Нүүр Өгүүллэг “ӨС ХОНЗОНГИЙН ЦЭЦЭГ” өгүүллэг төгсгөлийн “16-р хэсэг”

“ӨС ХОНЗОНГИЙН ЦЭЦЭГ” өгүүллэг төгсгөлийн “16-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
1
480

Халтарын гэрт ойртон ирхэд нохой ху.цан гэрээс Халтар гарч ирэн машины дуугаар Хандмааг гэж танин хар шө.нөөр юу хийж яваа юм бол гэсэн шүү юм бод.оод хүлээн зогсоно.Хандмаа гэрийн гадаа ирэн

маш.инаа зогсоо.гоод маши.наасаа буун – За сайн байна уу? та нар минь сайн биз дээ – Сайн эгчээ та нар маань шөн.өөр наашаа гар.сан хэ.рэг үү? ямар нэгэн юм болоо юу эгч – Үгүй юу болхов дээ. Танай.хыг

л эргэж явна. Болохгүй юу ? – Яаалаа гэж дээ эгч минь та юу ярина вэ? За алив орцгоо , орцгоо Халтар ихэд гай.хсан ч Хандмаагийн занг мэдэх учир Сандагтайгаа мууд.алцаад сата.арах гэж яваа юм байх даа

гэж дотроо таажээ. Үржээ эгч нь ихэд гунигл.ангуй байгааг ч анз.аарав. Яагаад гэвэл яг эн.үүхэнд хайртай ох.ин нь өнгөрчи.хсөн байсаныг олс.он билээ. Үржээ авчи.рсан зүйлсээ машинаас буул.гаж

харагдана Халтар царай.гаа зас.ан Үржээ рүү харан – Та яах нь вэ? Гурил , будаа байгаа шүү дээ. Дүү нь зөө.гөөд оруулчихна. Та нар минь ор , ор гэртээ орцгоо гадаа хүй.тэн байна. Үржээ дүүгээ тэв.рэн сэтг.эл

нь арай зүгээр болоод гэрт оров. Хандмаа аль эрт ороод ирчи.хсэн Маралыг бөндөг.нүүлчихсэн загна.сан бол.олтой байв. Үржээ инээмсэглэн Маралыг тэвэр.ээд Хандмаа руу инээн – Та чинь хүүхэд айл.гаад яага.ад байгаа юм бэ дээ. – Айлгаа.д байх юм байхгүй. Өгсөн юмаа л буц.ааж авах гэсэн чинь энэ тар.хи харин хүнд өгчих.сөн гэх юм. Хонгорзул үг дугаран : эгч минь хүнд гэж ямар хар элг.ийн хүн.д өгч.ихсөн юм биш Заяад өгсөн шдээ. Тийм үнэ.тэй зүйл байсан юм бол анхнаасаа охи.нд минь яах гэж өгс.өн юм бэ? – Халтар маш уурл.ан: тэр чинь хар эл.гийн хүн тэр.энд яах гэж өг.сөн юм бэ? Би тэрни.йг чинь ол.сон юм. – Эгчээ та чинь юу яри.на вэ? Төрсөн охин.оо – Тэр ми.ний ох.ин биш хэн ми.ний охин гэсэн юм. Хандмаа машид уу.рлан нүд нь эргэ.лдэн сууна. Болор маш айн ээждээ ойртход Үржээ сая

ойлгон эгчийн минь үнэн төрх энэ байж гэж бодно. Халтар гаднаас багахан ачаага.а зөөж оруула.ад хоймортоо сууга.ад тамх.иа гарган хэд үнэр.лээд Хандмаад барин – Эгч минь та битгий уу.рла бидэнд ямар их уй.гашуу тохиол.доод байгаа билээ. Та минь ухаан.тай хүн дээ. Дүү нь тэр чул.ууг чинь гар.гаад өгнө . Хандмаагийн царай хув.ирч мишээл тодорч : Чи үнэн яр.ьж байна уу? Заяад өгчих.сөн гэхээр нь эгч нь жаахан уурлач.ихлаа. Тамх.ийг аван хам.артаа ойрт.уулж үнэ.рлэсэн болоод Халтарыг нээрээ гарга.ад ирэх болов уу? гэсэн хар.цаар харна. Эрдэнэ уха.ан оржээ. Түүний өнөө эм.зэг газар хө.лдөж мэдэ.эгүйч болж тэрээр гартаа яагаад ч юм ямааны толг.ойны эв.эр барьчи.хсан байлаа. Тэр үнэхээр хөлө.өч мэд.рэхгүй хөд.өлж эс чадна. Тэрээр ам.ь авр.аарай. Амь авр.аарай гэж хаш.гирана. Тэгтэл Уянгын хүй.тэн

инээд зүр.хийг нь битгий ү.х гэж тавл.ах шиг сонсогдоно. Эрдэнэ арга ядан намайг ала.ад өгө.өч чи сү.нс, чөт.гөр аль нь ч байсан намайг зовоо.хгүй үхүү.лээд өг.өөч би гу.йж байна. – Уянга чихэнд нь : Би чамайг ама.рхан үхү.үлэхгүй – Намайг өршөө намайг өршө.өгөөд намайг ал.аад өгөөч үхү.үлээд өг.өөч гуйя. – Чи үүр цай.тал зо.вж ү.хэх болно. Нарны туяа тус.ах хүртэл чи зов.ох болно. Хахахаха гэсээр дуу нь холдс.оор а.лга болов. Эрдэнэ тэр агш.инд гар нь өөрөө хөд.өлж хоёр нүдээ өөрөө ухч.ихав. Асар ихээр өвд.өн ёолс.оор гар нь хөш.иж дуу нь сөөн.гөтөж улмаар амн.аас нь жаахан амь.сгалах у.ур гараас өөр зүйлгүй дото.роо ихэд шан.алж , зов.ж , жинхэнэ ам.ьдын там.ыг биеэ.рээ мэдэрч байлаа. Заяа,Туяа хоёр сумын хоёр цаг.даатай давх.исаар цас ихтэйн дээр бур.уу зам.аар өгсө.өд яг Халтарын өвөлж.өөний ардхан буйдад нам ца.санд суужээ. Заяагийн зөн со.вин

гараад гүйх.ийг илүүд үзс.эн тэглээч нэг их хо.лгүй тул гара.ад гүйхэд Туяа ч даган гүйв. Хоёр цаг.даа хичнээн дууд.аж хор.их гээд чадс.ангүй. Арай бядт.ай хөнгөн шингэн цаг.даа залуу ард.аас нь да.гаад гүйв. Харин нөгөөх нь машиндаа үлдэн зам хару.улдан ямарч байсан машинаа гаргаад ард.аас нь очих сонго.лт хийн хун.гар ца.сыг мал.тан дугуйгаа дэмжиж байгаад гаргах талаар бодож үлдэв. Балдан харин Халтарын уяа.ны шон дээрээс м.орио уян гэрт орж ирэв. Гэрт байгаа бүгд маш их гайх.аж зарим нь хара.хыг ч эс хү.снэ. Халтар ихэд дура.мжхан – Чи арай солиорч.ихоогүй биз дээ. манай урд , хойгуур ч бүү үзэ.гд гэж сануу.лсан биш билүү. – Хаанаас даа ах минь таныг ду.удаж байна яаралтай ду.улгах юм байна. Үтэр түргэн ир гэж байна гэсэн хэл ава.ад яаран ирж байгаа минь энэ шүү дээ. – Чамайг би ду.удах уу? но.вш минь хэн чамд тэгж хэл.сэн гэж чи байтлаа биднийг дором.жлох гэж ирээ юу? – Ах минь би юу гэж худ.ал хэл.эх вэ? Ирэхдээ

ч их сан.аа зо.вж эмэ.эх сэтгэл төрж байлаа. Би цара.йг нь харж ча.даагүй. Гаднаас дуудаад хэлч.ихээд давхи.ад алга болч.ихсон – Би чиний ах биш шүү. Чи ер нь … Халтар уурл.ан бос.ох гэтэл Хандмаа болиулан – Балдан чи наад доороо с.ууж бай дараа нь чамтай ярия. Халтар миний дүү өнөө чулу.угаа эгчдээ үзүү.лж аль Халтар авд.араа ууд.лан хадг.анд бо.олттой чулууг гар.гаж ирэн Хандмаад өгөв. Хандмаа ёстой их баярлан бар.ьж үзээд илж таа.лаад царай нь хуви.рхад Халтар инээмсэглэн – Энэ чиний чу.луу мөн биз дээ. Энийг би а.авын ша.тсан гэ.рийн буй.ран дээ.рээс олсон юм.Их сод.он чу.луу юм шиг байхаар нь ямар учир.тай юм бол гэж бодоод гэртээ ору.улаад тавь.чихсан байсан чинь алга болч.ихсон байлаа. Чи сан.аж байна уу? Аав, ээжийг орш.уулах өдөр Хандмаа анха.аралтай Халтар руу

харса.ар Үржээ , Хонгорзул , Болор,Марал дөрөв хоорондоо ойртон ай.дас мэд.рэнэ. Халтар үргэлжлүүлэн: – Аав.ын шари.лд энэ чулуу орчи.хсон байсан би санам.саргүй л харчи.хсан юм. Маш их гайхсан ч би аваад хэзээ нэг өдөр учир нь тайла.гдах байх гэж бо.ддог байлаа. Харин эрдэм.тэй хүнд нэг удаа үзү.үлтэл чөт.гөр,шул.амын бэл.гэдэл шингэ.эсэн ад ш.ид шүгэл.сэн маш хүчи.рхэг чул.уу байна. Авдр.андаа хийгээд эрж сурч ирэх хүн.ийг нь хүлээ гэж зах.ьсан юм. Таныг гэж би угаасаа мэд.эж ба.йсан юм аа. Чи миний аав , ээж.ийг алс.ан. Халтар түри.йндээ бэл.дсэн хутг.аа авах гэтэл түүний бага.лзуурыг хүн ша.хан маш хүч.тэй бо.оход Хандмаа байлаа. Тэр ихэд инээн : – Даанч тийм байхаа нэг нь газ.арт булаг.дах ёстой бай.тал хө.рсөн дээр байгаа гэж мэд.рэгдээд байсан юм. Эгч дүү гэж хэдэн жил сайхан л явлаа. Та нар яг аав, ээ.ж шигээ ша.таж үх.эх болно. Хандмаа маш хүч.тэй байх ба

Балдан хаа.лга нээх гэж хич.ээгээд яаж ч чада.хгүй байлаа. Халтар уха.ан алдх.ад ор руу шид.чихээд Үржээ рүү инэ.эмсэглэн ойртход Уянга түүний урд гялс хийн гарч ирэн инээмсэглэн – Санал.тгүй шүү муу шул.ам би чамайг авч ява.хаар ирлээ. Чи юу хийснээ мэ.дэж байгаа биз дээ. Хандмаа арагш ухр.ан : Чи үхс.эн хүн чиний сү.нс ямарч чад.алгүй би ам.ьд хүн чи намайг яаж ч чад.ахгүй. Чи үхчи.хсэн чи тон.ил за.йл эндээс Уянга инээмсэглэн шууд бага.лзуурыг нь ша.ххад Хандмаа ихэд цо.чирдон нүдээ эргэлд.үүлэн дуг.арч эс чадна. Тэгтэл Уягын ардаас – Миний охи.он чи минь мөн үү? Миний ү.р мөн үү? гэх сул д.уу сонсогдов. Уянга багалзу.урыг тав.ьж ара.гш харх.ад Үржээ уйлч.ихсан зогс.ож байв. Уянга ээжий.нхээ уй.лж байгааг ха.раад маш ихээр шан.алж ойртон тэв.рэх гэсэнч хий тэвр.ээд мэдрэгд.сэнгүй. Уянга маш их га.йхан гэр бүлийнхэн Марал дүүгээ

тэв.эрч мэдр.эх гээд ер бол.сонгүй. Хаалга нүдэн тусл.амж эрэх Балданг харан шууд ард.аас нь тат.хад гарт нь бар.игдаж гарынх нь аяс.аар хойшоо үсрэ.эд өнхр.өөд өгөв. Үнэндээ тэр ө.ш хонз.он занг.идсан хүмүүсээ шийтгэх.ээр ирсэн гэдгээ л сая ойлгон ээжий.гээ ганцхан удаа тэврэх.ийг дүүгээ ганцхан удаа үнсэхи.йг хүсэвч даанч бол.охгүй гэдэг нь илт байлаа. Уянга , Хандмаа руу харв.ал хамаг муу ёр.ын сахиус.нуудаа гаргаад урдаа тавьч.ихсан нүдээ эрг.элдүүлэн шивш.лэг хийж байв. Энэ үед хаалга нээ.гдэж Заяа, Туяа хоёр орж ирэв. Туяа шууд ээж рүүгээ ойрт.ох гэсэн Хандмаа ганцхан алгад.аад ихэд уурт.айгаар – Би чамайг мэд.сэн юм аа. Арчаагүй ам.ьтан чи миний хэлсэ.нийг хий.гээгүй юм уу? – Би эгчи.йгээ хо.рлох гэж үү? ээжээ би чад.ахгүй . та больчих л доо. Гуйя – Муу но.вш чи намайг сайн ха.рж бай ингэ.дэг юм. Бу.зар сүн.с чамайг хара.алын асар том хүч.ээр

эндэ.эс зайл.ахыг ту.шааж байна. Энд гурван чул.уу нэгэнт цуглар.сан тул чамаас би ай.хгүй байна. Гэр хөд.өлж нэг л айм.ар сана.гдах ч гэрээс хэн ч гара.хыг зүтгэ.сэнгүй. Балдан хаа.лга руу явах гэсэн ч Уянгыг хараад үхт.лээ айса.ндаа бөмбөгнөн чич.ирч суулаа. Заяа ,Уянга руу харан нули.мсаа дуслуу.лаад өвөрт.өө байгаа хоёр чул.ууг гарг.аж ирэн газар тав.иад эргэн.эгний дороос алх гар.гаж ирээд бяц цох.иод хага.лчихав. Хандмаа ара.гш сав.ж унан : – Чи яаж ба.йгаа юм бэ? Би чамайг тэ.жээж өсгө.сөн эх чинь шүү дээ. Муу но.вш чамайг хара.ах болно доо. Чөтгөр.ийн хүү.хэд Маш аймш.игтай хашг.ирхад Уянга харин Заяа руу харан нул.имсаа барьж ядан – Чамд ямар хэц.үү байга.аг мэ.дэж байна. Найз минь намайг өрш.өөгөөрэй гээд Хандмаа , Туяа хоёр руу дөхөн цар.ай нь аймшиг.тай болон дай.рах гэтэл Гэр нэг

хаза.йж ирээд то.гтход Уянгатай нэг шөнө нас ба.рсан Дондив хөг.шин гар.аад ирэв. Тэрээр эрхээ бар.ьчихсан байх агаад чулуун.уудаа шидэ.эд Уянга руу харан – Чи ха.рж байна уу? хэд хэдээрээ бөөгн.өрч буус.ныг охин минь би энэ өдөр ирэх.ийг мэрг.элж үзсэн хүн битгий ийм өдөр ирэ.эсэй гэж зал.ибарч байлаа. Даанч хожим.дчихсон юм. Чи тэр өдөр үхэ.хгүй байх байсан өө.дгүй залха.йчуудтай таара.ад ийм зүйл боллоо. Чиний ө.ш хон.зонг би маш ихээр ой.лгож байна. Харин хүн.ий үр удм.ыг таса.лж яахан бо.лох билээ. – Чи надтай адилхан үхс.эн золг.үй амьт.ан надаас холд би бүгд.ээс өшө.өгөө авна. – Чи сонсооч Баяраа үх.сэн, Сандаг үхс.эн төлөөсөө өгсөн амина.асаа хайрл.аж өсгө.сөн ганц үр удам.уудыг нь үлд.ээчих л дээ. Би энийг чамаас г.уйх гэж хүүгээр.ээ энд сүнс.ээ нуулгач.ихаад хүлэ.эж байс.ан юм шүү дээ. – Чиний охины хүү Балдан боло.од чи ирээ биз. – Тиймээ

тэхдээ чи балд.анг алл.аа гэхэд миний охин Пүрэвмаа мэд.эх л болно. Өш хон.зон дууса.хгүй цаашаа үргэ.лжлэх болно. Чиний дүү ,дүүгийн чинь хүүхд.эд наал.дах болно. Удам үлд.ээх ганц үрси.йг нь өрш.өөж үзээч . Өвг.өн мэх.ийн хэл.хэд Уянга нул.имсаа уна.ган ээж рүүгээ нэг хар.аад арагш уха.рхад Хандмаа ихэд өрөвд.өлтэйгөөр уй.лан – Уянга минь хоёул явья. Туяаг минь үлдээ.Тэр минь цас шиг цагаан сэтгэ.лтэй охи.н юм шүү. Над шиг хар санаа.тнаас яаж төрс.өн юм бол гэмэ.эр охин шүү дээ. Уянга минь хоёулаа ааваас чинь уучл.ал гуйх.аар явцгаая. Уянга , Хандмаагийн гараас хөт.лөн гэрээс гар.ах үед Хандмаа , Заяа руу хальт ха.рангаа – Баярлалаа охин минь чи ээжийгээ ав.арлаа. Энэ бүхэн надаар ду.усах болно. Дүүгээ харж ява.арай үр минь би чиний өлгийт.эй ямар өхөө.рдөм байсаныг сан.аж байна. Чи

бол надад ирсэн миний бурхан үр минь шүү. Ээжийгээ уучл.аарай үр минь уу.чил. Хандмаа, Уянгатай гэрээс гархад өнөө өвг.өн Дондивч алга б.олсон байв. Балдан ээрч му.уран учи.ргүй их айс.андаа ер нь юу болсоныг ч дахиж сана.агүй юм. Халтар сая ухаан орж сэ.рхэд Хонгорзул тэврэн тайвш.руулна. Болор,Туяаг тэврэн нули.мсыг нь арч.ин зогсов. Заяа хаалгаар гарс.анч хэнч эс хараг.дана. Хэсэг хугацааны дараа өнөө ардаас гү.йж байсан чийрэг цаг.даа амьс.гаадан ирээд – Ёооё иймхэн газ.ар ямар уд.аан гүйв дээ. Ямар нэгэн юм бол.оогүй биз дээ. ам цан.гаад байна нэг нь ус хийгэ.эд өгөөч Энэ шөнө өнгөр.хөд ёстой л сум дая.араа ярих юмтай. Энд тэнд хүн ос.гож үх.эж гэнэ. Үгүй нэгнээ хороо.чихсон юм гэсэн мөри.йтэй тогло.омноос

болоод бүр эрхтэ.нийг нь огтло.од нүд.ийг нь ухс.ан байсан юм гэнэ лээ. Үгүй тэр Хандмаа гэж шуна.лын тулам оршуу.лгын газ.ар хүртэл гүйж очоод үх.сэн байсан гэнэ лээ үс нь байдга.араа сэгсий.чихсэн яг л шула.м шинжтэй ха.рагдаж байсан гэдэг шүү. Баян Баяраа чинь өөрийгөө буудч.ихсан гэнэ үү? тийм гэсэн Сандаг уул нь өвч.ин эмгэг.гүй хүн байсан гэнэт явчих.саншдээ. Өнөө шуна.лт хүүх.эн нь хорлочи.хоод бантс.андаа өөрийгөө хоро.огоо биз. Ам дамжсан яриа газар тарх.сан бөгөөд Үржээ харин Заяа, Болор, Туяа гурван охиноо

аваад хотруу нү.үсэн бөгөөд зун бүр хөдөө ирж Халтарындаа хэд хонон та.лийгч нараа эрг.эн аль болох сайн үйл бүтээн харам.салтайгаар үр.эгдсэн охи.н нь дахиад нэг удаа гараад ирэ.эсэй гэж дотороо маш их хү.сдэг нь дам.жиггүй билээ. “Өш хонзонгийн цэцэг” гэвч дахиж гарч ирээгүй билээ. Төгсөв.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *