Нүүр Өгүүллэг “ТӨӨРӨГ ТАВИЛАН”өгүүллэг ТӨГСГӨЛИЙН“19-р хэсэг”

“ТӨӨРӨГ ТАВИЛАН”өгүүллэг ТӨГСГӨЛИЙН“19-р хэсэг”

1 минут уншина
0
0
843

Бүтэлгүй дурлалын хо-хирогч болсон Халиун ажил төрөлдөө ч явахаа байж гэртээ сог-туу уй-лж хашги-чин суух болов. Ээж, аав хоёр нь охиноо арг-адаж гуйгаад нэмэргүй тул хүүг нь аваад явч-ихсан, гурван

өрөө тансаг байранд ганцаархнаа үлдсэн бүсгүй хэмжээлшгүй их ганца-ардаж, гут-арч байлаа. Халиун үнэндээ Доржоогоос салс-андаа харамссангүй, Ариунболдын зуг-аа болон хаягдс-андаа л гут-арна. Гэрт

нь очиж алга-дуулан хөөгдсө-нөөс хойш тэв-чиж чадалгүй ахин залгаж шал-даа буун гуйсан ч Ариунболд түүнд хэзээ ч сайн байгаагүй аятай ааш-лан хэлэх хэл-эхгүй үгээр доромж-лоод дугаарыг нь бл-ок

хийжээ. Хайрлан үнс-дэг байсан уру-улнаас нь хар-аал зүхл-ийн үгс харамгүй урсаж, энх-рийлэн тэвэ-рдэг байсан гар нь э-р бя-раа үзүүлэн зодо-ж цохиод… Халиун өмнө нь ийм их дором-жлол амс-аж үзсэнгүй

билээ. Одоо түүнд амьд-рал үнэхээр утгагүй санагдана… Эх хүн, эмэгтэй хүн гэдэг хичнээн ад-ын бод-олтой, аа-ш муу-тай байлаа ч өр зүрхэнд нь хайр энэрэл оршин байдгын жишгээр Жавзандулам бүсгүй

төрөл арил-жсан мэт болжээ. Өмнө нь ганц шагай-даггүй байсан хадмы-ндаа өдөрт хэд орж гаран хог нов-шийг нь цэвэрлэж, цай хоолыг нь хийн халуун ам бүлээрээ дуу шуутай хооллоцгооно. Хоёр хөгшин ч янзг-үйхэн ханддаг байсан шинэ бэр-дээ сүйд болон сайм-ширч тэдний дунд үүсээд байсан а-н ца-в аажмаар багассаар… Нандин охиноо дагуулсаар хоёр хөгшин дээр ирэхэд Жавзка инээмсэглэн угтаж сайхан хоол цай хийн чадлаараа дайлаад явуулдаг байв. Бямбаа, Жавзандулам хоёрыг эвлэрч сайхан амьдрах болсонд Нандин ч баярлаж сэтгэл амарчээ. Сайхан сэтгэлт сахиусан тэнгэр мэт Нандин бүсгүй Жавзандуламын хоёр бяцхан хүүг, н-ас дэ-эр гарсан хоёр хөгш-нийг л амар тайван байлгахыг хүссэндээ өөрийгөө, өөдөсхөн чинээ охиноо золи-осонд гаргасан билээ. Угаасаа түүнд одоо Бямбааг гэх өчүү-хэн ч сэ-тгэл үлдсэнгүй, үе үе Доржоог бодон гэгэлзэх ч хэзээ ч бүтэхгүй мөрөөдөл мэт санагдан хөнгөхөн гуниглах ажээ. Доржоо ч нөгөө талд Нандинг бодон гиюүрч яваад оччихож чадахгүй, яваад очсон ч юу гэхээ мэдэхгүй тул яг л арван жилийн өмнөх шигээ зүрх алдан байлаа. Нандин сая нэг амсхийх чөлөөтэй болсон тул охиноо

дагуулан Хүрэл ахындаа очиж өвөлжив. Бямбаагаас салс-ан гэдгээ ч хэлж, ах эгч хоёр нь тэндээ хамт амьдарья гэсэн боловч Нандин эвтэйхэн татгалзжээ. Цагаан сараар Хонгор ах нь хотоос эхнэр, хүүтэйгээ ирж халуун ам бүлээрээ бүгд цуглан хэдэн хоног үгээр хэлшгүй сайхан өнгөрлөө. Хонгорын эхнэр Минжээ цагийн аясаар намба сууж төлөвшин муу-хай а-аш ави-раа багасгаж ханьдаа халамжтай сайхан эхнэр болжээ. Энэ жил спир-алаа авху-улж тэр дороо жирэ-мслэн хөөрхөн цондой-сон гэ-дсээ илэн суух Минжээг хараад Нандин хайрлан бахархаж байлаа. Юм бүхэн одоо л сайхан болж байх шиг түүнд санагдана. Доржоо шинэ жилээр, охиных нь төрсөн өдрөөр хоёр ч удаа зориг гарган Нандин дээр очих гэсэн ч цоожтой хаалга мөр-гөн буцаад улам бүр шантарчээ. Бүжин хэлэхдээ “Нандин ахынх руугаа явчихсан. Тэндээ бүр үлдчихэж ч магадгүй” гэсэн нь Доржоог бүр сэтгэ-лээр унаг-аж орхисон билээ. Нандин ахындаа санаа амар сайхан байсан ч нутагтаа л хурдан очмоор санагдаад нэг л болж өгдөггүй, хаврын урь ормогц нутгийн зүг

хөдөллөө. Дүүгээ авж хоцрох гээд дийлээгүй ах нь байрны тө-лбөр хий гэж нилээн их мө-нгө өгөөд нүдэндээ нули-мстай даллан хоцров. Гэртээ ганцаар со-гтуу байсан Халиун судс-аа хан-аж цу-с а-лдан ухаа-нгүй хэ-втэх үеэр нь Доржоо мартсан бичиг баримтаа авангаа өөрт байдаг түлхүүрээ өгөхөөр очиж таараад эмнэ-лэгт хүргэжээ. Өвөө, эмээтэйгээ эмнэлэг дээр ирсэн Халиуны хүү Доржоог тоож ч харсангүй, ээжийнхээ гарыг атган уйлна. Цу-с сэл-бүүлэн ухаан орсон Халиун хажууд нь суух Доржоог хараад хатсан уру-улаа шил-эмдэн сулхан хоолойгоор “Уучлаарай намайг” гэж хэлэв. Доржоо түүнийг аль хэдийн уучилсан, одоо зүгээр л өрөв-дөж байсан тул “Халиун минь ганц хүүгээ бодоод хүчтэй байгаарай. Чи залуу, сайхан хэвээрээ байна. Урд чинь ямар сайхан гэрэлт ирээдүй хүлээж байгааг чи мэдэж байна уу? Бүхнийг мартаад шинэ амьдрал эхлүүл л дээ. Чи чаднаа…” гэхэд Халиуны нүднээс дусал нул-имс бөмбөрөн гарч шан-ааг нь даган урслаа. Доржоо нэгэн цагт амьдралаа холбон зовлон, жаргалаа хуваалцаж байсан бүсгүйнхээ духан дээр сүүлийн удаа үнс-ээд гарч

одов. Халиун эмнэ-лгээс гараад хэд хоног аавындаа хэвтэж байгаад гэнэт л шийдэж хамаг юмаа бэлдэн хүүгээ дагуулаад Улаанбаатар луу нисжээ. Мах цусн-ых нь тасархай, уда-м зал-гах хүү нь дахиж хэзээ ч уулзахгүйгээр үүрд холдон явааг мэдээгүй Ариунболд хоёр охиноо эрхлүүлэн жаргалтай гэгч нь инээсээр л….. Доржоо өөрийгөө завгүй байлгахаар ажлаар дарж гун-ьж суух ч завгүй гүйсээр урин хавар хаяанд ирэв. Хаврын улирал гэдэг зүрх сэтгэлтэй хүн бүхнийг гэгэ-лзүүлж догдл-уулан, олон ч хосыг учруулдаг сайхан улирал билээ. Хаврын дулаахан орой ажлаасаа тараад алхаж явтал найз Оргил нь залгаж уулзах санал тавив. Доржоод ч хийгээд байх юм байсангүй тул дуртай зөвшөөрч болзсон газраа хурдхан гэгч нь хүрээд ирлээ. Оргил булангийн ширээнд түүнийг хүлээж байв. Хоёул гар барин уулзаж хоол, пи-во захиалаад сонин хачнаа ярин суулаа. Өнөөдөржин дээд зовхи нь татсан Нандин их л сайхан юм болох нь дээ гэж бодсоор оёж байсан дээлээ дуусгав. Ахынхаасаа ирээд нийтийн байрнаасаа нүүж орон сууцанд ирсэн тул тухтай сайхан байлаа. Хаалга тогших сонстсоноо “Өө онгорхой юмуу” гэх Бүжингийн дуу гарав. Нандин ч

найзыгаа ирсэнд баярлаж инээд алдан угттал өнөөх нь үгийн зөрөөгүй л “Бушуу хувцсаа соль. Охиныг ээжид аваачаад өгчихье, хоёулаа ойрд гадуур гарсангүй ш дээ. Чи өвөлжин хүн хаяж явчихаад” хэмээн нэг амьсгаагаар урсгалаа. Доржоо п-иво шимэнгээ Нандинг бодсон шигээ суутал бодол нь биелчихэв үү гэлтэй Нандин ороод ирэх нь тэр. Би бүр цаг-аан сол-ио тусч байгаа юм байна даа гэж бодон доош харж нүдээ нухаад хартал яах аргагүй Нандин, Бүжин хоёр мөөн. Бүжин ийш тийш өлийн харснаа өнөөх хоёрыг олж харан Нандинг сугадсаар ирж дуу шуутай мэндлэн гэнэт таарсан хүн болж жүжиглэв. Мань дөрөв ширээ тойрон сууцгааж пи-во, д-арс захиалан яриа хөөрөө дэлгэцгээж нилээн суулаа. Дурлалт хосыг уулзуулахаар төлөвлөгөө зохиосон хоёр найз нь Нандин, Доржоо хоёрыг овоо ам халж эхлэхэд нэг нэгээрээ худал ярин гарцгаав. Ширээнд хоёулхнаа үлдээд хэн хэн нь ичингүйрч дуугаа хураасан ч догдолсон зүрхнийх нь цохилт, хайрласан нүднийх нь харц харилцан ойлголцож байлаа… …Бямбаа хашаандаа янзын сайхан байшин барьжээ. Жавзандулам нь өнөө

маргаашгүй тө-рөх дө-хсөн том гэдсээ да-аж ядан явах ч огт ундуу-цаж уур-лахгүй сайхан аашлан инээмсэглэнэ. Бямбаа ажлаасаа орж ирээд эхнэрээ үнсчих-ээд хоёр хүүгээ эрхлүүлэн тоглож шуугилдав. Жавзандулам хайр дүүрэн нүдээр тэднийг ширтэн сууснаа: ~Миний хань гараа угаагаад халуун хоолоо идээ, нээрээ аав ээж хоёрыг маргааш явж сувил-алаас нь авах юм байна ш дээ ханиа. Чөлөө авсан уу? ~Авсаан хө. Аав ээж хоёрын өрөөг сайхан цэвэрлээд агаар оруулая байз…нээрээ нэг сонинтой ~Юу вэ ханиа? Гоё мэдээ юмуу? Муухай мэдээ байвал сонсохгүй шүү… ~Хэхэ ямар юмных нь муухай мэдээ байх вэ. Нандин маань гэрлэх гэж байгаа юм байна. Хуримандаа чи бид хоёрыг урьжээ ~Хөөх тиймүү ямар гоё юм бэ? Ашгүй, ашгүй муу Нандин маань одоо нэг жаргах цаг болсон доо. Нөхөр нь ямар хүн юм бэ? ~Доржоо гээд сайхан залуу бий. Нандингийн анхны хайр нь шүү дээ. ~Ваав гоё юмаа. Нандин харин тө-өрч төө-рч яваад одоо л заяаны ханиа олж байгаа юм бишүү хихи ~Харин тиймээ хө. Хоёулаа хуриманд нь заавал очоод том бэлэг өгөх юм шүү… …..Алдаж хоцорсон

учралаа нөхөх гэсэн ч юмуу анхны хайрын эзэн хоёр маань бүтэн жил үерхэж, жаахан хүүхдүүд шиг догдлон болзож явсаар сая нэг албан ёсоор гэр бүл болж байгаа билээ. Доржоогийн аав Нямбаатар, ээж Өлзий, дүү Долгор, Хүрэл, Үржинбадам, Хонгор, Минжээ, Бямбаа, Халиун Жавзандулам, Бүжин, Оргил гээд бүгд баяр хөөр дүүрэн хос залууст аз жаргалыг өрөөн зогсоно. Бяцхан охин Хулан Доржоог ааваа, ааваа хэмээн дагаж гүйх нь хөөрхөн. Нямбаатар овогтой Доржоо та Мягмар овогтой Нандинг насан эцэслэтлээ хайрлан хамгаалж, аз жаргалтай, гуниг зовлонтой, баяр хөөртэй, өвчин зовлонтой аль ч үед

үнэнчээр дэргэд нь байн насан туршийн ханиа болгохыг хүлээн зөвшөөрч байна уу? Доржоо анхны хайраа өгсөн ч илчилж чадалгүй алдаад арван жилийн турш зүрхэндээ хадгалж зүүдэндээ үгүйлж явсан хонгор хайрт Нандингаа хайр дүүрэн харцаар энхрийлэн хараад итгэл дүүрэн ТИЙМЭЭ гэж хариуллаа… Айдаа учрах ёстой хүмүүс л учирдаг гэдэг юутай үнэн билээ. Төөрөг тавилаан гэж… Төгсөв.

Load More Related Articles
Load More By admin
  • ЭГЧ ДҮҮС /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 5-Р ХЭСЭГ

    Хүрлээг гаргачихаад Оюунцэцэг хувцасаа өмсөж байтал эгч нь уснаас гарч ирээд – Хүрлэ…
  • ЭГЧ ДҮҮС /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 4-Р ХЭСЭГ

    Түмэнг аймгийн наадамд сайн оролцож сумынхаа нэрийг гаргаж ирсэнд сумын хүмүүс түүнийг ам …
  • ЭГЧ ДҮҮС /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 3-Р ХЭСЭГ

    Энэ бүхнийг арзгай Дамбий удирдаж хийлгэж байгааг эгч дүү хоёр яахин мэдэх билээ. Харин Хү…
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *