Нүүр Өгүүллэг “ШӨНИЙН ШИВНЭЭ” +21 өгүүллэг “4-р хэсэг”

“ШӨНИЙН ШИВНЭЭ” +21 өгүүллэг “4-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
1
1,239

Бороо намдаж нар гарч эхэлсэн ч Чимгээ тогтож ядан гэгэлзэж орж гаран алсын бараа ширтэнэ. Хэнээс ч гарамгүй зориг гарган ня.лх ү.рээ хүнд өг.өөд явуулсандаа өөрийгөө гайхавч энэнээс өөр арга байхгүй

гэх ха.туу б.одолдоо автан ган.ихрана. Гагцхүү Балжирт өгч яв.уулсандаа харам.савч ня.лх жаахан үр.ийг нь өсгөөд өгөх хүн үнэндээ энэ бяцхан су.манд түүнээс өөр байсангүй. Хэдий хү.ү нь

Балжиртай адил гэхээр зүйл ажиглагддаггүй ч түүний хү.ү мөн ч бай биш ч бай яалт ч үгүй тэдний удм.ынх юм чинь гэж бодсоор өөрийгөө тайвшруулна. Нүдн.ийх нь доод зо.вхи дахин дахин тата.лдан баруун

х.өх нь чимчиг.нэн чинэ.рч эхлэхэд хөх.өө саа.н хэсэг уй.лж суув. Ер.өөс түүнд өөрөөс нь өөр зовл.онтон энэ орч.лонд үгүй мэт санагдана. Хэсэг уй.лж сууснаа хүү.гийнхээ араас уй.лж хар ну.лимс

урсга.ад яахав гэж бодон гарч с.үү өргө.өд буцан орж ирэв. Сэтг.эл нь огт тогтож өгөхгүй ямар нэгэн зүйлд зов.инон дал.дын нэгэн ай.дас Чимгээг баглач.ихаад огт тави.хгүй байлаа. Оройн на.ран уулын

цаагуур та.шсаар оройн бү.рий бууж эхлэхэд хэдэн ү.нээгээ са.аж орхичихоод уд.ган модондоо очин залб.ирахаар явав. Алса.ас мотоц.иклийн дуу дуулдах шиг болоход яа.ран буцсан Чимгээ учиргүй булг.илан цов.хчих зү.рхээ дар.ан тонгойс.оор яаран гэртээ гүй.ж ирэхэд сайхан сэтгэлт Баадай өвгөн хэн нэг.нийг өргөн тэвэр.сээр орж байхыг х.араад зү.рх нь зогс.чихоо шахав. Өглөөхөн х.үүг нь өвөр.тлөөд гарсан Балжирын өмс.сөн д.ээл мөн байхыг хальтхан ха.раад таньсан Чимгээ хү.ү минь гэж ори.лсоор гэрт гүй.н орвол өвгөн Балж.ирыг орон дээр хэвт.үүлж байлаа. Гал.зуу хүн шиг үс нь сэ.гсийн байдгаараа орил.он орж ирээд үүдэнд сөх.рөн уна.снаа яаран бос.ох Чимгээг гайх.ан харсан Баадай гуайн хажуугаар үг.ийн сол.иогүй гүйн очсон Чимгээ уха.ангүй хэвт.эх Балжирыг сэг.счин – Миний хү.ү… хү.ү минь ха.ана байна хэмээн ори.лоход гэрт бя.цхан хү.үг байхгүй байгааг сая л анзаарсан Баадай гуай өөрийн эрхгүй сө.хрөн суу.н ту.сав. – Өвөө… Баадай ахаа м.иний х.үү… х.үү минь хаа.на байгаа юм бэ? Гэсээр Чимгээ баг.тран уй.лж эхлэхэд аян.ганд цохи.улан ухаа.нгүй хэв.тэх Балжирыг аваад эргэн той.рноо ан.заараагүй давх.иж ирсэн Баадай гуай – Аав нь… Өвг.өн аав нь хар.сангүй. Анзаа.рсангүй… Одоохон одоохон эр.гэе. Буцаж ха.йя гэсээр яаран га.рахад Чимгээ ч дагалдан г.арав. Суурин.тай хо.лбоо барин Балжирын осол.дсон эмнэ.лэгийн тусла.мж хэрэгтэй байгаа талаар дуу.лган мөн Чимгээгийн дөр.вөн сар.тай х.үүг Балжир ав.ч явсан.

Одоо хай.ж байгаа талаар хэ.лээд тэд э.рэлдээ гарав. Тэнгэ.рт одод мэлт.эгнэн сар саруу.лссан сайхан шөнө болж байлаа. Чимгээ Баадай хоёр давхи.саар Балжирын осол.дсон газа.рт ирэн хү.үг ха.йж эхлэхэд Балжирын аянг.анд цохи.улан таса.рсан х.өл, эвд.эрч хол ши.дэгдсэн мото.циклиэс өөр зүйл олд.сонгүй. Чимгээ хүү.гээ ха.йж у.йлж орил.соор багт.арч дуу нь гара.хгүй харсан хүн ай.ж цоч.моор үс гэ.зэг нь сэгси.йсэн сүүтий.сэн ам.ьтан л явж байлаа. Хоёр цаг гаруйн дараа төв.өөс хү.мүүс ирж тэд хү.үг шөнө.жин хайс.ан ч олдс.онгүй тул ня.лх ба.лчир амь.тан хол шидэг.дээд чон.о нохо.йн хо.ол бол.сон байх гэсэн дүгнэ.лтэнд хүрцгэ.эгээд бүгд Баадай гуайнд цу.гларав. Эм.ч ирэн Балжирт үзл.эг хийж эхлэ.хэд баруун хө.л нь өвдөг.нөөсөө дээш тас.ран аянг.анд цохиу.лсан газартаа чана.сан мах шиг бол.чихсон байв. Би.еийн ба.йдал нь хү.нд байсан тул эм.нэлэг үрүүг.ээ авч яван төвө.өс эм.ч нар дууд.ав. Тэднийг ийн бужи.гнаж байтал дахин бороо асг.арч тэн.гэр ниж.игнэн аян.га цахи.лж эхлэв. Хү.үгээ Балжирт өгч яв.уулан сура.ггүй а.лдсан Чимгээ ух.аан нь орж гаран – Миний хү.ү ам.ьд байна. Миний х.үү мө.өмөө нэхэ.эд уйл.аад байна ш дээ. Баадай ахаа миний х.үү ээж.ийгээ дууд.аад байна гэсээр га.рч г.үйх гээд байсан тул тайвш.руулах та.риа хийн хэсэг у.нтуулж о.рхив. Баадай гуай ай.мгийн тө.вд болсон хура.лд сууч.ихаад тэндээ хоно.н үүр цай.хад гарч давх.исаар оройн нар жарган харуй бүр.энхий нөмө.рч эхлэхэд суури.ндаа ирэн дэлгүүр орж жа.ал зугаа юм аваад гэрийн зүг да.вхиж яв.тал мотоцикли.йнх нь гэрэ.лд хэсэг бар.аан юм харагд.ахад

сайн лавшр.уулан харва.л х.үн шиг байхаар нь дав.хиж очтол Балжир аян.ганд цохиул.сан нэг хө.л нь тас.арсан бол.олтой өөрөө уха.ангүй хэвт.эж байв. Үхчи.хсэн юм боловуу гэж бод.оод ойртон амьс.галыг нь чагн.авал муух.ан амьс.гаатай байх тул гэр лүүгээ ава.ад дав.хижээ. Үнэндээ түүний са.наанд Балжирыг ав.рая гэж бодсо.ноос Чимгээгийн н.ялх үри.йг байна чинээ ч сана.сангүй. “Мунх.аг ө.вгөн. Эргэн тойрноо ха.рдаггүй. Эв.ий тэр ня.лх үр ямар амь.тны хо.ол бол.сон бол доо” гэж бодохоос эл.эг нь эм.трэн эргэн тойрныг нь сайн ша.лгаж нягт.лаагүй өөрийгөө буруу.тган зүх.эж байлаа. Хүү.гээ хүнд өг.өөд явуулса.ндаа өөрийгөө зүх.эн дэн дун уха.антай байх Чимгээ – Баадай ахаа ми.ний хү.ү а.мьд байгаа. Би хү.үгээ зүүд.элсэн. Миний хү.ү ам.ьд. Амь.д байгаа хэмээн үг.лэх Чимгээг ха.рах хэний ч эл.эг эмт.рэн з.үрх ши.мшрэм байлаа. Хү.ү а.лга бо.лоод долоон хон.ог болов. Баадай гуай хүүги.йн ядаж цог.цсыг нь олоод авч.их сан.аатай өдөр бүр ха.йвч хү.ү байсан гэх ям.арч ул м.өр байхгүй л байлаа. Ямар нэгэн ам.ьтан идчи.хсэн байл.аа гэхэд я.даж өлг.ийний таса.рхай ч болов байм.аар юм гэж бодс.оор ха.йх боловч үл ол.доно. Зо.вж шан.алан өөрийгөө буру.утгах Чимгээг хар.ах бол.гонд гучин жилийн өмнөх Хандын дүр сэт.гэлд нь ами.лан хоёул хамтдаа э.нэлэн ша.налж байсан дөрв.өн ж.ил өөрийн эрх.гүй бодо.гдон холын дур.самж сэргэн сэд.эрч байлаа… … Цэрг.ийн ал.ба хаага.ад нутагтаа ирсэн Баадай уулын чавг.анц

гэгдэх Буд хөгш.ний ганц ох.ин Хандад өөрийн эрхгүй с.этгэл ал.дран байлаа. Тэр үед Ханд ёстой л нут.аг усан.даа алд.артай сайх.ан бүсг.үй болон өсч байлаа. Нут.аг ну.гын харч.уул хан.д ха.ян өдө.х ч хэнд нь ч нүү.р өг.өөгүй Ханд гагцхүү Баадайд сэ.тгэл алдран ан.хны гэ.сэн б.үхнээ өгчээ. Ээ.ж нь хэдий г.эр бүл бо.лон амьдр.ахыг нь хор.иглож байсан ч халу.ун зал.уу н.асны ааг.иар бие.сдээ татаг.дан үр хүүхэ.дтэй бол.сон тэд нэг гэрт орж сууга.ад удалгүй ман.тайсан цагаан х.үү төр.үүлсэн нь ёстой л хэн хүний хайрыг татс.ан хөөрхөн хү.ү болон өс.ч байлаа. Үеийн бяц.хан үрс.ээс эрт хөл.д орсон бяцх.ан ү.р нь нэг ой хү.рдэг ө.дрөө урт амь.танд хатгу.улан за.сал ава.лгүй ба.йсаар тэн.гэрт од.жээ. Тэр үед а.мьд мэн.д байс.ан Буд хөг.шин – Та хоёр ай.л болон ам.ьдрах у.чиргүй. Эртн.ээс нааш манай уда.мд айл болон амьда.рсан тавил.антай хү.н бай.хгүй хэмээн хичн.ээн хэлсэ.н ч хэн хэн нь эмгэ.ний үгийг тоо.сонгүй. Гагцхүү хайр сэтгэл.ээрээ холбо.гдсон байхад болж л таа.рна гэж зүтг.эсээр хоёр жилийн дараа Ханд дахин нэг х.үү төр.үүлсэн ч яг л энэ хүү.гийн адил эм.эг эх Буд.ын хамт гэ.ртэйгээ хай.лан эцэг эхи.йнхээ элги.йг эмт.лэн од.жээ. Тэр үед Хан.д яг л энэ Чимгээ шиг энэ.лэн ша.налж Баадай Ханды.нхаа цара.йг ч хар.ж чада.лгүй гашу.удан гун.иж байсан нь дахин давтаг.даж буй мэт сана.гдана. Хоёр дахь хү.үгээ, эмгэн б.уурал э.эжийгээ цаг бус.аар ал.дсан Ханд хувь тавила.нтайгаа эвл.эрэн онг.од сахиус.андаа залб.иран үйл.ээ хий.ж эхэлснээр Ханд Баадай нарын хамтын

амь.драл төгс.гөл болсон ч биесээ гэх сэтг.эл нь харин хөр.ч цар.цсангүй. Ойн гүн.д амьдр.ах Хандтай ойрх.он байхаар шийдсэн Баадай айма.гтаа хүс.элт га.рган ой.н хамгаал.агчийн ку.рст сурч төгс.өөд ийнхүү насаараа ой.н хам.гаалагч хийх болжээ. Чимгээ бол түүний төр.сөн ох.ин. Баадай сург.уулиа төгс.ч ирээд уулы.н мух.арт гэр бар.ин суусн.аар Ханд хааяа ир.эх болж дахин хүүхэ.дтэй болсон нь а.з болж охи.н үр заяа.сан нь Чимгээ аж. Төрсөн ү.рээ ам.ьд мэнд өсг.өхийн тулд Ханд Баадай хоёр хайр сэ.тгэлээ золио.слон хоёр талд амь.драх болжээ. Өвгөн ийнхүү өнгөр.снийг бодон гуни.харч суухдаа тэр х.үүг би ав.аад явд.аг байж. Ээж.ээс нь хол ха.ашаа ч хам.аагүй аваа.д явчи.хсан бол хөө.рхий бя.цхан хүү ам.ьд байх ч ба.йсан юм билүү хэмээн өөрийгөө буруутг.асаар байлаа. Х.үү а.лга болсно.ос хойш гурван сар өнгөрчээ. Чимгэ.эгийн хэвл.ийд дахин нэг а.мь бүрэ.лдээд бас л гурван сар болж байлаа. Аймги.йн эмнэ.лэгт ухаа.нгүй хүргэ.гдсэн Балжир уха.ан орс.он ч бөг.сөн би.е нь тэр чиг.ээрээ

мэдр.элгүй болжээ. Эхн.эр нь хот уруу авч яв.ан эмчлү.үлсэн ч нэг их зас.ралыг авсангүй. Өөрийн мэд.рэлгүй өт.гөн шингэ.нтэйгээ хол.илдох Балжирыг эхэндээ гэри.йнхэн нь ихэд хай.рлан аса.рдаг байсан ч сүү.лдээ бараг зал.хах шинж.тэй болж байлаа. Хүний х.ань гэсэндээ эх.нэр нь л ас.арна. Үн.эр тан.ар гэж айм.аар тул Балжирын хэв.тэж буй өрө.өнд хүүхд.үүд нь ор.ж ирн.э гэж байхгүй. Ах дү.ү нар нь ха.аяа нэг үзэг.дэж эрг.эж той.рдог байснаа сүүл.ийн үес бүр үз.эгдэхээ ч болив. Хааяа нэг ут.саар я.рьж биеи.йг нь асу.ухаас хэтр.эхгүй болжээ. Наса.араа цуглуу.лсан хөрө.нгө мө.нгө нь эмн.элэг, э.м та.н гэсээр бараг.дах тийшээ ханд.аж тэдний амь.драл өдрөөс

өд.өрт уруу.дан дор.дож байлаа. Эхнэр нь Балжирыг сүр.хий ас.рах ч хааяа ихэд бух.имдан уй.лж үг.лэх нь олширчээ. Бүх.лээрээ хү.ний га.рт орсон Бал.жир тэр өдөр аяг.анд цохи.улаад үхчи.хээгүй дээ жигт.эйхэн хар.амсч байлаа…

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *