Нүүр Өгүүллэг “ТӨӨРӨГ ТАВИЛАН” өгүүллэг төгсгөлийн “8-Р ХЭСЭГ”

“ТӨӨРӨГ ТАВИЛАН” өгүүллэг төгсгөлийн “8-Р ХЭСЭГ”

0 секунд уншина
0
0
723

Чанцал гэртээ их цэвэрлэгээ хийж байв. Түүний гэдэс өнөө маргаашгүй болсон нь харваас илт. Тэрээр хөлсөө арчаад шинэ орсон байрандаа их л сэтгэл хангалуун байгаа бололтой гэрээ нэгэнтээ

гүйлгэн хараад инээмсэглэн санаа алдаад амрах хоорондоо утсаа гарган гэрлүүгээ залгалаа. – Байна уу сайн уу ээжээ? – Өө миний охин уу сайн чи сайн биз дээ? – Би сайн сайн. Та гуравыг ирлээ гэсэн нойр ч

хүрдэггүй хи хи хи – Одоо юу байхав удахгүй очлоо шүү дээ. Охин нь ч мэдэж байгаа юм алга. Гайхаад л сэм сэм санаа алдаад нэг л дуугүй дүнсийгээд байна – Өвдчихөөгүй биз дээ? – Үгүй дээ ээж дээрээ очлоо

гэсэн чинь ингэж байхгүй юу. Аав нь ч гэсэн бөөн баяр – За ашгүй бүх зүйл харин ашгүй амархан бүтлээ шүү – Хэлээд юу гэхэв охин минь. Ямар буянтай хүн гэхээрээ салсан байж урилга өгдөг байнаа – Харин

тиймээ та хоёрын минь л буян байх даа – Миний охин ч гэсэн болж дээ. Сохорсон биш завшив гэгчээр харийн хүний эхнэр болж явсан биш халхын сайхан хар хүний гэргий болчихдог – За тэр яахав ирэхээр

чинь ярих цаг бишгүйдээ гарна. Та гурав миний хүүхдийг гараас гарахаар харих юм байгаа биз дээ? – Тэгэх санаа л байна. Тэгэхдээ аав нь наана чинь хир дасахнав. Даралт нь ихсээд байвал эх нутгаа л бараадана даа. Энийг бас очиж байгаад тухайн үедээ шийдье. Миний охин юу хийж байна, хавантаагүй биз, захих юм байна уу? – Гайгүй шүү харин ч санасаныг бодоход. Байхгүй ээ та гурав л хүрээд ир. Би гэрээ цэвэрлэж байна – Яахнав дээ танихгүй хүмүүс очих гэж байгаа биш ядарчихлаа – Зүгээр дээ ээжээ юу ч хийхгүй суугаад байхаар цаг ч өнгөрч өгөхгүй юм – Тэгнэ дээ аргагүй ядрахгүй багахан хөдөлж

байвал уг нь ч биед чинь сайн л даа – За баяртай ээжээ миний карт дуусаж байх шиг байна. Бид хоёр шөнө тосноо хэмээгээд утсаа таслаад хүйтэн ус хийж өмнөө тавиад өнгөрсөн бүхнээ нэхэн санахаар нүдээ аньлаа. **** Бадрал утсаар ярьж дуусаад Чанцал уруу инээмсэглэн харвал өөдөөс нь мөн инээмсэглээд – Ээж нь юу гэж байна? – Баярласандаа шоконд орчих шиг боллоо – Танай анхны ач уу? – Тийн ш дээ хайр нь ямар урд нь эхнэр хүүхэд гэх завтай байсан биш – Худлаа яриад л би л лав чамайг хүүхэнгүй байсан гэхэд итгэхгүй ээ – Охид хүүхнүүд бол зөндөө байсан нуугаад яахав. Тэгэхдээ л яг эхнэр болчих нь байгаагүй л юм даа. Уг нь нэг охинтой бараг суух гэж байсан чинь гэрийнхэн нь суулгахгүй гээд хойшоо аваад явчихсан –

Яанаа тэгээд та хоёр уулзаагүй хир удаж байна … хэмээн асууж байхдаа атаархалын мананд өөрийн эрхгүй автах шиг сонин мэдрэмж төрөх нь тэр – Удаж байна оо удаж байна. Одоо бараг арваад жил болох гэж байна. Би чамд үнэнээ хэлбэл чи зөвөөр ойлгож чадах уу? – Тэгэлгүй яахав – Үнэндээ би нэг л мэдэхэд тэр охинтой дотносож сүүлдээ бүр хайртай болсон юм. Түүний өмнө нэг эгчмэд бүсгүйтэй явалддаг байсан ч тэр намайг хаяад явсанаас хойш шарандаа гэх үү дээ анх тэр охинтой үерхэж эхэлж билээ. Тэр сайн охин байсан даа. Би хүнд гар байлаа шүү дээ. Хүнд гарын намайг зөв замд минь оруулсан болохоор аав ээж хоёр ч их сайн. Манай гэрийнхэн нэг зун бүгдээрээ хөдөө явсан хойгуур оюутан дээрээс нь найз охинтой би яахав гэрээ сахиж үлдэнэ дээ. Тэгтэл эгч нь ирсэн уулзая гэж байна гээд л аваад явсан түүнээс хойш надтай уулзуулахгүй яриулах ч үгүй аваад л яваад

өгсөн дөө. Би яахав хэсэгтээ дахиад л эргүүтэнэ биз дээ. Тэгтэл ч аав найз нь зөвлөсөн гээд наашаа явуулахаар хөөцөлдөж эхэлсэн. Тэгээд л би гэж хүн энд ирээд жинхэнэ амьдралыг мэдэрч эхэлсэн дээ. Одоо надад бардам зангаас минь өөр бусад нь түүх болон үлдэж дээ. Би бардам тэгэхдээ би чамд бардамнадаггүй – Бүх үнэнээ хэлсэнд баярлалаа. Би бардам биш чамд бол бүр бардамнадаггүй – Тиймээ би мэднэ. Чи бид хоёр жамаараа л учирсан хоёр. Хэрвээ чи амьдрал үзээгүй, мэдэхгүй охин байсан бол би чамд өнгөрсөн бүхнээ ингэж бардам хэлж чадахгүй байлаа. Чи бол ухаантай биш тэгэхдээ тэнэг биш гээд инээхэд Чанцал – Паах чи … би тэнэг биш мэдээ – Би хэлж байна ш дээ тэнэг бишээ гэж. Юу ч гэмээр юм ухаалгархуу гэх юмуу даа. Угаасаа ухаантай эмэгтэй хүн гэж байдаггүй юм тийм болохоор

чиний буруу бишээ Чанцал үүнийг сонсоод дуугаа хураан босох гэтэл Бадрал гараас нь татан энгэртээ наан суулгаад – За тоглож байна даа. Уурлахаараа ямар ч эгдүүтэй юм бэ дээ хэмээгээд хамрыг нь зөөлөн хазвал Чанцал – Чи ямар заваан юм бэ. Очиж очиж хамар хазаад байхдаа яахав дээ. Наадах чинь нустай заваан ш дээ – Яадаг юм надад бол чиний бүх юм чинь хөөрхөн – За тэр балайрах яахав. Кимийг ам ангайсан дээр нь нөгөө гуравыгаа Солонгос үзүүлчих юмсан. Чамтай ч бас танилцуулъя ээж асуугаад байсан. Чи хүнээс асууж үзэв үү? – Би асуусан маргааш надад хариуг нь хэлье гэсэн – Ашгүй дээ хэнээс асуусан юм бэ хө? – Батцэцэгээс асуусан тэгсэн нэг хүн байгаа асуугаад өгье гээд – Яанаа арай Сарангаас асуучих юм биш байгаа? – Би битгий асуугаарай гэсээн. Би Саран эгч гээд чи Саран гээд тэгсэн хирнээ хоёулаа эхнэр нөхөр байдаг хэмээгээд инээхэд Чанцал – Уучлаарай би

хуучин нөхөртэй минь суусан тэгээд ч бараг шахуу үеийнх байж эгч гэж чадахгүй юм билээ үзсэн ш дээ – Тийм л дээ тэгэхээр чинь би чамаас дүү нь баригдах гээд байна ерөөсөө би ч гэсэн Саран л гэж байя. Маргааш нь Батцэцэг ярин нөгөө хүн зөвшөөрсөн хэмээгээд уулзуулан үнэ хөлсийг нь тохироод хэрэгтэй гэсэн бүхнийг бэлдүүлж эхэлж билээ. Цаг хугацаа харвасан сум мэт өнгөрч урилга авах хугацаа болоход Чанцалын гэдэс хэн ч харсан мэдэгдэм тэрүүхэндээ хөөрхөн цондойгоод ирлээ. Чанцал Ким, ээжийнх нь нүүр хоёрыг ийм гэдэстэй харна гэхээс яагаад ч юм ичгэвтэр санагдсан ч урилга авахын тулд яалт ч үгүй уулзахаас өөр аргагүй байдалд оров. Бадралыг дагуулан Кимийнд очихдоо хамгийн том хэлхгэр цамцаа өмсөөд жаал жуул гарын бэлэг канвертанд хэдэн вонтой хулган хулган орж явав. Ким ээжийн хамт Бадралыг сонжин нэг л эг маг хийхэд Чанцал арай

бодлоо өөрчилчихсөн юм биш байгаа хэмээн эмээж байтал ашгүй тэд аль хэдийнэ бэлдсэн урилгаа гаргаж өгөнгөө ээж нь – Чанцалаа нөхөр чинь үү? Яаж ч нуусан жирэмсэн чинь мэдэгдэж байна даа. Одоо хэдэн сартай юм – Тиймээ хэмээн аажуухан дуугараад доош харвал Бадрал – Та нарт маш их баярлалаа. Одоо таван сартай бид хоёр миний сургуулийг төгсөхөөр Монголруугаа буцна. Тэр болтол хэмээтэл Чанцал түүний хажуунаас нудран – За бид хоёр явъя даа. Багшийндаа орж мэнд мэдчихээд гардаг юмуу байгаа болов уу? – Хөөрхий минь хоёр сарын өмнө бурхан болчихсон – Юу!!! Үгүй байлгүй дээ – Гэнэт л явчихлаа. Бидний хэн нь ч мэдээгүй шөнө орондоо явчихсан байсныг маргааш нь л мэдсэн – Ээ УМ МА НИ БАД МИ ХУМ хэмээн хэлээд нүдэнд цийлэгнээд ирсэн нулимсаа нууж чадсангүй. Бадрал толгой дохин тэд нартай салах ёс хийгээд Чанцалыг сугадан тэднийхээс гарав. Чанцалд үнэхээр хэцүү байлаа. Өөрт нь хэцүү байхад хамгийн их хань тус болж

байсан хүн нь өөрийг нь жаргалдаа ташууран дурсах ч ухаангүй алхаж явтал аль хэдийн орхиод явчихсан байдаг хэмээн бодохоос өөртөө уур нь хүрэн нулимсаа барьж чадалгүй цонхоор дуугүйхэн ширтэн явсаар. Бадрал ч түүний энэ байдлыг ойлгон мөн л хажууд нь юу ч дуугаралгүй явсаар сая тэд гэртээ ирцгээлээ. Чанцал энэ бүхнийг нэхэн санаад хямрав уу гэнэт доош нь базлан байж ядтал өвдөх нь тэр. Тэрээр гартаа атгаж байсан утсаараа Бадрал уруу залган – Би … би доошоо өвдөөд ааааа … төрөх гэж байх шиг байнаа хэмээн амьсгаадан хэлтэл Бадрал ч ажил дээрээсээ чөлөө аван ум хумгүй давхин ирээд хаалгаа гаднаас нь онгойлгон орвол эхнэр нь байхгүй байв. Гайхан утас уруу нь залгавал утсыг нь Монгол залуу авсанаа – Бадралаа хурдан хүрээд ир төрөх өрөөлүү явчихлаа Үүнийг сонсоод Бадрал хар хурдаараа гүйн гэрээс нь холгүй байх эмнэлэг дээр ирвэл Сүххуяг Саран хоёр түүнийг угтан авлаа. – Та хоёр чинь яахаараа….? – Танай шинэ байранд салхилангаа айлчилтал Чанцал өвдөөд эхэлчихсэн

ганцаараа байж байхаар нь бид хоёр аваад ирлээ. Хурдан ор чамайг хүлээж байгаа хүүхэд чинь. Бадрал ум хумгүй хүлээн авах дээр очин хэлтэл түүнд халад, тавчик, малгай өмсгөөд дагуулан явлаа. Чанцал хоёр дахь төрөлт болохоор бас Монгол хүн болохоор хэдий их өвдөж байсан ч шүдээ зуун хаалга уруу харан хэн нэгнийг харуулдан хэвтэнэ. Гэтэл ч Бадрал нь ороод ирэхэд түүнийг л хүлээж байсан мэт хүүхэд нь бүр ч хүчтэй өвдөн гарахаар тэмүүлэв. Түрүүхэн л шүдээ зуун тэвчиж байсан Чанцал Бадралыг хараад эрхэлсэн үү эсвэл хүүхэд нь гарөхаар хүчтэй тэмүүлсэнийх үү ихээр орь дуу нэгэнтээ тавьтал түүнтэй зэрэгцэн хүүхдийн час хийтэл орилох дуу гарч Бадрал салгалсан гараараа нүднийхээ нулимсыг арчиж байгаа харагдав. Эмч нар хүйг нь ааваар нь хайчлуулаад аваад явтал Бадрал сая ухаан орон – Ямар хөөрхөн юм бэ. Миний охин ямар хөөрхөн юм бэ. Чамтай адилхан хөөрхөн охин төрсөн ханиа – Охин байна уу? Баяр хүргэе аав болсонд –

Баярлалаа хайраа маш их баярлалаа. Ингээд би чинь хоёр хөөрхөн охинтой боллоо хэмээгээд нулимсаа арчин Чанцалын духан дээр нь удаан гэгч нь үнсэнгээ санаа алдаж байтал эмч нар ч хүрээд ирэв. Бадрал төрөх өрөөнөөс гуйвлан гараад ирвэл түүнийг хүлээж байсан Саран, Сүххуяг хоёр өөдөөс нь тосон очоод – Төрчихсөн үү ямар хүүхэдтэй болсон бэ? – Охинтой боллоо. Төрнө гэдэг чинь ямар аймаар юм бэ. Ахаа, эгчээ би аав болчихлоо хэмээгээд эг маггүй уйлж гартал Саран инээмсэглэн толгойг нь илээд – Баяр хүргэе… аав болсонд баяр хүргэе – Би хоёр хөөрхөн охинтой болчихлоо шүү дээ – Юу ихэр охид төрсөн юмуу? – Үгүй дээ Чанцалын минь охин бас сая төрсөн охин минь. Би хоёр хөөрхөн охинтой болчихлоо. Үүнийг сонсоод Сүххуягийн царай хүрэнтэхийг хэн нь ч анзаарсангүй. **** Чанцал эрүүл төрсөн болохоор хоёр хоноод эмнэлэгээс гарахаар болов. Охин нь ирсэнийхээ маргааш түүн дээр ирж байсан болохоор бушуухан гарч том охиноо тэвэрч хэвтэхийг юу юунаас илүү хүснэ. Тэрээр гарах бэлтгэлээ хийн эмчдээ өөрийгөө болон охиноо үзүүлээд байтал Бадрал

ч ороод ирлээ. – За гэртээ харьцгаая гурвуулаа. Манай гурав бид гурвыг хүлээж авах бэлтгэлээ хийгээд үлдсэн хэмээн инээмсэглэн охиноо тэврэн цүнхээ үүрээд Чанцалыг сугадан эмнэлэгээс гарав. Хаалгаар дөнгөж гартал Сүххуяг, Саран хоёр ирж байна гэнэ. – Та хоёрт маш их баярлалаа. Тэр өдөр та хоёр ирээгүй байсан бол – Зүгээр дээ. Бид чинь хүний нутагт байгаа элэг нэгт Монголчууд шүү дээ – Өнөөдөр манай хоёр эмнэлэгээс гарч байгаа хэрэв та хоёр завтай бол манайд хамт очицгооё хэмээн Бадралыг хэлтэл Саран инээмсэглээд – Эгч нь энд үзүүлж хяналтанд орох гээд явж байна – Юу тэгэхээр чи бас хэмээн Чанцал дуу алдтал – Тиймээ би бас жирэмсэн болсон. Дараа заавал очино оо баяртай – Баяртай хэмээн Чанцал өөдөөс нь инээмсэглээд эргэтэл зүрхийг нь уяртал ЭЭЖЭЭ гэсээр охин нь гүйгээд ирэх нь тэр. Сүххуяг тэр дуунаар эргэж харвал Сүххуягийг яг л өвчсөн мэт дуурайсан хөөрхөн охин гэдэгнэн ирэн Чанцалыг тэврэн авлаа. Сүххуяг охиноо хараад царай нь хүрэнтэн уруул нь өмөлзөн хөшин

байтал Чанцал бүхнийг ойлгон сугадаж байсан гараа аваад түүнийг түлхвэл зориг муутайхан урагш хэд алхатал Чанцал түүнийг харсан ч хараагүй царайлан – Миний охин өвөө, эмээтэйгээ газраа мэддэг болчихсон юмуу? Ээж нь охиноо ямар их санав аа – Үгүй ээ эмээ, өвөө хоёр гэртээ бууз хийж байгаа би тэр ахтай ирсэн хэмээгээд заасан зүгрүү харвал Ким түүний өөдөөс инээмсэглэн гараараа дохин зогсож байлаа. Төөрөг тавилан гэж төөрч будилсан ч учирах тавилан байвал хэзээ ч ямарч нөхцөлд учиран золгодогийн жаргал энэ бусуу … Төгсөв

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *