Нүүр Өгүүллэг “ШӨНИЙН ШИВНЭЭ” +21 өгүүллэг “1-р хэсэг”

“ШӨНИЙН ШИВНЭЭ” +21 өгүүллэг “1-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
0
2,134

Учралын ангид шинээр нэг хүүхэд шилжиж ирсэн нь Шижирээ. Жигтэйхэн ганган дэгжин хотын гоё хөвгүүнийг харсан хөдөөний жижигхэн суурингийн охид түүнд ёстой л унаж тусах шиг болов.

Өндөр царайлаг сурлага сайтай тэгээд хотын хүүхдүүийн хэрэглэдэг гоё утас зөөврийн компьютертэй. Бас гоё бүжиглэдэг тэр хөвгүүнд ангийн хөвгүүд нь эхлээд дургүй байсан ч түүний найрсаг зан чанар

ангийнхнаа нэг мэдэхэд л өөртөө татаж чадсан байлаа. Ээж аав нь гадаадад ажиллахаар явсан тул Шижирээ хүү сургуулиа төгстөл авга ахынхаа асрамжинд байж 12 дугаар ангиа төгсөөд аав ээж рүүгээ явах

байлаа. Үнэхээр хөгжилтэй сэргэлэн чамгүй царайлаг Шижирээд сууриндаа үнэгэн Чимгээ хэмээн хочлогддог эмэгтэй өөрийн эрхгүй татагдаж эхлэх нь тэр. Удган Ханд хэмээн алдаршсан ядарсан

чавганцын ганц охин Чимгээг суурингийнхан хоосонгүй гэж ярьцгаах бөгөөд үүрийн шаргал гэгээ татаж эхнэр хүүхнүүд саалиндаа гарахад хойд уулын энгэрээс нэг бус удаа ирж байхыг нь харсан эхнэр

хүүхнүүд хоорондоо шивэр авир ярьсаар ийн үнэгэн хочтой болсон аж. Чимгээ одоо хорин хоёр настай бөгөөд авга ахынх нь дэлгүүрт худалдагчаар ажиллаж ээжтэйгээ хоёулаа дэлгүүрийн арын өрөөнд нь амьдардаг байв. Чимгээ Ханд хоёрыг дэлгүүрийнхээ арын өрөөнд суулгасан нь авга ах Балжирт нь ч бас хэрэгтэй байлаа. Эхнэр Намжилыгаа хормойгоо өшиглөсөн шар авгай л болж хэмээн голох болсон тэрээр Чимгээг бага эхнэрээ болгоно гэсэн дотоод бодол тээснийх байлаа. Дэлгүүрт ирсэн барааг зөөж байхдаа Шижирээтэй танилцаж үе үе түүнтэй хамт дэлгүүрийн бараа зөөсөөр өөрийн эрхгүй татагдаж орхижээ. Гайгүй царайлаг бүсгүй тул суурингийн харчуул нь түүнийг ээрч хоргоох нь их ч тэрбээр огт нүүр өгдөггүй байлаа. Харин Шижир бол өөр. Сургуулиа тараад дэлгүүр дээр нь ирэн

жаал ярьж суугаад явна. Тэгэхдээ хотын соёл, хотын охид, энд тэндээс дуулсан сонин хачин гээд л жижигхэн суурингаасаа гарч үзээгүй Чимгээг гайхаж ангайтал нь ярина. Үүнд нь Чимгээ түүнийг өөрт нь талтай юм байна гэж бодовч дөнгөж арван жилийн жаахан хүүхэд тэгээд тэгээд ч би түүнд ямар нэгэн байдлаар татагдаж болохгүй шүү дээ гэж бодовч өөрийн эрхгүй түүнийг ирэхийг хүлээн догдлоно. Балжир хэдий Шижирийг Чимгээтэй уулзуулах дургүй ч ганц дүүгийнх нь хүүхэд тэгээд дээрээс нь Шижирийг аав ээж нь татахдаа түүний том хүүг цуг татна гэсэн тул юу ч үл хэлнэ. Тэгээд арван жилийн жаахан хүүхэд яавал гэж хэмээн бодно. Угаас Чимгээгийн удамд эрэгтэй хүн нэг ч байхгүй ээж нь ч тэр эмээ нь ч тэр хэнээс ч юм нэг хүүхэд төрүүлээд хүнтэй огт гэрлэдэггүй хүмүүс байлаа. Чимгээг арван найман нас хүрдэг жил ээж нь нэгэн нууц задалсан нь тэднийх удмаараа ганц бие ээжүүд явах тавилантай бөгөөд бас энэ удмын

эмэгтэйчүүд зөвхөн ганцхан удаа эр хүнтэй ойртож охин хүүхэд төрүүлдэг. Тэгээд дахиж хүнтэй гэрлэх нь битгий хэл ойртож дотносох ч хориотой бөгөөд тэд бол эрт дээр үеэс уламжлагдаж ирсэн хүчирхэг ойн шидтэний удам юм гэж тайлбарлан үе удмаараа тахин шүтэж өвлөж ирсэн удмын онгондоо Чимгээг таниулан даатгажээ. Чимгээ ч бас өвөг дээдсийнхээ адилаар хүнтэй суухгүй ганцхан удаа төрж төрсөн хүүхэд нь охин төрвөл өсгөх, хүү төрвөл устгах гэсэн тавилантай бөгөөд үүр шөнөөр ууланд гарч шидийн хүчээ аван ойн савдагтай холбогдон хүчирхэгждэг болов. Жирийн хүмүүст муугаарч сайнаар ч огт нөлөөлөхгүй бөгөөд харин байгальтай зүй бус харьцсан нэгнийг хайр найргүй гэсгээн цээрлүүлэх үр удамд нь хүртэл нөлөөлөх хүчтэй болсон байв. Уг нь тэдний удмынхан хүмүүсийн дунд холилдон амьдрахыг хүсдэггүй ч яалт ч үгүй нийгмийн шаардлагаар Чимгээгийн эмэг эхээс эхлэн жирийн хүн мэт амьдрах болжээ. Чимгээ өглөөний найман цагт дэлгүүрээ онгойлгоод шөнийн хорин хоёр цагт хаана. Тэгээд гэр зуурын ажил аар саархан зүйл хийсээр 00 цагт унтаад үүрийн дөрвөн цагт босоод ууландаа гаран шидийн зан үйлээ хийгээд өглөө нар мандхаас өмнөхөн уулнаас буудаг байв. Гэвч тэрбээр огт ядардаггүй бөгөөд улам үзэсгэлэнтэй сайхан болж байлаа. Чимгээгийн гоо үзэсгэлэнд улам бүр автан шунан дурлах Балжир түүнийг харах тусам тачаадан байж ядна.

Түүний үзэсгэлэнт хоёр хөх, нарийхан бэлхүүс, урт гоолиг хөл, алиман өгзөг гээд л Балжирын нүдэнд байнгын шалдан мэт төсөөлөгдөнө. Бушуухан шиг дарж аваад нүцгэлэн мунаг хүслээ гүйцэлдүүлэхийг хүсэвч нэг л тохироо нь бүрдэж өгөхгүй л байлаа. Чимгээ өөрийгөө хичнээн хоривч зүрх сэтгэл нь өөрийн эрхгүй Шижирт тэмүүлнэ. Жаахан хүүхэд шүү дээ би болохгүй шүү дээ гэж хичнээн бодовч хориод болдоггүй хүслээр дийлддэггүй сэтгэлийг яалтай. Хавар болохоор Шижир сургуулиа төгсөөд явах тул явахаар нь гайгүй болчих байх хэмээн өөрийгөө тайтгаруулна. Өвлийн эхэн сарын шинийн арван таванд ээж нь тэнгэртээ дэвшиж нутгийнхны дэмжлэгээр буяны ажил нь сайхан болж өнгөрөв. Ихэд ганцаардах болсон Чимгээд Шижирээ л хань болж байлаа. Өвлийн сарууд нүд ирмэхийн зуур л дуусч хаврын сартай золгов. Төгсөх анги тул Шижирээ шалгалт шүүлгэндээ бэлдэн завгүй байвч Чимгээд өөрийн эрхгүй татагдан сургуулиа төгсмөгц гүйгээд очдог болов. Ерөөс л ариун биедээ хайртай хүндээ зориулъя. Түүнээсээ л хүүхэдтэй болъё гэж шийдсэн Чимгээ Шижирт энэ тухайгаа яаж ойлгуулахаа мэдэхгүй самгардаж байв. Таван сарын сүүл болж хот орж хүүхдүүддээ баяр үзүүл тэгээд ч том болж байгаа хүүхдүүд нийслэл хотоо үзэж танилцаг. Шижир цуг явж хотоо манай хэдэд танилцуулаад сайхан баярлуулаад ир гэсэн Балжир эхнэр хүүхдүүдээ хотын унаанд суулгаж

өгсөн нь түүний бодож олсон сайхан төлөвлөгөө нь байлаа. Дэлгүүрээ хаасан Чимгээ арын умгар өрөөндөө орон жаал гиюүрч сууснаа унтахаар хажуулав. Яагаад ч юм сэтгэл нь нэг л тогтворгүй түгшүүртэй байлаа. Нойр нь хүрэхгүй байсан тул ээжийнхээ бэлдэж тавьсан нойрны цэцгээ хандалж уугаад унтаад өгөв. Гэнэт хэн нэгэн ихэд хүндээр амьсгаадан биеийг нь илээд ч байх шиг нууцын оронг нь ирвэгнүүлэн оролдоод ч байх шиг санагдахуйяа арайхийн сэрж нүдээ нээвэл Балжир түүний хамаг хувцсыг нь тайлаад шалдалчихсан үнсэж үнгэлж байх нь тэр. Босохоор ухасхийтэл ямар нэгэн зүйлд татагдан унаснаа харвал түүний хоёр гарыг хоёр хөлтэй нь орны төмөр толгойноос бариад хүлчихсэн байлаа. – Та чинь яаж байнаа. Боль болиочээ гэж хашгирвал – Өө миний хонгор сэрчихсэн үү. Одоохон одоохон сайхан болно хэмээн уухилах Балжир түүний хэн ч хүрч үзээгүй эмзэг цагаан хүзүүг нь ирвэгнүүлэн үнсэлж доошлон хоёр бумбан хөхийг нь үмхлэн хөхөж илж таалан тачаадаж байлаа. Тийм гээд үгээр илэрхийлэхийн аргагүй их гомдол цөхрөл цээжинд нь оволзож хөөрхий хүчин мөхөс бүсгүй уйлахаас өөрийг хийж үл чадна. Бүсгүйн биеийг энхрийлэн илбэж таалан үнсэж үнгэлэх Балжир доошлон доошилсоор гэдэс хэвлийг нь ирвэгнүүлэн үнсэлж долоосоор урд нь хэнч үл нэвтэрсэн нууцын оронд нь хүрч лянхуан дэлбээ мэт

эмзэг мэдрэмтгий орчилд нь хүрч сахалтай уруулаараа үрчин хэлээрээ долоон хөхөлж, гуя хасыг нь илэн үрчин тачаадаж байснаа түрүүнээс хойш өндөлзөн хатгаж байсан мунаг улаан жадаа бахархалтай гэгч нь дүрээд орхиход мунаг эрийн өөдөөс юу ч хийж чадахгүй уйлж хэвтсэн бүсгүй ээжээ гэж чарлаад дахин дуу гаргасангүй. Байдгаараа амьсгаадан хөдлөх Балжир – Сайхан юмаа. Чи минь ямар сайхан юм бэ. Би чамайгаа дандаа хайрланаа. Хэнд ч өгөхгүй хэмээн үглэсээр хүүхний хүзүү чихийг ирвэгнүүлэн үнсэлж үзэсгэлэнт улаан уруулыг нь тамхи үнэртүүлсэн үмхий амаараа сорон озно. Ариун нандин бүхнээ хайртай хүндээ л өгнө түүнийхээ хүүхдийг төрүүлнэ хэмээн бодож мөрөөдөж байсан бүсгүй ийнхүү Балжирт онгон бие хүсэл мөрөөдлөө тэр чигээр нь буртаглуулчихав. Хүүхний онгон биеийг бузарласан Балжир “Үгүй би мөн азтай хийморьлог эр хүн юмаа. Ийм сайхан амьтныг өөрийн болгочихдог. Тэгээд дээр нь онгон шүү” гэж бодон баярлаж байв. Бузар үйлээ дуусган хүүхний дээрээс босон

хажууд нь хэвтсэн Балжир бод идсэн боохой шиг дээш харан хэсэг хэвтсэнээ дахиад л илж таалан үнсэж үнгэлсээр дээр нь гараад уухичиж эхлэв. Шөнөжин ноолуулсан Чимгээ өөрийн эрхгүй тамирдан унтаж эхлэхэд Балжир дуу аялан өглөөний унд зэхэж байлаа. Ийм сайхан амьтантай жаргаж өнгөрөөх дахиад дахиад гурван шөнө түүнд бий аж…

Load More Related Articles
Load More By admin
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ ТӨГСГӨЛИЙН 11-Р ХЭСЭГ

    Хоёр залуу яаран давхисаар Чинзоогийн гэрт хүрвэл хүн алга. Чинзоо ээжрүүгээ залгаж, яриад…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 9-Р ХЭСЭГ

    Хэд хоног хичээлээ тасласан Галт , Ганаа хоёр тэнхмийн эрхлэгчийн өрөөнд зэрэгцэн шилээ ма…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 8-Р ХЭСЭГ

    Хар дарж зүүдлээгүй бол Галт сэрхээргүй бөх унтжээ. Цагаа харвал оройн 18 дөхөж байв. Тэрэ…
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *