Нүүр Өгүүллэг “ТӨӨРӨГ ТАВИЛАН”өгүүллэг “17-р хэсэг”

“ТӨӨРӨГ ТАВИЛАН”өгүүллэг “17-р хэсэг”

2 минут уншина
0
0
801

Халиун гэртээ хариад сэтгэл нь донслон байж ядаад Доржоогийн яриаг ч сонсохгүй чихний хажуугаар өнгөрүүлж суулаа. Нэгэнт эхнэрт нь бар-игдсанаас хойш одоо улаан цагаа-ндаа гарч Ариунболдыг

өөрийн болго-хоор шийдсэн түүнд Доржоогоос, хадмуудаасаа, аав ээжээсээ ч эмээх сэтгэл төрсөнгүй. Байн байн утсаа шүүрч аван Ариунболд руу залгавч өнөөх нь утсаа авахгүй сал-гаад байлаа. Эхнэр

нь ула-ан га-лзуу амьтан амьсга-адчихсан орж ирээд юу ч ярихгүй утсаараа хэн нэгэн рүү байн байн залгахыг хараад Доржоо гайхсан ч үгүй. Хүн амьтантай л хэрэл-дэж мар-гаж дээ хэмээн бодоод шалг-

аасангүй унтлагын өрөөндөө орон утсаа мааж-иж хэвтэв. Өнөөдөр ажлаа тараад хадмындаа очиж хүүгээ авах гэсэн боловч хүү нь аавтайгаа явахгүй эндээ үлдэнэ гэж уйлс-аар хоцорчээ. Ер нь бодоод

байхнээ сүүлийн нэг жилд тэдний гэр бүлийн амьсгал нэг л таа-гүй, уйтг-артай болсон мэт түүнд санагдана. Хүү нь ч аав ээжтэйгээ байхыг хүсэхгүй, эхнэр нь бүр түүнийг ам-ьд хүн байна гэж тоо-хоо ч байж,

өөрийгөө л гангалж тордохоос нөхөртөө аяга хоол ч хийж өгөхөө больж Доржоо л орой бүр тогоо шанагатай зууралдсаар уджээ. Яагаад бүх юм ийм утгагүй болсныг гайхан бодол болж хэвттэл утас нь дуугарч танихгүй дугаар байсан тул Доржоо авсангүй. Хэсэг байснаа дахиад л өнөөх дугаар залгахад Доржоо тээнэгэлзэн байснаа авлаа. ~Байна уу? Доржоо мөн үү? ~Байна байна. Тиймээ мөн байна. Хэн бэ? ~Аан намайг Сүнжидмаа гэдэг. Танай эхнэртэй ява-лддаг залуугийн эхнэр нь байна… ~Айн? Юу яриад байнаа… ~Та гайхах нь аргагүй л дээ. Би түрүүхэн тэр хоёрыг үйл-дэл дээр нь бар-ьж авлаа. Хоёулаа гэр бүлтэй, үр хүүхэдтэй хүмүүс байж ичд-эггүй хоёр бу-зар юмаа. Би бүр бо-ож үхэх шах-аад таны дугаарыг олоод залгаж байна. ~Байз байз. Та тайван яриадахаач. Би юу ч ойгосонгүй. Миний эхнэр Халиун таны нөхөртэй нөгөө юу…уулздаг гэсэн үг үү? ~Тиймээ тийм. Уулзах байтугай унт-аж хэвтээд… бүр миний гэ-рт, миний ор-он дээр шүү(уй-лав) ~…хмм. Би таны ярианд яаж итгэх болж байнаа. Танай нөхрийг хэн гэдэг юм? ~Ариунболд. Наад хоёр чинь хамт ажилладаг ш дээ.

Хэзээнээс эхэлсэн юм бүү мэд. Та итгэхгүй бол би зур-гийг нь мессен-жерээр явуулья. Таны хаяг юу вэ? ~Аа нөгөө юу… Доржоо Нямбаатар… ~За би яг одоо явууллаа. Ай-мар айм-ар зураг-нууд бий. Та эхнэртээ хайртай бол наад хүүх-нээ татаж аваад бидний амь-дралыг тай-ван орхиула-атахаач би гуйя. Би чинь хоёр охи-нтой хүн шүү дээ (уйл-ав) ~За та тайвшир даа… учрыг нь олж болох байлгүй. ~Заза баярлалаа баяртай. Би тантай буцаад холбогдоно оо… ~За баяртай… Доржоогийн уу-р хүрэхээс илүү гайхаж эргэлзэн байтал эхнэр нь өөр эр-тэй чар-май ша-лдан хурь-цаж буй зурагн-ууд ирэх нь тэр. Бас ч гэж хүний нөх-өр юм хойно тэр олон ичгэ-втэр зург-уудыг хар-аад уур нь хүрч том өрөө рүү орвол Халиун юу ч болсон шинжгүй зурагт гөлрөн сууж байлаа. Доржоо урд нь очиж зурагтын өмнө хаан зогсоод утсан дээрх зург-ыг нүүр-энд нь тулгаж: ~Энэ юу болоод байгаа юм бэ Халиун гуай? Чи сая гарахдаа ингэж зав-аарч яваад ирсэн юмуу? гэж уур-тай асуухад Халиун угаасаа ийм юм болохыг мэдэж байсан тул гэмш-сэн шин-жгүй өөдөөс нь эгцлэн ширтэж: ~Тийм ээ тийм. Яадаг юм. Заваа-

рсан хүн-ийг чи яах юм айн? Зайл-аач сала-ач тэгээд! ~Чи бүр ичи-ж айх-аа ч больжээ тэ. Чи ядаж хүүгээ бодохгүй байна уу? Чи чинь эх хүн биздээ? ~Эх хүн гэхээрээ хайрлаж дурлаж болохгүй юу? Би наад хүнд чинь хайртай. Чи зүгээр надаас сал-аад зайл-аад өг тэгэх үү! ~Хнн. Би чамаас са-лж болноо. Угаасаа аль эрт салм-аар байсан юм. Даанч миний хүү л хэцүү байна…Чи хүүгээ өрөвдөхгүй байна уу? ~Хаха миний хүү гэнэ үү? Хэн чин-ий хү-үг төрүү-лсэн юм айн? Тэр хү-ү чинь чин-ий хүү биш Ариунболд бид хоёрын хүү мэдэв үү! Тийм болохоор одоо зүгээр ари-лаад өг. ~…Юу…юу юу гэнээ? Чи битгий худлаа яриад бай. Би хүүгээ чам шиг буз-ар хүү-хэнд орхи-хгүй аваад явна мэдэв үү! ~Битгий сол-иор. Чиний хү-ү биш байхад чи яахаараа авдаг юм. Хуц-алгүй хэдэн хувц-саа бөөг-нүүлж аваад зайлж үз! Доржоо тэссэнгүй Хлиуныг са-вж унатал нь алг-адаад авав. Халиун хацраа барин өндийж муухай хараад “Зай-ййл” гэж муухай хашгирахад Доржоо ахин гар дала-йснаа больж утсаа шүүрэн аваад гарч одлоо… Дамдин өвгөн өдөржин гадуур банк энэ тэрээр майжигнаж хашаагаа зарсан хүнээсээ мөнгөө аваад их л баяртай

ханьдаа цайны сүү, зөөлөн гурилан боов тэргүүтэн аваад харьж явтал хашааны хаалган дээр нь сэргийл-эхийн машин, түргэ-ний тэрэг зогсож байлаа. Өвгөний дотор палхийн “Юу болчихвоо, өнөөх Бямбаа уг нь байхгүй дээ, хот руу ажилд явсан шүү дээ” гэж бодон майжигнасаар дөхтөл түрг-эний тэрэг дохио-гоо ханг-инуулан хөдө-лж, араас нь хоё-р цаг-даа хү-үг нь гавл-ан чирс-ээр машин-даа чихэ-эд хөдлөв. Хөөрхий өвгөн дэмий л хойноос нь хашхи-раад тоос-онд булуулан хоц-орч зү-рх нь са-влан хэсэг зогсоод хашаа руу ортол хоёр хүү уйла-лдан зогсож байлаа. Өвгөн аахилан: ~Юу болсон бэ? Ээж нь хаана байна хүүхдүүдээ? ~Ээж…ээжийг Бямбаа аав зод-оод ий ий ий ~Айн? Яасан гэнээ хүүхээ? Уйл-ахгүй өвөөдөө яриад аль ааа ~Ий ий ий ээжийг эм-ч нар аваад явчихсан. Бямбаа аавыг цаг-даа аваад явчихсан ~Ээ хайр-хаан. Юу болох нь энэ вэ. Одоо яана вэ та-минээ. За миний хоёр хүү битгий уйл. Эмээ рүүгээ орьё гэсээр хоёр хүүг хөтөлж гэртээ орлоо. Самган нь хойморт түрүү-лгээ ха-ран хэв-тэж байхыг хараад сандран хашгирч очтол хөөрхий өрө-өл тату-у болсон эмгэн бур-

хандаа залбир-ан хэвтээ нь тэр ажээ. Өвгөн зүр-хээ даран хэсэг сууснаа самга-ныгаа өргөж түшин орон дээр нь суулгаад хоёр хүүг эмээдээ цай чанаж өгөөрэй гэж захиад цагда-агийн га-зар орохоор таяг-аа тулан майжган-асаар гарлаа. Бямбаа хот руу ажлаар яваад арван дөрөв хонож энэ хооронд хор-мойнд нь хий орсон Жавзка тэвчи-лгүй гадуур гарч хуучны амр-агтайгаа уулзан жар-гаад авчээ. Бямбаа бараг сар болоод ирнэ гэсэн тул өнөөдөр дахин гарч болзох гэснээ больж гэртээ амр-агаа дуу-даж авчраад хоёр хүүгээ гадаа тоглуулчихаад зава-арч байтал гэнэтийн бэлэг барихаар хэл чимээгүй хотоос гарсан Бямбаа яг ирж таарчээ. Ам-раг хоёр ид нялу-уран хэв-тэж байтал гэнэт хаалга тогшиход нь хоёр хүүгээ гэж бодсон Жавзандулам “Цаанаа тоглож бай гэж хэлсэн биздээ! Дамдин өвөөгөө ирж байвал хэлээрэй!” гэхэд Бямбаа гайхан чанга дуугаар “Хайр нь ирлээ, хаалгаа т-айл!” гэж хэлэв. Доторх хоёр сандран босч хувцас хун-араа өм-сөн пижиг-нэхэд Бямбаад ха-р төрж тотгоны завсраар хараад юу болоод байгааг ойлгонгуут муухай хар-аан хашг-ичиж хаалгыг балб-аж эхэлжээ.

Жавзандулам нэг их айс-ангүй, хаалгаа онгойлгохгүй дотроос нь хаш-гичин хэрэ-лдэж Бямбааг за-йл, тон-ил хэмээн хөөлөө. Уланга-ссан б-ух шиг уур-ласан Бямбаа хаалгыг эвдэн ороод залууг нь хут-галж хаяад, Жавзандуламыг ухаан алд-тал зо-дож байх хооронд хутга-луулсан залуу цаг-даа дуу-даж амжжээ… Доржоо гэрээс гарангуут бачуурсандаа хаашаа яваагаа ч мэдэхгүй баахан алхаад ангийн найз Оргил руу залгав. Найзтайгаа уулзан нэг газар сууж ар-хи уу-нгаа болсон бүхнийг ярьж сэтгэлээ онгойлгов. Оргил уха-ангүй тас-арсан Доржоог үүрч чир-сээр гэртээ аваачиж унту-улжээ. Маргааш нь үхт-лээ ша-ртаж сэрсэн Доржоод найз нь дот-рыг нь заса-хаар ганц юм авч өгөн дахиад л үргэл-жлүүлэн уулаа. Өглөө нь Доржоо хүүтэйгээ уулзахаар шууд хадмындаа очтол Халиун аль хэдийн аваад явсан байлаа. Аргагүй эрхэнд гэр лүүгээ очтол Халиун бүх юмыг нь бэлдээд кори-дорт тав-ьчихаж. Доржоо оронгуут хүүгээ дуудан тэвэрч үнстэл Халиун: ~Хурдан юмаа аваад явж үз, битгий наад хүүх-эд үнс-эж үлгээд бай… ~Би хүүтэйгээ уулзах эрхтэй шүү! Өнөөдөр би хүүгээ авч явна ~Чи чинь одоо хүний үг ойлгодоггүй юмуу? Чиний хүү-хэд биш гээд

байхад… ядаж чи нүдээ нээгээд хараач! Хэнтэй адилхан байна! ~За яахав. Тэгвэл яг одоо яваад шинж-илгээ өгчихье! Миний хүүхэ-д мөн байвал би хүүг-ээ өөрөө өсгөнө шүү! ~Хаха тэгээ тэг. За тэгвэл одоо шууд эмн-элэг явья. Биш байвал чи харин бид хоёрт га-й бололгүй мөрөөрөө дал-драарай! Тэд гурвуул гарч машинд суун эмнэлэг рүү явлаа. Ийм зүйл хийгээд явж байгаа нь Доржоод үнэхээр утгагүй тэнэг санагдаж байсан ч хүү-гээ ав-ахын тулд юу ч хийхээс буцахгүй билээ. Доржоо Халиуны үгэнд итгэхгүй, өөрийнхөө хүү гэж бат итгэсээр Халиун зүгээр л худал хэлж хүүг нь авч үлдэх гээд байна гэж боджээ. Шинжилгээний хариу нэг хоногийн дараа гарна гэсэн тул маргааш дахин ирэхээр болж Доржоо хүү-гээ үнсээд са-ллаа… Жавзандулам Бямбаад зодуу-лахдаа тархи-ндаа хү-нд бэ-ртэл авсан тул уха-ан оро-хгүй хэд хонов. Бямбаад хутгалуу-лсан залуу-гийн гомдл-ыг барагдуулах гэж Дамдин өвгөн газраа за-рсан хэдэн төгр-өгөө бүгд–ийг нь ө-гч арай гэж өрг-өдлийг нь буцаалгажээ. Нэг хох-ирогч өргөдлөө авсан ч нэг нь ухаан орохгүй хүндхэн байгаа тул Бямбаа түр саату-улах байранд хор-игдож байлаа. Нандин хадам аавыгаа зал-гаж уйл-ан хайлан ярихад нь санд мэнд гүйн ирж сэх-ээн амьдр-уулах тасагт буй Жавзандуламыг са-хин хэд хоножээ. Охиноо Бүжинд харуулсан

тул арагш санаа зовсонгүй хоёр хөгшнийг л энэ бүхнийг тэвчиж тэсэлгүй зү-рх нь хааг-дчих вий гэж айна. Тал ц-ус хар-васан хадам ээж нь юу болоод байгааг хагас хугас ойлгосон ч гэртээ уй-лж хэв-тэхээс өөр юу чадах билээ. Хоёр хү-ү нь Дамдинг харих бүрт ээж-ийгээ нэхэх нь өрө-вдөлтэй. Дамдин өвгөн ийш тийш санд-чиж гүйсээр сөх-өрч ун-ах ша-хавч ганц хүүгээ шор-онгийн хада-ас болгочихгүй гэсэндээ банк-аар явж тэтг-эврийн зэ-элээ авчээ. Одоо Жавзандуламыг л босгож ирэх хамгаас чухал байсан тул эмчи-лгээ суви-лгаанд мөн-гөнөөс илүү хэрэгтэй зүйл байсангүй. Буз-ар хор-мойн донг-оос болж тал талд бяцхан үрсийн зү-рх эмтэрч, ари-ухан тунгалаг мэл-мий нь айд-ас, нули-мсаар дүүрэн байлаа..

Load More Related Articles
Load More By admin
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ ТӨГСГӨЛИЙН 11-Р ХЭСЭГ

    Хоёр залуу яаран давхисаар Чинзоогийн гэрт хүрвэл хүн алга. Чинзоо ээжрүүгээ залгаж, яриад…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 9-Р ХЭСЭГ

    Хэд хоног хичээлээ тасласан Галт , Ганаа хоёр тэнхмийн эрхлэгчийн өрөөнд зэрэгцэн шилээ ма…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 8-Р ХЭСЭГ

    Хар дарж зүүдлээгүй бол Галт сэрхээргүй бөх унтжээ. Цагаа харвал оройн 18 дөхөж байв. Тэрэ…
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *