Нүүр Өгүүллэг ИДЭЖ БОЛОХГҮЙ ЧИХЭР +18 /ӨГҮҮЛЛЭГ/ ТӨГСГӨЛИЙН 4-Р ХЭСЭГ

ИДЭЖ БОЛОХГҮЙ ЧИХЭР +18 /ӨГҮҮЛЛЭГ/ ТӨГСГӨЛИЙН 4-Р ХЭСЭГ

0 секунд уншина
0
0
1,332

Хоног өдрүүд өнгөрсөөр өнөөх үл таних тач.аангуй залуутай дахин таараагүй хэдий ч автобусанд суух бүртээ л өөрийн эрхгүй түүнийг харцаараа хайдаг хэвээр. Энэ бүр миний хувьд зуршил болчихож…

Ганц унта.ад больчих болов уу гэж бодож байсан Амраа харин надаас салах шинжгүй зууралдсаар, өдөр бүр ширээн дээр минь цэцэг, чихэр шоколад намайг хүлээж байдаг болов. Би Амраад нэг их сайн биш ч

эмэгтэй хүн гэсэндээ багахан баярлаж догдолно. Гэсэн ч түүний болзооны урилгыг гурван ч удаа хүлээж авсангүй. Дахиад нэг унтчих гээд л ингэж гүйгээд байгаа биз гэсэн бодол дотор минь байсан

болохоор тэр биз. Уг нь би өөрөө ч тэр нэг шөн.ийн явдлыг одоо болтол марталгүй, бодохоор л доороос халуу дүүгэн чимч.игнэдэг хэвээрээ л дээ. Гэхдээ л эмэгтэй хүний бардам зан д.ур хүс.лийг минь барин

тогтоож овоо хэд хоноотохлоо шүү. …Зөөлөн бороо шивэрсэн намуухан сайхан орой. Би урьдын адил Амрааг тараад орж ирэхээс өмнө яаран ажлаас гарч хурдан хурдан алхсаар булан тойроод сая нэг

амьсгаа авч борооны сайхныг мэдрэн хэсэг зогсов. Яагаад ч юм хөнгөн гуниг төрөөд, ганцаардаад ч байх шиг… Гэнэт мөрөн дээр минь хэн нэгэн дулаахан хуурай хувцас нөмөргөхөд нь цочин эргэж харвал Амраа амьсгаадчихсан зогсож байх нь тэр. ~ Чи ямар хурдан алхдаг юм бэ, шүхэргүй гараад явчихаар чинь санаа зовлоо ш дээ. ~ … ~ Эндээ хүлээж байх уу? Би гялс гүйгээд машинаа аваад ирье. Чамайг хүргээд өгье тэгэх үү? ~ Өө зүгээр дээ. Би бороонд норох дуртай… ~ Тийм үү, би бас дуртай ш дээ. Тэгвэл хоёулаа хамт бороонд алхах уу? ~ Мммм…Чи машинаа яах юм? ~ Тэр машин яах вэ. Байсан байрандаа байж л байна биз. За алхах уу даа? Бид хоёр бараг цаг гаран бороонд норж алхсаар манай гадаа ирэв.

Энэ удаа Амраа өмнөхөөсөө арай л өөр, хошин зүйл ярих гэж хичээсэнгүй, ертөнцийг, юмс үзэгдлийг, хүмүүсийг юу гэж боддог, яаж хардгаа маш сонирхолтойгоор ярьж би ч анхааралтай сонсон түүний ярианд бүр автаад цаг хугацаа ямар хурдан өнгөрснийг ч мэдсэнгүй. Би түүнийг ийм хүн гэж огт боддоггүй байсан, гэтэл…гэтэл тэр шал өөр ертөнцтэй хүн байж… Хүнийг гаднаас нь дүгнэх хэрэггүй гэдэг үгийг одоо л ойлгох шиг. Байрны минь гадаа ирээд бид хэсэг дуугүй зогсов. Бороо шивэрсэн хэвээр… Бид хоёрын нүүр, толгой, хувцас хунар шал нойтон. Амраа над руу удаанаар ойртон нойтон хөмсгөн дээр минь үнсээд “За баяртай. Сайхан амраарай” гээд явахаар эргэлээ. Би арайхийн ам нээж “Битгий яв” хэмээн аяархан хэлэхэд тэр дороо зогсон эргэж хараад “Юм хэлсэн үү?” гэхэд нь би зориг орон арай чангаар

“Битгий яв аа. Манайд оръё. Чи шалба норчихсон байна ш дээ” гэж хэлчихээд түрүүлэн хаалгаар орлоо… Энэ өдрөөс эхлэн Амраа бид хоёр үерхэж бараг сар болов. Би түүнд хайртай дуртай биш ч гэсэн хэтэрхий удаан ганц бие явсан надад эр хүний халамж дутагдаад ч гэх үү, бас Амраа бага зэрэг таалагдаж эхэлсэн болохоор түүнтэй үер.хэхийг зөвшөөрсөн юм. Тэр минь үнэхээр халамжтай, романтик, орондоо ч янаг гэж тоймгүй тул би түүнд бараг л дурлаж эхлээд байв. Заримдаа манайд хамт хоноод өглөө ажилдаа цуг явна, хоноогүй өдрөө заавал өглөө ирж гаднаас авдаг болохоор би автобусанд суулгүй удаж, өнөөх залууг бараг л мартсан гэхэд болно. Гэхдээ хүний хорвоогийн учир жанцан, учрах тавилан гэдэг сонин юм шүү… Найман сарын налгар дулаахан өдөр Амраа намайг гэрийн гадаа ирж авав.

Бид хоёр ээлжийн амралтаа авчихсан, өнөөдөр Амраагийн найзуудтай салхинд гарч, би тэдэнтэй албан ёсоор танилцахаар яваа минь энэ. Найз залуугынхаа найзуудтай анх удаа уулзах гэж байгаа болохоор аль болох сайхан харагдахыг хичээж үсчин, гоо сайхнаар өчигдөржин хэссэн билээ л. Хамгийн д.ур булаам мөртөө даруухан загвартай даашинзаа өмсөж, амралтын газар хоёр хонох гэж байгаа болохоор ээлжийн хэдэн хувцас ч авав. Найзууд нь түрүүлээд явж байя гэсэн тул бид хоёр яаралгүй явсаар үд хэвийж байхад хотоос зайдуу тохилог амралтын газарт ирлээ. Хүрэн дүнзэн байшинд хүмүүсийн инээж хөхрөх сонстоно. Би бага зэрэг сандарч үүдэн дээр нь нэг урт амьсгаа аваад дотогш орлоо. Эр, эм нийлсэн баахан л хүн дуу шуу болон угтаж эхнээс нь гар барин танилцаж явтал… ээ бурхан минь… Автобусанд учирсан өнөөх сайхан залуу өөдөөс минь инээгээд гараа сунгаж байх нь тэр. Би хэсэг шоконд орж түүний гарыг атгаад “Хонгорзул” гэж амандаа шивнэх шахуу хэллээ. Ганц би ч биш тэр ч бас намайг таньсан бололтой нүд рүү минь учиртай ширтэн гарыг минь чанга атгаад “Цэнгүүн” гэж удаанаар зууралдуулан нэрээ хэлэв. Би цааш нь танилцсан хэний ч нэрийг цээжилсэнгүй. “Цэнгүүн, Цэнгүүн, Цэнгүүн” гээд хэн нэгэн толгойд минь орж суучихаад хашхираад байх шиг.

Бүгдтэй нь танилцаж дуусаад Амраагийн дэргэд суунгуутаа өөрийн мэдэлгүй Цэнгүүн рүү хартал улаан цайм харц тулгарчихав. Нүүр минь халуу шатах нь мэдрэгдэж би түрүүлэн харц буруулаад дахин түүн рүү харж зүрхэлсэнгүй… Хүмүүс намайг нэг их шахаагүй ч би бантсандаа гэх үү яагаад ч юм гурван ч хундага архи гуйлгалгүй татаж орхилоо. Амраа найзуудтайгаа хөгжилдөхийн хажуугаар намайг ч халамжлахаа мартсангүй, амттай шимттэй гэсэн бүрийг урд минь өрөн аманд хийж өгөх нь л халаг болно. Гэтэл миний толгой дотор өөдөөс цоо ширтэн суугаад байгаа Цэнгүүн гэх тэр залуугаас өөр юм алга. Уг нь Цэнгүүн нэг бүсгүйтэй хамт ирсэн бололтой. Өнөөх нь нилээн согтчихсон байсгээд л түүнийг хүзүүдэж аваад үнсэх юм. Миний дургүй хүрээд ч байх шиг. Өөрөө найз залуутай байж өөр залууг харамлаад сууж байх ч гэж, хөгийн хүүхэн юм даа би… Орой болжээ. Бүгд нилээн халамцаж, ганц нэг нь бүр тасраад уначихсан байлаа. Цэнгүүний найз бүсгүй шал согтчихсон тул урд талын гэрт унтуулахаар Цэнгүүн түүнийг хоёр гар дээрээ тэврээд гарлаа. “Энэ хоёр ороод сек.сдэх байхдаа” гэсэн заваан бодол төрөхөд яагаад ч юм харамсмаар санагдаж ганцаараа санаа алдав.

Хойд булангийн буйдан дээр хоёр бүсгүй толгой холбочихсон хов базаж сууна. Нэг нь уйлаад байгаа бололтой, согтчихжээ дээ янз нь. Амраа ч бас согтчихсон хоёр найзтайгаа хөзөр тоглонгоо чанга чанга инээлдэн шуугилдана. Би ч зүгээр суусангүй, таван шил пивоны ард гарчихаад зургаа дахиа барин гадагш гарлаа. Зөөлөн сэвэлзүүр салхитай сайхан орой байв. Чихэвчээ зүүн дуртай дуугаа тавиад байшингийн хажуугийн модон сандал дээр сууж пивоноосоо балгаад л, эмх замбараагүй бодол тархин дотор минь наана цаанаа орон эргэлдэнэ. “Явж явж Амраагийн найз байхдаа яахав дээ. Тэгээд ийм нөхцөл байдалд гэнэт гарч ирчихээд хүнээс нүд салгахгүй ширтээд… Яагаад би ингэж догдлоод байгаа юм болоо. Ямар анхны хайртайгаа таарсан биш дээ, шал балай юм” Хэн нэгэн хажууд минь лагхийтэл суухад би бодлоосоо салан толгой өндийж сарны бүдэгхэн гэрэлд Цэнгүүний царайг олж хараад яахаа мэдэхгүй сандарчихав. Тэр харин тайвнаар над руу гараа сунган нэг чихэвчийг минь авч зүүснээ “Чи өмнөхөөсөө ч тачаа.нгуй болчихжээ” гээд нүд рүү минь цоо ширтэв. Би харцаа буруулж чадсангүй.

Түүний нүд харанхуйд цог шиг гялалзан намайг ховсдоод байх шиг. Мартагдах шахсан дурсамж сэргэн, түүнийг мөрөөдөн зүүд.элсэн шөнүүд, өглөө бүр таарах гэж хайдаг, түүнийг төсөөлж г.ар хан.галга хүртэл хийдэг байсан минь санаанд орж бодлоосоо ич.ин нүүр минь хал.уу шатл.аа. Тэр харцаа салгахгүй нүүрээ нүүрэнд минь улам ойртуулан дөхөж ирээд “Би чамайг ямар олон шөнө зүүд.элж, ямар их бодож төсөө.лдөг байсан гээч. Чамайг өнөөдөр хараад бараг өмдөндөө тавьчихс.ангүй. Яг тэр өдөр, тэр автобусанд оччихсон юм шиг л санагдсан. Чиний наад даашинз чинь чамд ямар гоё зохидогийг чи мэдэх үү” гэхэд нь нээрээ тэр өдөр би энэ даашинзтай байснаа сая санав. Тэр бүр ч ойртон “Чи нам.айг санахгүй байгаа юм уу? Яагаад юу ч хэлэхгүй байгаа юм бэ?” гэхэд нь би “Санаж байна аа” гэж аяархан шивнэлээ. Цэнгүүн харцаа доошлуулж уруулыг минь ширтээд удаанаар үнсэ.хээр ойрто.ход нь би түлх.эх үү, болих уу гэдгээ шийдэж ядан байтал тэр үнсс.энгүй гэнэт цаашлан холдоод “Яаж яваад чи найзын минь бүсгүй болчихов доо.

Ингэж болохгүйг мэдэж байгаа ч чамайг харахаар галзуурах гээд байна. Чамайг гэсэн хү.слээ барьж дийлэхгүй нь. Би яах ёстой вэ?” гэснээ буцаад л над руу ойртов. Би юу ч хэлсэнгүй алгуурхан босоод байшин руу алхтал тэр босч ирэн гараас минь татангуутаа энгэртээ наан тэвэ.рчихлээ. Би бас л эсэргү.үцэх үгүйгээ шийдэж ядан зогсоно. Хоёр гар минь минийх биш юм шиг сонин орг.иод бие минь надад захирагдахгүй байгаа мэт мэдрэмж төрөв. Цэнгүүн гараа доошлуулж бэлхү.үсээр минь тэвр.ээд уруу.лыг минь эхлээд зөөлөн үнс.сэнээ шуналта.йгаар озо.ж эхэллээ. Үнэндээ энэ буруу ч гэсэн надад сайхан санагдаж байгааг хэлэх юун. Түүний гар нуруу, өг.зөг, гуя.ыг минь илж таа.лан ах.уйд би нүдээ анин би.еэ сул.лаж өөд.өөс нь үнс.элцэв. Автобусанд араас м.инь хат.гаад бай.сан өнөөх дэгг.үй эд аль хэд.ийн хатуур.чихсан умд.аг цав.ийг шүрг.эн таа.тай мэдрэгдэ.хэд сэр.эл тача.ал минь тэр гэхий.н аргагүй дүрэ.лзэж яг одоо энд өөрийгөө түүнд тушаа.маар санаг.длаа. Тэр намайг түлхэн байшингийн ха.нанд шах.аад хү.зүү, энгэ.рийг минь үнсэ.ж таала.нгаа хормо.йг ми.нь сө.хөн дот.оож руу минь гараа явуулах яг тэр агшинд байшингийн нээлттэй цонхоор Амраагийн хөгжилтэй инээх сонстлоо.

Ухаан санаа минь гэнэт бодит байдалд ирж юу хийх гэж байгаагаа ухааран Цэнгүүнийг цааш унатал нь түлхэж орхиод том том харайн байшин руу оров. Юу болсныг огтхон ч гадарлаагүй инээд алдан суугаа Амраа дээр очин гараас нь атгаад чихэнд нь “Би чам.айг хү.сээд ба.йна” гэж шивнэлээ… Бид хоёрыг хөтлөлцөн байшингаас гарахад Цэнгүүн нөгөө л унасан газраа толгойгоо барьчихсан сууж харагдана. Би Амрааг дагуулан явсаар машин руу очиж хойд суудалд орж суунгуутаа л түүн рүү улаан галзу.у дай.рч эрхт.энг нь хөх.өж босг.оод дээр нь гаран эдлэж гар.лаа. “Чиний минь эрхт.эн, бие ха.а, үнэ.р ямар сайхан юм бэ. Би түрхэн зуурын сэтгэл хөд.лөлөөс болж энэ сайхан залууг алдах дөхлөө шүү дээ. Тиймээ, би ганцхан чинийх, чи ганцхан минийх” гэж би дотроо бодон жаргаж ду.р тав.ив. Хамаг бие минь салганан чичирх.ийлж түүн.дээ наалдан эрхл.эхэд нэг л сайхан тайван, таатай. Амраа үсийг минь илбэн хамрын үзүүр д.ээр үн.сээд “Хайртай шүү” гэж хэлэхэд гэнэт сэтгэл хачин болж уйлахаа шахсан ч нулимсаа цааш залгилаа би…

Маргааш нь бид голд сэлж, загас барьж, бөмбөг тоглож цагийг зугаатай өнгөрүүлэв. Цэнгүүн байнга л намайг ширтээд, боломж гарвал л дэргэд ирж яриа өдөх гээд байсан тул би Амраагаас холдсонгүй. Цэнгүүний дагуулж ирсэн бүсгүй түүнд уг нь их хайртай бололтой наана цаана нь гарч гүйн аргадах ч өнөөх нь тоож байгаа ч шинжгүй, юм л бол Амраа бид 2ыг харчихсан сууна. Би харин аль болох түүнтэй харц тулгарахгүйг хичээж байлаа. Цэнгүүн бүр сэтгэлээр уначихсан янзтай дуугаа хурааж баргар царайлан явахыг хараад би л буруутай юм шиг санагдаад миний сэтгэл ч тавгүй өнжив. Гэхдээ л өчигдөр орой зөв шийдвэр гаргасандаа би баяртай байлаа. Буцах өдөр болж бид салах ёс хийцгээн гар барих нь барьж, тэврэлдэх нь тэврэлдэж би тэднээс зайдуухан зогсож байтал Цэнгүүн над дээр ирэн шууд тэвэрснээ чихэнд минь “Хотод очоод уулзаж болно биз дээ?” гэх нь тэр.

Би түүнийг зөөлхөн түлхэж холдуулаад “Үгүй дээ Цэнгүүнээ. Идэж болохгүй чихэр гэж байдаг юм. Тэр нэг учралыг зүгээр л мартцгаая. Сайхан найзууд болно гэдэгт итгэж байна” гээд гараа сарвайв. Тэр гарыг минь чанга атгаад “Заза хүсэ.хгүй бол хүчлэхгүй ээ. Гэхдээ хүрээд ирвэл түлхэхгүй шүү. Амраа та хоёр тохирохгүй гэдгийг би мэдэж байна. Чи уг нь надад л яг зохих бүсгүй байсан юм даа” гээд цааш эргэн одлоо. Амраа түүнтэй тэврэлдэн гар барилцчихаад над руу инээмсэглэн ирж явааг би хараад: “Харин ч бид хоёр тохирно шүү. Түүнд миний хамгийн дуртай чихэр байдаг юм чинь…”

Төгсөв.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *