Нүүр Өгүүллэг “ӨӨРТӨӨ ИТГЭ ХОНГОР МИНЬ” өгүүллэг “19-р хэсэг”

“ӨӨРТӨӨ ИТГЭ ХОНГОР МИНЬ” өгүүллэг “19-р хэсэг”

1 минут уншина
0
0
957

Валентиний өдрөөр Урангоотой болзохдоо Төгсөө өөрийнхөө сайн муу бүх талыг нуулгүй ярьсан билээ. Цээжин дотор нь бөг-лөрөөд, хөглөрөөд байсан их хог но-вшоо цэвэрлэчих шиг л болж нэг их

сайхан болчихсон, гэхдээ өмнө нь олон ох-ид бүсгү-йчүүлтэй уу-лзаж учирснаа хэлснээс биш сургуулийнхаа оюу-тан охи-дыг дандаа они-лдог байснаа хэлээгүй аж. Урангоо ч Хүслэнгээс энэ тухай хангалттай

сонссон, дээрээс нь охи-дын жиг жуг ярианаас Төгсөөг нилээн явда-лтай гэдгийг гада-рлаж байсан учраас нэг их хүндээр хүлээж авсангүй, одоо энэ бүхнээс зал-хаж тогтвортой хари-лцааг хүсч байна гэж хэлсэн

Төгсөөгийн үгэнд итгэж бас баярласан билээ. Хүний өнгөрсөн хэнд ч хамаагүй, одоо хэн болох гэж хүсч буй нь чухал гэж Солонго эгч нь хэлж байсан нь ч нөлөөлсөн байхыг үгүйсгэхгүй… Төгсөө их л

нүүрний баясгалантай энэ өдрийг өнгөрүүлэв. Нэг мэдэхэд л амандаа дуу аялчихсан, өөрийн мэдэлгүй инээд алдаад л хэнд ч, юунд ч уур нь хүрэхгүй, хорвоогийн бүх зүйл өнгөлөг сайхан юм шиг санагдана.

Өмнө нь тэр оюутнуудад дасгал хөдөлгөөн зааж хийлгэж байхдаа дажгүй биетэй охидын өгз-өг бэлх-үүсийг сэмхэн ширтэж аа-згай нь хөдөлдөг байсан бол одоо ямар ч сайхан өгз-өг байсан анхаарлыг нь татахгүй, дүрлэгэр алаг нүдээ тормол-зуулан хайр татам инээдэг тэр л хөөрхөн охин бодолд нь эргэлдсээр байлаа. Дурлал гэдэг ямар гэгээлэг, ямар амттай, ямар хүчтэй гэдгийг эндээс л харж болохоор бусуу? Өчигдөрхөн тоож хардаггүй байсан хэн нэгэнд өнөөдөр л гэнэт дурлаж сэтгэл зүрх орвонгоороо эргэхийг хэн ч таашгүй… Хичээлийн сүүлийн цаг дуусаж сургуулийн хаалгаар өнгө өнгийн хувцастай, зүсэн бүрийн залуус охид гарч тал тал тийш таран одсоор. Бүгд л гэр гэрийн зүг, аль эсвэл дотуур байр луугаа, зарим нэг нь болзоондоо гэх мэт яарцгааж байхад Урангоо л ганцаар сургуульдаа хоргодон зогсоно. Өнөөдөр Солонго эмнэлгээс гарсан тул бяцхан дүүгээ харах гэж яарсан Хүслэн хаалгаар гаруут явж ядан байсан Урангоог хараад гайхаж “Хүүеээ харихгүй юмуу? Яасын? Миний найзын бие нь тааруу байна уу? Сар-ын тэм-дэг чинь ирэх болоогүй биздээ?” гэх мэтчилэн асуултаар булахад Урангоо юу гэж хэлэх вэ гэдгээ бодсоор ямар ч шалтаг олж чадсангүй түдгэлзэн байтал ашгүй цаанаас Төгөлдөр ирж яваа харагдав. Урангоо өмнө нь Төгөлдөрийг хараад ингэж их баярлаж байсангүй. Урвайн байсан хүн гэнэт нүд нь сэргэн “Хүүе Төгөлдөр ирж байна ш дээ Хүслээн! Та хоёр одоо нэг тийшээ явах байлгүй. Найздаа санаа зоволтгүй ээ. Би зүгээр байна өө, найз нь ганцаараа харьчихъя” гэж хашхирах шахам хэлэв. Хүслэн ч эргэж хараад хайртынхаа урдаас тосон гүйж очоод тэврэлдэн уулзаж үнс-энгүүт “Хайраа өнөөдөр жолоотой гэсэн биздээ? Яагаад хүрээд ирсэн юм?” гэхэд Төгөлдөр

“Жолооны багш өнөөдөр завгүй болчихлоо гэнээ, тэгэхээр нь гялс хайртыгаа санаад гүйгээд ирлээ, ашгүй яг явахаас чинь өмнө амжлаа шүү, миний хайр юу хиймээр байна?”… “Аниа дүү хоёр өнөөдөр эмн-элгээс гарсан, шууд харьдаг юмуу хайраа”… Төгөлдөрөөр хүргүүлэн хамт харья гэсэн Хүслэнгийн саналаас нийгмийн багшид туслах ёстой гэж худал хэлэн арайхийн мултарч үлдсэн Урангоо хос хоёрын араас даллан хоцроод булан тойрч алга болонгуут нь гялс эргэн сургууль руу гүйв. Төгсөө өрөөндөө бичиг цаас эмхлэнгээ Урангоог б-одож, уул-змаар байсан ч Балжмаатай уулзах ёстойгоо санаад больж орой гэрийнх нь гадаа очьё гэж шийджээ. Сүүлийн хонх дуугараад хоёр минут ч болоогүй байхад Балжмаа амьсга-адсаар орж ирээд Төгсөөг харангуут нүүрэндээ мишээл тодруулан түр зогсож амь-сгаагаа дарав. Өнөөдөр Төгсөөтэй уулзах болохоор амьхандаа их л гоёж нүүр амаа дарва-йтал бу-дан, хамаг нанд-ин бүхнээ и-л гар-гах шахуу тач-аангуй хувца-сласан ч Төгсөө огт анзаарсангүй, хүйтэн хөндий өнгөөр “Өө чи ирчихэв үү, За тийшээ суучих” гэж сандал руу заагаад цааш эргэн барьж байсан бичиг цаасаа шүүгээндээ хийж байх хооронд Балжмаа хаалгыг нь аяа-рхан цоож-лоод цүнхээ сандал дээр тавингуут Төгсөө рүү мяраан дөхөх нь анг-аа барих гэж буй эмэг-чин ба-рс шиг л харагдана. Төгсөө шүүгээгээ хааж цоожлоод эргэж харав уу үгүй юу ард нь чимээгүй тулж очсон Балжмаа үсрэн хоёр гараараа хүзү-үнээс нь зүүг-дэж хоёр хөл-өөрөө таш-аагаар нь ор-оон мор-дчихов. Гэнэтийн явдалд цочирдсон Төгсөө мах-лаг охи-ны жинд цохигдон арагш унах дөхөж шүүгээндээ тулан тэнцвэрээ автал Балжмаа

сол-иорсон мэт нүүр нүд-гүй үн-сэн дай-рлаа. Хөл гараараа чанга ороон хам-уу шиг наал-дсан охин-ыг биеэсээ сал-гах гэж чамгүй хүч гарган түлхэж арайхийн буулгасан Төгсөө “Чи чинь одоо яаж байнаа, солиороо юу” гэж өндөр дуугаар уурсангуй хэлтэл Балжмаа “Тиймээ би солио-рсон, тэгээд юу гэж, та намайг солио-руулах нь, би таныг х-үсэж мөрөө-дөөд унта-ж ч чадахаа байсан” гэнгүүтээ хувц-саа тай-чиж эхлэв. “Юу хийгээд байгаа юм бэ чи, наад хувцас хун-араа өм-сөөч, би зүгээр чамайг ярилцая гэж дуудаа биз дээ! Хүн амьтан орж ир-эхээс өмнө бушуу хув-цсаа өмс” гэж Төгсөө сандарсан байдалтай хэлээд Балжмаагийн та-йлж өөр лүү нь шидсэн тор-он цам-цыг нь буцаан чулу-удав. “Хүн орж ирэхгүй ээ, би хаалга түг-жчихсэн, угаасаа одоо хэн л на-ашаа ирэ-в гэждээ, айлтгүй ээ б-агшаа” гэж Балжмаа хэлээд лээ-вчигээ тайл-ан булц-айсан том цаг-аан хөх-өө гаргаад нас-анд хүрэ-гчдийн ки-нон дээрээс харснаа амьхандаа дуу-райж дол-оовор хуру-угаараа хөхн-ийхөө тов-чыг тойр-уулан илэ-нгээ до-од ур-уулаа зуу-н Төгсөө рүү их л ян-аг ца-рай гарган ойртлоо. “Үгүй ээ, Балжмаа чи чинь яасан юм ойлгодоггүй юм бэ?! Би чамд ахиж хоёулаа тийм зүйл хийхгүй гэж хэлээ биз дээ. Тэр миний бу-руу байсан. Би чамтай ажлынхаа өрөөнд зава-арах ёсгүй байсан юм. Одоо зүгээр наад хув-цсаа өмсөөтөх. Үгүй бол би явлаа” гэж Төгсөө ууртай хэлээд мөр лүү нь түлхэн өөрөөсөө холдуулав. Өмнө нь энэ өрөөнд энэ ширээн дээр Төгсөөтэй хоёул э-р эм-ийн аж-лыг хи-йн жа-ргаж түүнээс хойш тэр явдлыг бодох бүр байж яда-н хүс-эл нь тө-рөх болсон Балжмаа өнөөдөр ч мөн тэр жар-галыг амс-ана гэж бодон би-еэ бэл-дэж иртэл Төгсөө

өөрийг нь хү-сэх бүү хэл уурлан занд-рахыг сонсоод гайхан шоконд ороод нүдэнд нь нул-имс ций-лэгнэн хувцсаа өм-сөж эхэллээ. Төгсөө охиныг өрөвдөн дуугаа зөөлрүүлж “Балжмаа чи намайг ууч-лаарай, баг-ш нь чамайг тэр өдөр тэг-эх ёсг-үй байсан юм, тэглээ гээд одоо хоёулаа уулзаж учирч болохгүй, би чамд са-йн биш, зүгээр л тэр үед сэтгэл хөдлөлөөр би-еэ барь-ж чадахгүй бур-уу зүйл хийчихсэн. Ба-гш нь маш их харамсаж байна. Чи бол үнэхээр сай-хан ох-ин шүү дээ. Өөртөө чин сэтгэлээсээ хайртай залууг олоод түүнийгээ хайрлаарай за юу? Ба-гш нь ч гэсэн өөрийнхөө хайрыг олсон. Тийм болохоор одоо дахиж надруу мессеж бичиж, залгахаар боль гэж чамаас гуйх гээд өнөөдөр дуудсан юм” гээд яриагаа зогсоож Балжмаа руу харав. “Б-агш нь ч гэсэн өөрийнхөө хайрыг олсон” гэдэг үгийг сонсмогц Балжмаагийн нул-имс асга-ран дотор нь дав-чдаж тэр азтай бүс-гүйд уур нь хү-рч үз-эн ядлаа. Енгэнэтэл уйлж суух охиныг Төгсөө босгож ирэн тэврээд толгойг нь илж тайтгаруулангаа “Намайг уучлаарай, уучлаарай” гэхээс өөр хэлэх үг олдсонгүй. Гэнэт Балжмаагийн дотор нэг ад-ын бо-дол төрж Төгсөөг түлхээд “Би жир-эмсэн ш дээ, би тэгээд яах юм бэээ, та намайг жир-эмсэн болго-од хая-ж ба-йгаа юмуу?” гэж хашг-ичин эхэр татав. Төгсөө балмагдан цочи-рдож итгэх эсэхээ мэдэхгүй гацаж орхилоо. Гэртээ бүсгүй-чүүд аваа-чихдаа бэлэн хадгалж байдаг бэл-гэвч хэрэглэчихдэг байсан ч Балжмаатай энэ өрөөнд хурь-цахдаа бэл-гэвч байхгүй байсан тул ганц удаа гайгүй биз гэж бодоод хи-йж орхисон билээ… Урангоо яаран гүйх шахам алхсаар заал руу очиж хаалган дээр нь амьсгаагаа дарж хэсэг зогсоод нэг том амьсгаа авч уужирсан ч догдолсон зүрх нь бөмбөр мэт дэлдэхээ больсонгүй. Сургуулийн коридорт ганц ч хүн харагдахгүй бүгд таран одож эль хуль байсан ч заал онгорхой байгаа юм чинь Төгсөө өрөөндөө байж л байгаа байлгүй гэж бодоод өрөө рүү нь тайван алхах зуур хайртынхаа царайг харна гэхээс баяр нь хүрч инээмсэглэн байв. Өрөөний хаалгыг татахаар гар явуултал Төгсөөгийн намуухан хоолой

сонсогдож хэн нэгэнд учирлан ярих сонстоход хүнтэй байна гэж ойлгосон Урангоо бариулаас гараа татан аваад чимээгүй сонсон зогслоо. “Чи бол үнэхээр сайн охин шүү дээ. Өөртөө чин сэтгэлээсээ хайртай залууг олоод түүнийгээ хайрлаарай за юу. Багш нь ч гэсэн өөрийнхөө хайрыг олсон” гэхийг тодхон сонссон Урангоо өрөөн дотор Төгсөө эмэгтэй хүнтэй байгааг ойлгосон ч уур гомдол нь хүрсэнгүй харин ч “өөрийнхөө хайрыг олсон” гэдэг үг л хамгийн сайхан санагдаж, тэр нь магадгүй би шүү дээ гэж бодохоор өөрийн эрхгүй баярлаж зогслоо. Угаасаа Төгсөө багшид хай-ргүй ох-ин энэ сургуульд цөөхөн, ихэнх ох-ид сайн тул тэр олон охи-дын нэг нь л хайраа илчлээд, Төгсөө багш учирлаж ойлгуулан аргадаж байгаа юм байна гэж Урангоо ойлгоод Төгсөөгөөр бахархан бардаж хайр нь хүрэн

байтал гэнэт эмэг-тэй хүний уйл-ах дуу чангарч “Би жи-рэмсэн, би яах юм бээ” гэж хаш-гичих сонстоход дотор нь палх-ийн, инээмсэглэж байсан царай нь хувирч барайснаа гартаа нандигнан барьж байсан Төгсөөгийн бээлийг алдаж унагаад заалнаас гүйн гарлаа… Балжмаа ийн хашхираад нүүрээ ороолтоороо даран мэгш-ихэд хүнд цохи-лтонд орсон Төгсөө хаалга налан балмагдаж зогстол хаалганы цаана хүний хөлийн чимээ гарснаа цааш тог тог хийн гүйхийг сонсоод сандран түгжээг тай-лах гэж мунгинасаар нээж харайн гараад хоёр тийш харвал хэн ч байсангүй, харин хөл доор нь Урангоод өмсүүлээд үлдээсэн хоёр бээлий нь хэвтэж байлаа…

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *