Нүүр Өгүүллэг “ИТГЭЛ” өгүүллэг “1-р хэсэг”

“ИТГЭЛ” өгүүллэг “1-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
0
453

Зөөгчөө, хоёр пирожки нэг цайтай. – За. Пирожки одоо ша.рж байгаа болохоор жоохон уд.аж магадгүй шүү. – Зүгээр ээ. Хүлээж байя, – хэмээн өдөр болгон орж ирдэг дулаахан инээмсэглэлтэй залуу хамгийн захын

шир.ээнээс Хандмаад хандан орилов. Үйлчлүү.лэгчдийн захиа.лгыг тогоочид аваачиж өгчхөөд, гарч ирэх хоолыг хүлээн зогсох Хандмаа дээр зоогийн газрын эзэн Баясаа эгч дөх.өж очоод: – Күй нээрээ. Өдөр

болгон яг энэ цагт орж ирээд яг нэг юм аа л ав.ах юм тэр залуу. Чамайг хар.ах гэж л ирдэг бололтой. – Яалаа гэж дээ, Баясаа эгч ээ. – Нээрээ өчигдөр гэрийн чинь тог ирсэн үү? – Ирээгүй ээ. Би байрны эзэнрүү

залгаад тогны мөн.гөө төлсөн гээд хэлсэн чинь “Яасан уда.адаг юм. Тэгж удахаар чинь тог бас ирэх гэж удна шүү” гээд уурл.аад байсан. Тэгэхдээ зүгээр ээ. Би гэртээ ч бараг тог ашигл.ахгүй байгаа юм чинь.

Орой болохоор очиж унтаал, өглөө болохоор хичээлрүүгээ гарч гүйгээд. Өдөр нь эндээ ирж ажлаа хийнгээ хоолоо ч идээд, утсаа ч цэнэглэчихнэ, – хэмээн Хандмаа өөрийгөө шо.олон инээлээ. – Күйэ мөн

цог.лог охин шүү. Чи тэгээд хичээлээ тара.нгуутаа энд ирж ажиллаад байхаар нөгөө сур.сан юм аа да.втах цаг гарч байна уу? – Хичээл дээр нээх хэцүү юм заа.даггүй юм өө. Яг тухайн үедээ хичээл дээрээ багшийн юу ярьж бай.гааг анхааралтай сонс.оход л болдог юм шд ээ, эгч минь. Тэгээд ч ажлаа тараад гэр лүүгээ харих гэж автобусанд 2 цаг түгж.ирчхээр чинь юу эсийг хийхэв дэвтрээ гаргаж ирээд л уншиж байгаа юм чинь. – За тэгээд нийтийн унаанд хам.аагүй юм хум унш.иж байгаад үнэ.тэй цайтай юм аа хул.гайд алдав, миний дүү. Болгоо.мжтой л байдаг юм шд ээ. – Баясаа эгч ээ, надад бас хулгай.лчхаар юм байдаг гэж бод.сонд чинь баярлалаа, – хэмээн тас

хөх.рөөд, – нэг удаа хул.гайч миний утсыг хал.ааснаас минь суй.лснаа харчхаад буц.аагаад хий.сэн гээд боддоо. Тэр лав надаас хамаагүй тас.арчихсан ута.стай хулг.айч бай.сан байхдаа, – хэмээн Баясаа эгчийн инэ.эдийг хүргээд зог.сож байтал хоолнууд ар араасаа бэлэн болж Хандмаа ажилдаа оров. Ажлын өдөр дуусаж Хандмаа зоогийн газрынхаа хоги.йг шү.үрдэн, шал.ыг нь угаах ажлыг гардан авч ганц.аараа үлдэв. Чихэвчээрээ чанга дуу сонсон бага зэрэг бүжи.глэх аястай шалаа уга.аж байтал дуугаа солих хоорондуур нь нэг чимээ сонстов. Хандмаа чихнээсээ чих.эвчээ сал.ган саяны чимээг анхаа.ралтай сон.сох гэж оролдов. Тэгтэл нилээн сог.тсон эрэ.гтэй хүн нэг хүүхэдрүү ор.илж, уурл.аж харин нөгөө хүүх.эд нь чанга уй.лж байгаа чимээ сонсо.гдох нь тэр. Сэтгэл нь түг.шиж мөн бага зэрэг

ай.сан Хандмаа цонхо.ороо шагайв. – Аав аа! Би мөнгө.нөөс чинь аваа.гүй шд ээ! Таныг автобу.сны буу.длын сандал дээр ун.таж байхад Цогоо ах карм.аныг чинь уха.ж байгаад авч.ихсан шд ээ! – Битгий х.уц, чи муу! Мөнгө олж ирээрэй, мэдэв үү! Муу зул.басга, – хэмээн 30 орчим насны ядру.ухан хувц.аслан ама.ндаа газраас олсон юм уу гэмээр там.хины иш зуусан эрэ.гтэй хашх.ичиж байснаа найга.саар хүүхдээ орх.иод нэг тийш ээ яваад өгөв. Харин ноо.рхой хувца.стай бяцхан охин нүү.рээрээ гараа даран эхэр уйл.ангаа аавыгаа дууд.саар хоц.рох нь тэр. Хандмаа тэр үйл явдлыг харж өөрөө загну.улсан мэт зүрх зо.гсох ша.хаж ай.сан байлаа. Аажуухан амьсга.агаа гарган тай.вшраад бяцхан охи.ныг хэсэг ажиглав. Хандмаа хүүх.эдтэй ойр

байдаггүй болохоор тэр охин тэдэн на.стай гэж таамаг.лах хэцүү байлаа. Харанхуйд сайн хара.гдахгүй байсан хэдий ч, тэр ох.ины үс, хув.цас нүүр нь бүгд шор.оо болж хал.тартсан байгаа нь мэдэг.дэж байв. Аав.даа гомд.сон бяцхан охин уйл.ахаа больж чада.хгүй газар суучхав. Их уй.лсан болоод тэр үү энэ хахир өвлийн хү.йтэн жав.раас болоод тэр үү хоолой нь сөөнг.өтсөн ч бархи.ран уйлса.ар байсан нь зөөгч бүсгүйн сэтгэ.лийг нь си.йчих шиг болов. Хандмаа гэнэт ухаан орсон юм шиг гадуур хувцсаа нөмрөн ухасхийн гарч охин дээр очлоо. Гадаа Хандм.аагийн бодсоноос ч хүйтэн байлаа. Зузаан орсон цасан дээр хари.асаар охин дээр очин: – Миний дүү, битгий уйл. Хоёулаа ийшээ оръё. Эгч нь чамд ха.луун цай өгье, –хэмээн амна.асаа уур савсу.улсаар Хандмаа охи.ныг газраас босгов. Охин уйл.ахаа бо.льж хэсэн гайхав. Түүнд хэн ч ийм найрсаг хан.даж байгаагүй гэдгийг

охины айсан харц.наас мэд.эрч болох байлаа. Яахаа мэд.эхгүй бяцхан ох.ин нули.мсаа ар.чиж, нус.аа татаж байснаа гэнэт маш хүчтэй хани.алгаж эхлэв. – Алив ээ. Оръё. Чи бүр даарч.ихсан байна шд ээ. Эгч нь муу хүн биш ээ, – гэсээр Хандмаа ямар ч эргэ.лзээгүй охи.ны хө.лдөх ш.ахсан гарыг атг.ан зоогийн газар луугаа дагуулан орлоо. Охи.ныг паарны хажуугийн сандал дээр суулга.чхаад Хандмаа цай аягалж өглөө. – Өлс.өж байна уу? – хэмээн Хандмаа охи.ноос асуу.тал нөгөөх нь юу ч хэлэлгүй доошоо харан суув. Яах учраа мэд.эхгүй зөөгч бүсгүй санаа алдан охи.нруу шир.тсээр хажууд нь суув. Охины өмссөн куртка хүү.хдийнх ч биш том хүний хууч.ирч муу.дсан саарал өнгөтэй зарим газраа ураг.дсан гадуур ху.вцас байлаа. Харин баруун гутлых нь ул нь

юу юугүй сал.ах гэж байгаа юм шиг хара.гдах агаад завсраар нь о.хины нү.цгэн хөлн.ийх нь хур.уу хар.агдаж байсан нь Хандмааг уйлу.улж орхилоо. Нүүрний арьс нь хат.уурч, хоёр хацар нь сайр.таж, хамар.нынх доор нус нь наал.даад хөлд.чихсөн байв. Хандмаад хамгийн их асуулт болж байсан зүйл бол гар нүү.рийг улаан эрэ.эн болтол үүс.сэн ша.рх сорви.нууд байлаа. Зөөгч бүсгүй ш.арх бол.гоныг нь анх.ааралтай ажиж, яаж үүсс.энийг нь төсөө.лхөөр улам л уй.лмаар санагдана. – Өлс.өж байгаа биз дээ. Пирожки идэх үү? – хэмээн нули.мстай нүдээр ши.ртсээр охин.оос асуухад нөгөөх нь чимээгүй

ну.саа татан толгой дохив. Хандмаа гэр лүүгээ авч явах гээд бэлд.чихсэн байсан пирожкигоо цүнхнээсээ гарган тавган дээр тавьж ох.ины урд тавилаа. – Зүгээр ид, ид, миний дүү. Халуун цайтайгаа хол.иод сай.хан идчих. Бяцхан охин хэсэг нэрэ.лхэж гар ху.руугаа орол.дож байснаа тэ.сэлгүй нэгийг барьж аваад бушу.ухан ид.чих нь тэр.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *