Нүүр Өгүүллэг “ЭГЧ ДҮҮС” өгүүллэг “7-р хэсэг”

“ЭГЧ ДҮҮС” өгүүллэг “7-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
2
590

Эмнэлгийн хажуугийн сандал дээр яг л га.лзуу хүн шиг уй.лж, хоол.ойгоо сөө.төл ор.илох нь намайг бага зэрэг тайвшруулав. Эрү.үл ухаан орж ирэх шиг болж эргэн тойрноо аажуухнаар аж.тал бод.ож

байсан шиг намайг гай.хсан хүн байс.ангүйд санаа зов.нил минь хор.мын төдийд ари.лах нь тэр. Бүгд л алх.ах газар луугаа алх.аж, хийх зүйлсээ хийц.гээж байна. Хэнд ч ямар ч ха.маа алга. Гэхдээ энэ са.йн

зүйл гэж үү? Нэг эмэгтэй гадаа гав ганц.аараа уч.иргүй эхэр тат.ан уйл.ж су.ухыг хар.сан ч хараагүй царай.лах хүмүүс үнэндээ дэндүү өө.дгүй санагдана. Хүмү.үс угийн ийм билүү эсвэл ийм болч.ихсон

хэрэг үү? Хэсэг тан.ихгүй тааран өнг.өрөх хүмүүст урам хуг.арах нь үнэндээ миний тар.хийг бага зэрэг энэ асуу.длаас хо.лдуулж хэсэг ч гэсэн амраав. Тайвшир, Баярмаа, тайвшир. Би Болд.оотой уул.зах

ёстой боловч ганц.аараа уул.захыг хүс.эхгүй байна. Тэр харь.цахад дэндүү та.агүй хүн. Түүний царай, үйл хөд.лөл нэг зүйл.ийг үргэлж ну.уж буй мэт. Худ.лаа яр.ихдаа хо.олой нь чи.чирч, өөрт нь итгэ.эгүй

үед уурл.асандаа дуугаа өндөрс.гөдөг сонин залуу. Бүр болохоо байвал бантс.андаа хэн нэгнийг бэ.ртээж бүр ала.хаас буц.ахгүй нь нүднээс нь ха.рагдсан. Би Бүжкаг яагаад тэр залу.утай өөр бүсгү.йгээс булаан байж үерх.сэнийг нь гай.хаад барахгүй нь. Юунд нь бо.лсон юм болоо? Энэ бүхний талаар мэ.дэж байгаа цорын ганц хүн бол Бүжмаагийн сайн найз Үжин. Намайг хамт явъя гээд гуйв.ал зө.вшөөрөх болов уу эсвэл би арай хэтэ.рсэн зүйл түүнээс ша.ардаж байгаа юм шиг

сана.гдах болов уу? Тэр Бүжмаагийн сайн найз байсан ч гэсэн түүнд өөрийн гэсэн амьдрал, ажил, асууд.лууд гэх мэт зүйл байгаа шүү дээ. Би түүнийг авч явснаараа аю.улд оруул.ахаас л ай.ж байна. Би нэгэнт асуу.чихвал тэр үгүй гэж хэлж чаддаг.гүйгээсээ болоод зөвшө.өрчихнө гэдэгт би итгэ.лтэй байна. Юу ч гэсэн эмч.ээс сонс.сон зүйлсээ түүнд дуул.гах хэрэгтэй. — Байна уу? — Байна байна. Сайн уу, эгч ээ. Нөгөө эмэгтэ.йчүүдийн эм.чтэй уулзсан уу? — Дөнгөж сая уулзчихаад чамруу залгая гэж бодоод… — Юу гэж байна? Тэр э.м Бүжмаагийн уу.ж

ба.йсан эм гэсэн үү? — Тийм ээ. Бүжмаа сүүлд үзүүлэхдээ 4 сар.тай жи.рэмсэн байсан гэсэн. Бас тэр найз залу.угаа нэг удаа дагу.улж ир.сэн гэж хэлсэн. Хамгийн гол нь би Болдоо яагаад Бүжмаагийн эм.ийг ну.усан байсныг бас тэр но.вш надад яагаад дүүг минь ами.а хорл.осонд итгүү.лэх гээд бүр уур.лаад байсныг га.йхаж байна. Эгч нь зүгээр л бүх зүй.лсийг хэ.трүүлж ургу.улж бодо.од байгаа юм болов уу? — Би тэгж б.одохгүй байна… Баярмаа эгч ээ… үнэндээ би танд нэг зү.йлийг хэл.эх ёстой байх аа. Бүжмаа сүүлийн үед найз залу.угаасаа са.лах талаар их яр.ьдаг байсан. Би шал.тгааныг нь асуухаар ерөөсөө

тодор.хой хариу.лахгүй булзаа.руулдаг байсан. Одоо бод.оод байхад гэдсэн дэх хүүх.эдтэй нь холб.оотой юм шиг сан.агдаад байна. Тэр сон.ин залуу хүүхэ.дтэй болоод Бүжмаатай гэр.лэхийг хүс.дэггүй байсан нь түүний яриа.наас тодо.рхой байсан. Бүжмаа аз жар.галтай байгаа юм шиг л дүр үзү.үлдэг байсан боловч харц нь нэг газар тогто.хгүй, яриа нь нэг л яа.рсан шинжтэй. — Бур.хан минь гэж… Бүжмаа ам.иа хорл.осон нь үнэн гэсэн үг үү… Гэхдээ тэр залу.угаас болж. Үжээн, хоёулаа яг одоо уул.заад тэр Болдоо дээр очоод бүх зүйл.сийн талаар асууж шалг.аамаар байна. Тэгэх үү? Эгч ганца.араа оч.ихоос айх.гүй байна. — Тэгье. Миний ажил яг тарж байна. Бүжмаагийн талаар шууд хэлээ.гүйд уучлаарай. — Зүгээр дээ. Үжинтэй

уу.лзах гээд ажлынх нь үүдэн дээр хүл.ээж байтал нэг залу.утай хамт гарч ирлээ: — Эгч ээ , энэ манай ажлын найз байгаа юм аа. Ананд гэдэг юм. Бид хоёртой хамт явж өгье гэсэн, — хэмээн хаж.уудах нүдэнд дул.аахан зал.ууруу хархад нөгөөх нь надруу ха.раад инээмсэглэв. — Ашгүй дээ. Бид гурав Болдоогийн гэрлүү явах замдаа түүнрүү хэд хэд залг.асан боловч утсаа ер авс.ангүй. Байрных нь үүдэнд маш.инаа байр.луулж байтал Болдоо согт.сон бололтой гэр.лүүгээ орох гээд на.йган ал.хаж байлаа. — Муу хо.гийн арх.ичин, — гэж Үжин үзэн

ядан гуй хэл.ээд машинаас гялс буу.цгаав. Биднийг өөрлүү нь дө.хөж байгааг харсан Болдоо айс.ан эрчээрээ: — Цаашаа за.йлцгаа, — хэмээн ори.лоод орцр.уугаа гүйн орох гэж оролдов. Сог.туу хүн гүйгээд хаа хол.дохов, бид гэрлүү нь Анандын ачаар зэрэг яв.аал орлоо. Гэнэт Болдоо ал.га болсноо гал тогооны өрөөнөөсөө хут.га дала.йн гарч ирснээ, — Би танай д.үүг алс.ан хүн биш! Би биш мэ.дэв үү! — гэж учир

зүггүй ори.лоход нүднээс нь ну.лимс ур.саж байв. Ананд төвөггүйхэн Болдоогийн гараас ху.тгыг ав.аад газар чулу.удчихав. — Ал.сан хүн гэнэ ээ? Түүнийг хэн ал.сан юм тэгвэл? Бүхн.ийг хэлээдэх! — Халиун.аагийн аав !

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *