Нүүр Өгүүллэг “МИНИЙ ЭДЭЛСЭНГ ЧИ Ч БАС” /Адал явдалт аймшгийн өгүүллэг/ төгсгөлийн “10-р хэсэг”

“МИНИЙ ЭДЭЛСЭНГ ЧИ Ч БАС” /Адал явдалт аймшгийн өгүүллэг/ төгсгөлийн “10-р хэсэг”

5 минут уншина
0
0
1,201

Хүдэр бараг хувь тавилантайгаа эвлэрэх гэдэг нь болж байлаа. Урьдах амьдралаа санахгүй байсан тул тэрээр өөрийгөө эхнэрээ хөнөө-чихөөд тэрэндээ цочирдоод хэсэгхэн газрын ой санамжаа алдчи-хаж гэдэгтээ

бараг санал нийлж байлаа. Өмгөө-лөгч найз хоёр нь хэдий хөөцөлдсөөр байвч хэрэ-гт нь ахиц гарахгүй л байлаа. Сэтгэц мэдр-элийн эмнэ-лэгт үзүүлсэн ч анагаах ухаанд ийм зүйл байхгүй Хүдэр

бол сэтг-эцийн хувьд эрүүл, хэрг-ээ хүлэ-эх бүрэн чадвартай гэсэн он-ош гарсан тул прок-урор нь ял-лах дүгнэлтээ үйлдээд ш-үүх рүү хэр-гийг нь шилжүүлж байлаа. Хүүгээ л хамгийн их санаж байв. Энэ хэр-

гийнх нь ард Бинд-эръяа байна гэдгийг Хүдэр зүүдлэх ч үгүй байлаа. Нэг үеэ бодвол эрг-элт оруу-лах болсон тул Биндэръяаг ирэх боловуу хэмээн хүлээсэн ч Биндэръяа ирсэнгүй харин аав нь хүүг нь авч ирэв.

Дамиран хүүдээ ач хүүгээ өргөн хар-уулахад Гэрэлмаагийн том алаг н-үд өөдөөс нь ш-иртэж байх шиг санагдахад Хүдэр багагүй цоч-ирдов. Хүү нь аавыгаа ихэд санажээ. Аабаа аабаа хэмээн шулганах х-үүгээ

хараад хэсэг хям-арсан Хүдэр уйлахгүйг хичээн биеэ барихын дээдээр барьж байлаа. Та хэд сайн биз дээ аав минь. Биндэръяа ямаршуухан байна даа. Биндэръяа нь төр-сөн охи-нтой болсон. Тэгээд л аав нь ирлээ. Хүү нь чамайг санаад болох биш. Аавтай нь уулзуулах гээд аваад ирлээ. Миний хүүгийн б-ие сайн биз Би яах вэ? сайн надад санаа зоволтгүй. Биндэръяа тэгээд хэнтэй байгаа вэ? Эмнэлэ-гээс гараад ганцаараа байсан. Аав нь өчигдөр ирлээ. Нэгэнт ирсэнийх хүүгийнхээ хэрги-йн талаарч хөөцөлдье. Охиноо ч жаахан тэнхр-үүлээд буцъя даа. За тэгж үзээрэй аав минь. Хэр-гийн талаар ахиц алга. Шүүх-эд шилжүүлж байгаа гэсэн. Одоо тэгээд яана даа хүү минь. Ба-гш ла-мтанд үзүүлэхээр хамаг юмны у-чир тайла-гдана гэж загн-аад болох биш. Хий санаа зо-вохоос цаашгүй л байх юм даа. За яахав дээ аав минь. Хэрэв эд-лэх ёстой тави-лан бол эд-лээд дуусгая даа хүү нь. Энэ удаад Хүдэр бүр шийд-чихсэн байлаа. Дамиран хүүтэйгээ уулзчихаад гарч явахдаа бүр хям-арч орхив. Хүү минь арай эхн-эрээ… арай үгүй ба-йхаа. Миний хү-ү арай ч тийм юм хи-йх хүн биш. Тэгээд бэр охиныг минь хэн… гэх бо-дол салахгүй зовоо-ж байлаа. Ач хүү нь томрох тусмаа Гэрэлмаатай адилхан болж байгаад өвгөн бас гайхна. Ямартай ч хүүгийнхээ ажлаар орон бага сага зохицуулалт хийсэн өвгөн хүүгийнхээ гэрт очвол бэр нь хоол хийж тавиад унт-сан байв. Хоол ч олигтой ид-эж чадаагүй өв-гөн бодол болон суусаар. Ач хүү Шагай нь нааш цааш точиг-нон гүйж тоглоно. Сая төрсөн няр-ай нь ээжи-йнхээ

хажууд унтана. Хэрэв юм буру-угаар эргээд хүү явчи-хвал энэ гурван амь-тан яана даа гэж бодохоор л өвгөний өр өм-өрч байв. Ганбат эхнэрээсээ сонс-сон зүйлдээ дүгнэлт хийн хэсэг суугаад өмгө-өлөгч Амартай уулзахаар яаран гарав. Хэрэв Биндэръяа өөрөө төр-өөгүй бол хүү нь Гэрэлмаагийн хүү-хэд болж та-арах нь. Хэрэв тийм бол Хүдэр биш Биндэръяа Гэрэлмааг хорл-осон болж таа-рах нь гэсэн дүгнэлтэнд хүрсэн хоёр энэ талаар нотл-ох ното-лгоо хайх ажилтай болов. Ашгүй энэ үеэр Хүдэрийн аав Дамиран гуай ч ач хүүгээ авчирч таарсан тул эхлээд Биндэръяа хүү хоёрын тө-рсөн э-х, х-үү мөн эсэх шин-жилгээ хийл-гэхээр болов. Энэ тухайгаа хэнд ч мэдэгдэ-лгүйгээр цэвэр-хэн хийх хэрэгтэй байсан тул Биндэръяаг эргэж очих нэр-ийдлээр гэрт нь очин Биндэръяагийн уна-сан үс, хүүгийн шүлс-нээс дээ-ж аваад явав. Өмгө-өлөгч Амар ямарваа гэм-т хэ-рэг заавал санхү-үгийн эх үүс-вэртэй холбо-гддог гэж хэд хэдэн удаа ярьж байсныг сонссон Ганбат Биндэръяагийн дан-сны ху-улгыг аван шал-гаж үзэхэд том хүүгээ төрү-үлснийх нь дараахан да-нсанд нь г-учин са-я т-өгрөг орсон байсан тул мөн-гө хи-йсэн хүний дан-саар нь дамжу-улан ута-сны дугаа-рыг олж авч холб-огдож чадав. Цаад хүн нь хо-тын за-хад нэг өрөө байр авсан тухайгаа хэлсэн тул юмны зах сэж-үүр энэ байрнаас олдох юм шиг санагдан тэрүүгээр эргэ-лдэх болов. Биндэръяагийн талаар мэд-ээлэл цуглуу-лсан ч тэр гэх ноц-той мэдээлэл хараахан алга л байлаа. Өмгө-өлөгч Амар, Ганбат нар х-эрэгт хавс-аргах нот-лох бар-имт хайсаар Хүдэр хориг-дсоор Биндэръяаг төрс-нөөс хойш дахиад хоёр сар өнгөрөв. Хэрэг нь шүү-хэд ши-лжин ш-үүх ху-рлын тов зарлагдс-анаас хойш Биндэръяа бүр унта-ж ч чада-хаа болив. Тэр зөв-хөн Хүдэртэй хамт байхын тулд энэ бү-хнийг хийсэн. Гэтэл Хүдэргүй амьд-рал түүнд та-м болж байлаа. Хийсэн хэ-ргээ ил-члэн Хүдэрийг суллуу-лахыг хүсэвч төрө-өд дөнгөж хоёрхон сар болж байгаа н-ялх охи-ноо бодохоос өрөв-дөнө. Биндэръяа ийн тарчи-лсаар Хүдэрийн ш-үүх хурал болоход хоёрхон хоног дутуу болсон байлаа. Удаан бодож тарч-илсны эцэст өөрийгөө илч-лэхээр шийд-сэн Биндэръяа охиноо ээж-дээ үлдэ-эхээр зориг шулуу-дан байв. Ганбат Мөнгөншагай

Биндэръяа хоёрын шинжи-лгээний хариуг аваад баярлах шиг л болов. Төрсөн э-эж хү-ү хоёр б-иш байлаа. Ингээд багагүй но-тлох бар-имт цуглуулсан Ганбат Хүдэртэй уулзахаар урьдч-илан хор-их анги уруу давхив. Одоо нэгэнт бүх зүйл өө-рийнх нь эсрэг байгаа. Ямар нэгэн байдлаар ший-тгэл аваад явна гэдэгтээ бүрэн ит-гэлтэй болсон Хүдэр Ганбаттай уулзаад сонс-сон зүй-лдээ итгэ-сэнгүй. Хөөрхий Гэрэлмааг нь Биндэръяа хор-лоод хүүх-дийг өөрөө төрү-үлсэн болгоод Хүдэртэй гэ-рлэсэн гэдгийг сонс-оод тэр хэсэгтээ итг-эж чадахгүй мэ-лрэн суулаа. Ингэж их зовс-оны эцэст хэр-гийн гогц-оо нэг юм тайлаг-дсан ч нял-х бие-тэй эхнэр нь энэ бүхнийг хийсэн гэхээр түүнд үнэх-ээр аймш-игтай байлаа. Ганбат тэндээс гаран шууд Хүдэрийн гадаа ирэхэд Биндэръяа яарсан бололтой ня-лх охи-ноо тэврэ-эд машиндаа сууж байхыг харсан тул түүнийг шү-үх хурл-аас өмнө зуга-тах гэж байна гэж бодсон Ганбат араас нь сэ-м д-агав. Биндэръяа шууд нисэх чиглэн давхиснаа замдаа байх томоохон сүлжээ дэлгүүр орж баахан юм аваад хот-оос га-ран да-вхив. Ганбат ч сэ-м даг-асаар явлаа. Ийнхүү явсаар шөнө дундын алдад а-йлын гадаа очиж зог-соход нь Ганбат шууд зэрэгцэж очоод зогсов. Сайн уу Биндэръяа. Харанх-уйд хэн нэгэн түүний нэ-рийг дуу-дан мэндэлсэнд Биндэръяа гайх-сан бололтой утасныхаа гэр-лийг тус-ган харснаа – Өө Ганбат. Чи энэ хол газар хаа хүрч яваа юм хэмээн гайхсан бололтой асуулаа. Өө харин хот орох гээд явж байтал чиний машин энд явж байхаар нь дагаад ирлээ. – Аан энэ манай ээж-ийнх л дээ. Охи-ноо ээж дээрээ үлд-ээгээд Хүдэрийн ху-ралд оролц-ох санаатай гэж хэлсэн Биндэръяа цаанаа л нэг ур-уу д-орой байгааг Ганбат мэд-эрч байлаа. Нэгэнт айлын гадаа ирсэн юм чинь ороод гар л даа. Ээ-ж ун-таж байгаа бололтой. Уг нь машины дууг-аар гарч ирээд зо-гсч байдаг юм гэсэн Биндэръяа охи-ноо тэвр-ээд түрүүлэн оров. Тэгээд – Ээж ээжээ би ирлээ гэснээ ээжи-йнхээ о-р уруу гэрэл тусгаад муух-ай хашги-ран охи-ноо тэвр-ээд га-рч гүйв. Гэрээс нэг л сонин нэгш-ирмэл үн-эр үн-эртэх аж. Хоромхон зуурт юу болоод өнгө-рснийг ойлг-оогүй Ганбат га-р утасн-ыхаа гэрэл тус-ган хараад цочи-рдон зо-гсов. Тэр энэ нас-андаа ч үз-эж байгаагүй айм-шгийг

харах нь тэр. Хөөрхий хө-гшин аль э-рт н-ас б-арсан бололтой цогцо-сыг нь муурн-ууд энд тэндээс нь зул-гаан идэ-ж байлаа. Хэсэг зогсоод өөрийн эрхгүй -дотор нь муух-айрсан тул ухасхийн гараад бөөл-жиж эхлэв. Биндэръяа хүүхдээ тэв-рээд байдгаараа уй-лан дагж-иж суулаа. Хамгаас хайртай э-эж нь бур-ханы ор-онд зор-чихдоо ядаж хү-н ё-соор явж ча-дсангүй. Хамгаа ба-ран тэж-ээдэг байсан муу-рнууд нь идч-ихсэн байна гэж бодохоос гол зур-ан энэ бүгд ми-ний хийсэн үйл-ийн л-ай. Миний буруу гэж бодон бодон уй-лж байлаа. Жаал бөө-лжсөний эцэст жаахан амь-сгаа авсан Ганбат Биндэръяаг хүүх-эдтэй машиндаа суулг-аад ойролцоох айл уруу давхив. Биндэръяа охиноо тэвр-ээд сэхээ сэвтэ-эгүй уй-лж байснаа гэнэт тачиг-натал инэ-эгээд эхлэхэд цочир-дсоноос сэтг-эцийн шоко-нд орчихлоо гэж бодсон Ганбат айлд хэл хүр-гээд бушу-ухан х-от уруу да-вхив. Энгэртээ тас тэв-эрсэн хүүх-дийг нь ава-х гэтэл нүд нь улаан-аараа эргэ-лдсэн Биндэръяа тачиг-натал хө-хрөн булаац-алдаад өгөхгүй тул Ганбат хүү-хдийг гэмтэ-эхээс туйлын ихээр ай-ж байлаа. Арайхийн сэ-тгэц мэд-рэлийн эмнэ-лэг дээр очсон Ганбат Биндэръяагаас хүүхд-ийг нь салг-аж авахаар ноцол-доод дий-лээгүй тул машинаа гадна-ас нь түг-жин бууж эмнэл-эгээс хүн дуу-дан авчирч хүү-хдийг сал-гаж авав. Биндэръяагийн би-ед үз-лэг хийсэн эм-ч сэтг-эцийн огцо-м өөрчлө-лтөнд орсон байна гээд түүнийг хэвт-үүлэн эмч-лэхээр авч үлдсэн тул Ганбат хүүхдийг тэв-эрсээр харилаа… Аль хэдийн өглөө болсон тул гэртээ очиж жаахан ам-схийсэн Ганбат

Амар өмгө-өлөгч болон Хүдэртэй уулзаж болсон явд-лын талаар хэл-эхээр яарав-члан гарлаа. Уг нь тэрээр Биндэръяаг улай-лгаж өөрөөр нь хэр-гийг хүл-ээлгэх бодолтой байсан нь ийнхүү та-лаар өнгөрөв. Маргааш шү-үх хуралтай тул яара-вчлах хэрэгтэй байлаа. Хүдэрт болсон явдлыг хэлээд гарсан Ганбат Амартай уулзан маргааш болох шү-үх ху-рал дээр хэрх-эхээ хэл-элцээд Хүдэрийн гэр үрүү давхив. Биндэръяа явахаасаа урьд Хүдэрт бүх нүг-лээ нама-нчилан бичээд уучл-ал гуйсан захи-дал ширээ-н дээр үлдээгээд явсан байлаа. Энэ нэг том нот-лох ба-римт тул Ганбат захи-длыг ав-аад гарч явав. Хүүгийнхээ ш-үүх хуралд суухаар ирсэн Дамиран гуай хөдөөнөөс иртэл б-эр ох-ин нь хүү-хдээ ава-ад хаа нэг тийшээ явс-ан бололтой алга байв. Эзэ-нгүй гэрт ганца-араа хоносон Дамиран гуай хүүгийнхээ хур-алд оролцохоор явлаа. Хур-ал ч болж Амар өмг-өөлөгч Ганбат нарын гаргаж тавьсан нотл-ох бари-мтаар Хүдэрийн гэм-гүй нь нотл-огдон сулла-гдав. Биндэръяаг шүүг-дэгчээр тат-ан хор-их шү-үхийн туша-ал гарсан ч нэгэнт галзуу-рчихсан хү-нийг яаж ч чадсангүй. Бүтэн жил гаруйн ху-гацаанд хориг-дсон Хүдэр ийнхүү сулла-гдав. Гэвч гэ-м нь цагаа-даад гар-сан хи-рнээ сэт-гэл дүүрэн гуниг-тай байлаа. Гэртээ усанд орон аавынхаа хийж өгсөн хоолыг идээд жаал тайв-ширсан Хүдэр тэр нэгэн өдөр Гэрэлмаа зүү-дэнд нь орж ирэхдээ Биндэръяагийн го-ёлын хайрц-аган дээр эргэл-дээд байсан даа гэж бодон цоо-жийг нь онгой-лгоод харт-ал хэлэх ч юм биш. Хөөрхий

Гэрэлм-аагийнх нь зур-гийг х-ар утс-аар о-роон ха-р дааву-унд бит-үү боо-гоод хүзү-үний гин-жээр гин-жлэн цоожил-чихсон байлаа. Өөрийнх нь зургийг бас ул-аан утс-аар ор-оон толго-йн ту-шаа нь цоо-ж байсан бололтой ор-ом гарсан байв. Тайлагд-даггүй байсан амьдр-алын оньс-ого одоо л тайлагдав. Түүний бүхэл бүтэн нэг үеи-йн ам-ьдралаа о-гт сана-хгүй байсны учир нь энд л байж. Хүдэр Биндэръяаг үз-эн ядм-аар байвч чадсангүй. Өөрт нь хөө-рхөн о-хин төрү-үлээд өгсөн тэр эм-эгтэй цаг-аан сүү-гээрээ төл-өөсөө төл-сөн байлаа. Бас гомд-ож цөх-өрч ч чадсангүй. Өөрөө ч бас энэнд буру-утай мэт санагдана. Биндэръяатай уулзахаар сэт-гэцийн эм-нэлэг зорьсон ч ху-рц хэл-бэрийн сэтгэц-ийн өөрчлөл-ттэй гээд уулзуулсангүй. Ганбатаас Буд хөгш-ний талаар сонссон тул аавтайгаа хөг-шний хо-йдын буя-ны ажлыг хүндэтгэл-тэйгээр гүйц-этгэж дуусгаад гэртээ ирэв. Охин-ыхоо төлөө бүхнээ зориу-лсаар ирсэн хөөр-хий хө-гшний бу-руу ч бас юун билээ дээ. Гэрэлмаагийн хойд-ын бу-янд зориулан сувар-га бос-гоод компан-иа удирдах зөвлө-лдөө даатгаж үлдээгээд бай-раа за-ран охин-оо ава-ад аавтайгаа нутгаа зорин гарав. Түм түжигнэж бум бужигнасан их хотод ам-ьдрах хүс-эл Хүдэрт байсангүй ээ. Явахаасаа өмнө Биндэръяатай уул-захаар оч-сон ч тэрээр Хүдэрийг тан-их нь би-тгий хэл хү-н байна чин-ээ ч тоо-сонгүй тачи-гнатал хө-хрөн тэгснээ гэнэт дуу-лан дуул-снаа уй-лах мэтээр ху-вирч суув. Үс нь сэгс-ийж нүд

улаан-аараа эргэ-лдэн завж-аар нь цагаан хөө-с са-храх Биндэръяад урьдын Биндэръяагаас юу ч үлд-сэнгүй. Гагцхүү энгэ-рийг нь нэв-тлэн сү-ү л урс-аж байлаа. Биндэръяа тэр ш-өнө ээж-ийнхээ муу-ранд идү-үлж буй цогц-осыг харан ихэд цочи-рдсон тул хамаг буру-уг өөртөө аван уй-лж суутал гэнэт нэгэн хара-нхуй нөм-рөх шиг л болов. Харанху-йгаас гарах-аар цааш явтал том хон-гил болон үргэлжилж тэрээр хэзээ ч гарч чада-хгүй нэгэн хонг-илд гэрэл хайн алхсаар байлаа. Сүн-сэн бие нь хара-нхуйд тө-өрч о-дсон Биндэръяа ийнхүү хүний тоо-ноос хас-агдан Ш-ар ха-дны гэх тодотголтой галз-уугийн эмнэл-эгт нас-аараа үлдэх тавил-антай байжээ. Үйл үй-лээ дагадаг орчлон аж. Төгсөв.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *