Нүүр Өгүүллэг “ГЭРЭЭ” /тууж/ “9-р хэсэг”

“ГЭРЭЭ” /тууж/ “9-р хэсэг”

3 минут уншина
0
0
907

… Ерөөлт эрээ-н орж эхнэр Тогостойгоо уулзаж нэг хоночихоод Учрал уруу яаран эргэх болсноо эхнэртээ шинэ байгуулж буй ажилтайгаа холбон тайлбарлав. Мөн эрэ-эн хо-тын өмнөд дүүр-эгт хувийн хар-

штай Я-н эзэнтэй уулзаж Улаанбаатарт “Алжаа-л та-йлах төв” гэсэн гоё нэртэй цэн-гээний газар нээн ажиллуулах, дээд давхарт нь ну-уц каз-ино байгуулах талаар дэлгэрэнгүй ярилцаж хөрөнгө оруулалтын

асуудлаа шийдээд Тогосоор хүргүүлэн онгоцны буудал дээр очиход онгоц гучин минутын дараа нисэх гэж байв. Ерөөлтийг нисэх буудлын хүлээх сандалд сууж байхад гоё хувцастай хоёр цар-айлаг Монг-ол

эмэ-гтэй ирж Монго-лын тухай арваад минут ярилцаад хүүхн-үүд баяртай гэцгээн босч явав. Чанга яригчаар Улаанбаатар нисэх … дугаар онгоцоор нисэх зорчигчдыг онгоцондоо суухыг зарлан

дуудахад Ерөөлт өөрийн цүнхтэйг барьсаар очив. Гаа-лийн ажилтан залуу Ерөөлтийг түр зогсохыг хүсэхэд Ерөөлт хүлээн зогсов. Удалгүй хоёр цаг-даа гүйн ирсэнээ Ерөөлтийн гар-ыг гавл-аж орх-иход тэрээр

ихэд санд-арч Би гэ-мгүй хүн на-майг яал-аа гэж ингэнэ билээ гэж учирлахад цаг-даа түүний цүн-хнээс, куртк-аных нь хал-ааснаас тус тус жижиг уут-анд савла-сан гуялтг-анасан да-вс шиг зүйл гаргаж ирэх нь тэр. Тэр зүйлийг хараад Ерөөлт хир-дхийн цочиж – Минийх биш. Минийх биш. Хоёр Мо-нгол эмэгтэй гэж орилов. – Эдгээр зүйл таны хал-аас, цүн-хэнд өөрөө оросн байх уу? Хята-д ца-гдаа ихэд ом-огтой асуухад – Минийх биш. Намайг тэд хорло-чихлоо гэж голынхоо дуугаар орил-оход цагд-аагийн хүчтэй цох-илт шанаанд нь түсх-ийн бууж Ерөөлт годро-йтон унав. Хят-ад цаг-даа урдаас нь эсэргү-үцсэн тул түүнийг цо-хиж уна-гасан аж. Хоёр хят-ад эмэг-тэй түүнийг

нисэхийн гаа-лиар ха-р та-мхи тээвэ-рлэж буйг гэрч-илсэн мэдүүлэг цагд-аагийн га-зарт хүргүүлсэн байв. БНХ-АУ-н хил-ээр ха-р та-мхи тээв-эрлэж яваад баригдсан хят-ад улс-ын иргэн Ерөөлтийг тэр даруй шор-он уруу авч явав. Ерөөлтийн куртканы халаа-снаас гарсан бич-ил д-уу хура-агчинд Монгол улсын нийслэл Улаанбаатар хотод эмс-ийн цэнгэ-эний газар байгуулах, ка-зино байг-уулах, газрын хуу-ль бус на-ймаа, ня-рай хүү-хэд хул-гайлах, х-ар там-хи зөөвө-рлөж борлу-улах тухай хамтран ажиллахаар тохиролцсон Ерөөлт Я-н но-ёнтон хоёрын яр-иа бичи-гдсэн байх тул дуут дохиогоо хангин-уулсан хэд хэдэн цагда-агийн ма-шин хойно хойноосоо давхи-лдсаар Я-н ноён-тны харш уруу орж байлаа. Энэ явдлаас долоо хоногийн дараа Я-н ноё-нтон, Ерөөлт хоёр эрүүгийн хү-нд гэм-т хэ-ргийн улмаас хуу-лийн дээд хэмж-ээ цаа-заар ава-хуулж, эд хөрө-нгийг нь ху-раан Ерөөлтийн Улаанбаатар дахь үйл ажиллагаа зогсч хөрөнгө нь татагджээ… … Марк ам-ь наса-нд нь аю-ул учруул-на гэдгийг Цэцэгдарь мэдэж байлаа. Маркыг тогтсон хугацаанд ирэхэд тэрбээр бие өв-длөө гээд хэвтэж байлаа. Марк гол нь Цэцэгдарьтай гэрл-элтээ батл-уулж ху-уль ёс-ны нөх-өр нь болох ёстой байлаа. Цэцэгдарийн золг-үй хүү Шведэд алуу-лсан гэдэгт Марк эргэлзэлгүй итгэж байлаа. – Хайрт минь чи яагаа вэ? Марк ихэд халам-жтай дүр эс-гэн асуугаад Цэцэгдарийг үнс-эхэд тэрээр ял-дам сайхан инээмсэглэж хоолонд орохыг урив. Хурдхан гэрл-элтээ

батлу-улчихвал энэ хүүхэн-тэй энэ мэт ёсо-рхох хэрэггүй. Золоор Цэцэгдарийн олон хамга-алагч алга. Тэнэг э-м нам-айг ирэх сургаар хамга-алагч нараа явуулсан даа хэмээн бодож баясан инэ-эвхийлсэн Марк түүнтэй хамт хоолонд орохоор босов. Цэцэгдарь урьд урьдынхаас илүү ялд-ам инээв-хийлэх нь нэг талаар түүний инэ-эдийг хүргэж байлаа. – Миний хүү ямархуу байна даа. Цэцэгдарь жаахан цонх-игор байсан ч эелд-гээр асууж хү-үгээ са-наж буйгаа илэрхийлэв. Хм. Мөн таар-аваа чиний тэн-эг хүү хамгаала-гчийнхаа хамт Шведийн тэнгэр дор өмхи-йрөөд хэвтэж байгаа биз. Марк өөртөө ихэд баясгалантай бодоод ихэд ялдамхан инээмсэглэж – Санчир их сайн байгаа. Чи бид хоёрыг бат-луулж хури-маа хийх өдөр ирнэ гэсэн. Хонгор минь хоёулаа хуримаа биз дээ гэсээр тэв-эрч үнсэв. – Тиймүү би хүү-гээ санаад байнаа – Хайрт минь хоёулаа маргааш гэрлэ-лтээ батл-уулах уу? – Марк. Гэр бүлээ хуул-ийн дагуу батл-уулах, хурим хийхин тулд би ла-м дээр очих ёстой. – Би ойлгосонгүй. Ла-м энд ямар хам-аатай юм бэ? – Марк би Монгол хүн шүү дээ. Тэгээд ч би гэрлэж байгаагүй. – За яах вэ? би тэр билэгт сайн өдрийг хүлээж байя. Тэд хамт хооллосон ч Цэцэгдарь тэр шөнө Марктай хамт хоно-сонгүй. Маргааш нь ч нөгөөдөр нь ч бүр долоо хоногийн дараа ч Цэцэгдарь Марктай хамт гэр-лэлтээ батлу-улахаар явсангүй. Цэцэгдарь хоолон дээр Маркыг тайвш-иртал гайхалтай сайхан инээмс-эглэдэг ч ааж-аар түүнээс холдон тэдний харьцаа хү-йтэрч буйг Марк ойлгож у-ур нь

хүрэв. Одоо Цэцэгдарийг айлг-аж хүч-ээр батлу-улах хэрэгтэй. Марк муйха-рлан бодоод Цэцэгдарийн унтл-агын өрөөнд орвол тэр хэвтэж байлаа. – Хайрт минь босох болоогүй юу. Бид гэрл-элтээ бат-луулах ёстой. – Марк намайг харж байгаа биз дээ. Миний бие м-уу байна. – Хуримын ордон ороод ирэх хооронд бие өв-дөх чухал биш. – Тэгээд ч би л-ам дээр очиж чадаагүй байна. – Тэр ла-мыг хараал идэг. – Энэ чинь юу гэсэн үг вэ? би ойлгосонгүй. – Чиний хү-ү бу-цаж и-рэхгүй. Тэр үх-сэн. – Арай үгүй байлгүй дээ. – Бос гэсэн шүү. Марк бу-у га-рган Цэцэгдарь уру хара-алахад Цэцэгдарь ялдам сайхан инээмсэглэв. Гэнэт түүний инээдэнд аймшигтай үз-эн яд-алт буйг Марк харж хирд-хийн цо-чив. – Марк буу-гаа хая. Ард нь үзэн яд-алт дүү-рэн чанга дуун тасх-ийхэд Марк эргэн харж бууд-ахад бэлтгэв. Бу-у тас-хийн Марк ёо-лон барьж байсан б-уу нь газа-рт таррхийн унав. Дараа нь толгой уруу нь түс-хийтэл цохи-ход тэр сө-рөн унав. – Амрыг эрье. Цагд-аа Маркын гарыг гав-лаж газарт ун-асан түүний дээрээс Санчир тонгойж харах нь үзэгдэв. – Муу нохо-йн гө-лөг хэмээн хара-асан Маркыг – Ноён Марк та баа-шлах хэрэггүй. Ялаг-длаа эр хүн шиг хүлээж сур. Хүүг нь Шведэд хөлс-ний алу-урчин хөлс-өлж ал-уулаад эх-тэй нь гэрлээд гэрл-элтээ батл-уулж хөрөнгөнд нь эзэн суух холын санаа агуула-ад арай чадсангүй дээ хө. Монгол хүний бодол талбиун ухаан уудам байдаг юм шүү дээ гэсэн Чүлтэм мөрөн дээр нь алгад-ахад цаг-даа нар Маркыг авч гарав. – Ээжээ та зүгээр үү? Санчир асуугаад ээжийгээ тэвэрч авав. –

Хүү минь. Миний хөөрхөн хүү. Хайртай хүү минь Цэцэгдарь хүүгээ у-дтал тэ-врэн хац-ар нүүр хүзүү толг-ойг нь энхр-ийлэн үн-сэхэд багынх нь үнэр ханхийн үнэртэж охин минь ганц үрдээ ээж шиг нь ээж байгаарай гэсэн талий-гаач ээж-ийнх нь дуун сонсдох шиг болов. Тэр үг түүний ээжийн сүүлч-ийн үг байсныг санан Цэцэгдарь мэгш-ин уй-лав. Би Чүлтэмтэй суучихсан бол сэтгэл дүүрэн амар тайван хичнээн сайхан амьдрал байх бол гэсэн харуу-сал бас төрөх аж… … Учрал Замилан хоёрын хэн хэнийх нь бие эд-гэж эмнэ-лэгээс гарч ирээд хоёр сар болж байв. Замилангийн би-е өдрөөс өдөрт сайжирч байсан нэг-эн шө-нө тэдний хаалгыг нэгэн хүн зор-иггүй хирнээ ихэд ша-ргуу тогшиход Янлин хаалга та-йлж өгөв. Янлингийн гэдэс мэдэгдэхүйц томо-рсон харагдана. Янлин Идэрийг ирж байна гэж бодон хаалга тайлахад хоёр том цүнхтэй юм барьсан Эрдэнэ орж ирээд үүдэ-нд хул-ган зогсов. – Сайн байна уу? Эрдэнэ ахаа – Сайн. Сайн байна уу? Охин минь. Ахынхаа юмнуудыг эгчийнхээ өрөөнд оруулаад тавьчих гэсэн Эрдэнээзэн хүний ёс-оор гутлаа тайлж, пиджакаа өлгүүр өлгөв. Эрдэнэ эхнэрээ гомдо-ож, охиноо уй-луулж явсан тэр нэг өдрөөс хойш арван жилийн дараа гэртээ буцаж ирэв. Янлин Эрдэнийн хоёр цүнхтэй юмыг Замилангийн өрөөнд оруулж тавихад сэрүүн хэвтсэн Замилангийн нүд том болж – Юу вэ? охин минь гэж асуув. – Эрдэнэ ах ирсэн. – Юу… Янлин буцаж гүйн Учралын өрөөнд ороход тэр өмнөө хоёр гэрэ-э барь-чихсан бодолд дарагдан сууж байв. – Учралаа

Эрдэнэ ах ирсэн. Аав чинь бүр ирсэн.ь – Аан. Учрал өөрийн эрхгүй инээмсэглэн босч ирэв. – Аав ирсэн гэсэн үү чи. – Тэгсээн. Чи оч. – За. Учралыг ээжийнхээ өрөөнд ороход аав ээж хоёр нь тэврэлдч-ихсэн уйлал-даж байв. Тэд бүр мэ-гшин мэгш-ин уйла-лдаж хэн хэндээ гомдсон гомд-лоо тай-лж байв. – Ааваа ээжээ Учрал тэр хоёрыг хүзүүдэн тэвэрч – Та хоёрыгоо ингээд цуг байхыг харах сайхан байна гэж хоолой зангир-уулан хэлэв. – Ээш миний охин. Аавын амин ганц үр. Эрдэнэ охиноо тэвэрч үнсэ-эд Замиланг аргадангуй харав. Замилан түүний турж эцсэн цонх-игор цар-айг өрөвд-өнгүй харж инээмсэглэв. – Алив миний охин мах гарга. Энэ аав чинь шург-аж унах нь. Аяга шөл хийж өгье. Замилан зэмл-энгүй хирнээ ихэд өөриймсөг хэлэхэд – За ээжээ хэмээн Учрал Янлин хоёр зэрэг ухасхийв. – Үгүй энэ Янлин маань бие д-авхар юм уу даа. – Тийм шүү. Охин маань ханиа олсон. Манайх сайн хүргэнтэй болсон. – Ашгүй дээ хө. Эрдэнэ Замиланг аргадангуй харсаар хэлэв. Замилан Юмчмааг ер асуухгүй байлаа. – Замилан минь чи намайг өршөөгөөрэй. Би бүр хүрээд ирсэн шүү дээ. –

Би юу хэлэхэв дээ. Ганц муу охин минь мөнч их зов-сон доо. Эрдэнэ толгой дохиод юм дуугарсангүй. – Аав минь хүрээд ирсэн нь яамай даа. Та хоёрыгоо би ямарч их үнээр энэ зэрэгтэй эрүүл болгож авав даа. Одоо гурвуулаа дахиж холдож салахгүй шүү. Учралын хоолой зангир-уулан хэлсэн энэ үг тэдний амьдралыг бүр мөсөн шийдэж орхив. Аав ээжийгээ хамт байхыг харж баярласан ч сэтгэл дүүрэн гун-иг цалгиж буйг Учрал ойлгов. Тэрээр Санчирыг маш их санаж байлаа. Санчирын ээжтэй гэ-рээ хийж түүнээс авсан мөнг-өөрөө аав, ээж хоёрыгоо эмч-лүүлсэн. Нэгэнт гэрээ хийсэн тул сэтгэлээ чандлан барих

ёстой. Хэдийгээр хайртай хүнээ-сээ сал-сан ч гэрээ-ндээ үнэнч байх хэрэгтэй. Бас Ерөөлтөөс хамт амьдрах гэрэ-этэй мөнгө зээ-лсэн. Нэгэнт гэрэ-э хийсэн юм чинь Ерөөлттэй хамт амьдрах ёстой. Харин яагаад Ерөөлт чимээгүй болчихдог байнаа. Түүний Цагаан Бамбар зоогийн газар хүртэл та-тан буу-гдсанд тэр маш их гайхаж байв. Ерөөлт өнөө биш ч хэзээ нэгэн цагт ирэх ёстой. Тиймээс Учрал бэлтгэлтэй байх ёстой гэж бодож байв…

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *