Нүүр Өгүүллэг “МӨРӨӨДЛИЙН ЦАГААН ЦАХЛАЙ” өгүүллэг “4-р хэсэг”

“МӨРӨӨДЛИЙН ЦАГААН ЦАХЛАЙ” өгүүллэг “4-р хэсэг”

1 секунд уншина
0
0
498

Гишгэх тоолон ула.вчин доороос бамба.лзах зузаан хив.сэн дээгүүр бодло.гшрон алхах Пүрэвдаш үнэтэй ян.жуур угср.уулан татаж нур.уугаа үүрэн бодлогш.роно. – Энэ Золбоо уг нь овоо үнэ хү.рэх

бар.аасан. Баахан зөр.үүд за.нтай юм. Үгүй энэ.ний хэдэр ёдо.р ааш.ийг яах вэ? Яах.аас ч сийх.гүй гич.ий болол.той юм. Үнэхээр юм үзэ.эгүй бол ч… гэж бодс.оноо шүл.сээ за.лгиж – Сайхан ба.йгаа даа гэж ши.внэн

– Хэрэв ха.лзан хята.ддаа үзүү.лбэл ч бөөн мө.нгө өөрөө гарт ор.ох нь тэр дээ. “Талын өрг.өө”-д бу.усан өн.өөх хууз ч юм үзэ.эгүй Монг.ол хү.үхэн хүсэ.эд л байсан. Хар.вал ч уна.ж бөөн ногоон өв.өрт орно доо.

Яа.даг ч юм билээ. Уг нь овоо ү.нэ хү.рэх хүү.хэн дээ. Ааг ом.гийг нь жаахан да.рж хүний гар хүрг.элгүй ганц хоног өөрөө эдл.эхсэн. Сайхан ба.йгаа даа гэж бо.дол хэлхэнэ. Өлзийт хят.адын хөгц ид.эж сармис

хан.хлуулсан өм.хий амаа бай.дгаар нь анг.айж марса.йтал инээсэн там.хинд шар.ласан бөлцгөр мой.ниг хуру.угаараа мөнгө тоо.лох нь хара.гдах шиг боло.хуйяа гараа утас уруу сунга.снаа сүүлийн хэдэн

жилд дэл сул ох.ид цуглуулан мөн.гө чинээтэй хөгшч.үүлд хэрэглүү.лдэг болсноос хойш тэдгээр ох.ид хүүхн.үүдийг ямагт өөрөө эхэ.лж эдэ.лж занш.сан нь үйлчилж – Байз… байз. Энэ ох.ин хэзээд мө.нгө. Эхлээд өөрөө гэж ши.внэв. Золбоо хэсэгхэн унт.чихсан байв. Нэг мэдэхнээ ним.гэн цамцны ца.анаас хө.лс чийх.арсан хүйтэн гар тэм.тчин нуруу ууц.ыг нь ил.эхэд цо.чин сэрж ухас.хийн өндийхөд ар.хи ханхл.уулсан Пүрэвдаш цээ.жээр нь агд.лан тэв.эрч – Золбоо сэр сэр. Хоёулаа сай.хан юу яая за юу гэж маасга.нан хууз саха.лтай хошуу.гаа ойрту.улан хүзүү хэнх.дэгийг нь үрч.ин уруу.лыг нь эрэлх.ийлнэ. “За одоо яанаа. Өвөө” гэж уулг.алсан Золбоо түүний гар.аас мул.трахын тулд сул.даа сарв.алзах баруун гараараа Пүрэвдашийн су.ган дахь бөөн үснэ.эс зулг.ааж орхив. – Оог хэмээн дуу алд.аад Пүрэвдаш хойш сууч.ихав. Энэ агш.ныг ашиг.лан Золбоо

ара.йхийн босов. – За битгий зөр.ж зүтгэ л дээ. Жижигхэн хо.нгор минь гэс.ээр Пүрэвдаш түүнд ойр.тсооор. Эр хүний шир.үүн хүнд гар ох.иныг дахиад ба.рьж аван доор.ой хийж нүүр ха.црыг нь хорс.гон, хууз сахл.аараа үрч.ин, хатуул.даж боссон эрх.тэн нь дайра.лдсан газраа нух.чин ойрт.оход Золбоо дотор зарсхи.йм муухай ха.шгирч өөртөө бай.мгүй хүчээр тү.үнийг авч шидэв. Ох.ины ариун он.гон бие цогц.сонд хамаг тэнх.ээгээ бар.сан Пүрэвдаш учиргүй уу.рсан баруун гараа тас зан.гидан Золбоогийн нүүр өөд цохи.чихов. – Ээжээ… гэж дуун алд.сан Золбоо өөрийн эр.хгүй хойш сууж са.дран ур.сах хамрын цус.аа гарынхаа сала.агаар гоо.жуулан шүд зуун өнди.йхдөө уй.лж ори.лбол улам л ча.дал тами.раа барна гэж бодон хөл дээрээ тэнц.эн босов. – Муу ба.асаа. Чи ямар их за.нтай л.алар вэ? Гэж зэрл.эгээр хашг.ирсан Пүрэвдашийн шоро.нжсон зан нь яах.аас ч буца.хгүй болов. Золбоогийн хамаг бие нь сал.галж часхи.йтэл хатг.уулсан зүрх

нь өв.чин хор ша.рын нули.мс сад тав.ин асга.рч нэг л мэдэ.хэд бал.мад эр.ийн эр.үүнд нь өшиг.лөчихсөн байв. Огцом аятай хөгж.имд чөлөө.тэй бүжиг.лэж сурсан нь энэ удаа х.эрэг болов. Уур нь ш.атсан Пүрэвдаш хэсэг сата.арснаа дахин дайрч ганц.хан элэ.гдэн сөх.рүүлэв. Тэгснээ мөн л дээш нь хару.улан газарт унагав. Золбоо ара.йхийн гараа чөл.өөлж түүний үснэ.эс зулга.ахад хуй.х нь ө.вдсөн Пүрэвдаш охины хоёр гарыг дор нь нуга.лан өвд.төл нь дарж өмд.ийг нь шувт тат.ан шид.чихэв. Түүнийг салга.лсан гар.аараа өмднийхөө тов.чийг тай.лах мөч.ид арайхийн гараа доо.шлуулан золб.оолог охин ганц.хан гялсх.ийж мунаг э.рийн том эрх.тнийг ба.заж муш.гихад Пүрэвдаш дуу ал.дан сөх.рөн суучихав. Золбоо өмдөө барин тас.алгаан дундуур гүйж ар.айхийн өмстөл өрөөний хаал.гыг хүнд гар.тай хүн түсхий.тэл цо.хиж – Хөөе Пүүжээ. Сек хурдла.арай гэж хашгир.ахад Пүрэвдаш хаа.лга өөд мөлхөв. Гаднаас муу.хай хар.цат Дариа сүр сар.хийн орж ирэн Пүрэвдашийн толго.йд занги.дсан гараа буулг.ахад хэзээд өөртөө

бар.дам зантай тан.хай этгээд үг ч ду.угарах сөхө.өгүй өнхр.өөд уначихав. Дариа ох.ины гараас шү.үрэн авч муу.хай харан – Алив хур.дал хурдал. Юундаа хөд.өлж цөх.өөд бай.сан юм бэ? Гээд эргэн ухасхий.хэд юугаа ч мэ.дэхгүй ара.ас нь да.гаж Золбоо дэгдэв. – За чи хэл. Би нэг чама.йг гуйж царай.члаад байхаар ч жи.жиг гар биш шүү. Ой.лгов уу? Яахав чи надад аята.йхан сана.гдчихлаа. Чамд дурлач.ихсан бололтой. Иймээс би дү.рэм зө.рчин Пүрэвдашаас сал.гаж чамайг энд авч.ирлаа. Харин з.өрж маяг.лаад байвал чинь чиний л х.охь болно шүү. Хо.олойг чинь огт.олж орх.иход хэн ч мэд.эхгүй. Ингэхэд Пүрэвдаш чамайг цо.хьсон уу? – Тэгсэн зо.дсон. Муухай ха.рцат муухан инээм.сэглэж- Бишээ биш. Чи одоо м.эддэггүй юмуу? Хүч.индэж ам.жсан уу? – Үгүй – За сайн. Тэгвэл одоо гэнг.үүтэй хялг.ас ч болов тас хэр.чим тонг.орог гарган эрхи.йгээ з.үсч орхив. – Ээ

яанаа гэж Золбоо өөрийн эрхг.үй уулга.лахад – Маягл.аад ба.йлгүй үүнийг со.рж зал.ги гэсээр муу.хай хар.цат эрхийг.ээсээ өт.гөн хү.рэн цу.с гоожу.улсаар ойртон ирэ.хэд хирд.хийн цо.чиж туй.лын сэжи.глэсэн Золбоо – Паах. Ямар ба.лиар юм бэ? Би яаж… гэж хойш цахд.ахад Дариа түүний бул.барай цагаан хүз.үүнд нь тон.горгоо ту.лган – Өөрөө л мэд гэж зэвү.үнээр инээв.хийлэн эрхийгээ ам.анд нь хүчэ.эр хи.йхэд хөөрхий Золбоогийн нүд өрөвд.өлтэйгөөр бүлт.эгнэж хура.мхнаа нули.мсаар дүүрч а.маар нь д.үүрч ирсэн цус.ыг зал.гилж орхив. “Яанаа би. Өвөө ох.ин чинь хүний ц.ус уучи.хлаа” гэж уйлаг.насан Золбоо дотор нь муух.айран нур.анги муу байшингийн хана мөрг.өн ой.чиж амь нь тэ.мцэж шо.роо тоос болж дагтар.шсан цаснаас ама.араа үм.хлэн шуна.лтайяа зал.гихад цас хайл.ан дотрыг нь сэрү.үцүүлж тагнай хага таш.ин цус.ны эхүүн амт амтаг.дахаа болив. – Ай бу.рхан минь. Цас. Цага.ахан цас. Дотор орс.он муухай цу.сыг арилг.ах болтугай гэж за.лбиран хэвт.эхэд нь турь.хан нуруу

уруу нь хүнд хү.чирхэг хөлийн өши.глөлт тасх.ийн бууж – Битгий баа.шлаад бай. Босо.од ир гэж занд.рахад янгин.ан өв.дөх сүү.жээ дар.саар арайх.ийн босов. – Наанаа зо.гсоод сон.сож бай. Сайн сонс. Би чамайг нэг газар ава.ачна. Тэндээс чи хаа.шаа ч гарч бо.лохгүй. Хэрэв үгнээс зөр.өх юм бол минутын дотор х.үүр болно. Ойлговуу гэж м.уухай харц.атын зандра.хад Золбоо өөрийн эр.хгүй то.лгой дохив. – Тэгвэл хэнч х.арсан хайртай хүнтэй.гээ яваа ох.ины дү.рээр явна шүү. Эс тэ.гвэл чиний л хо.хь болно. Энэ тонго.рогийг ха.раа биз. Чамайг ганцхан сүл.бээд л өнгөрнө. Ойлгоо биз. Золбоо дахиад л тол.гой до.хив… … – Яасан азг.үй юм бэ? Ёстой л одоо гар.ах гарц.гүй боллоо. Ал.уулж таар.лаа гэж бодон Золбоо гуни.харч хэвтс.энээ “Ер нь ингэж хүний тогл.оом болж дуу.сахаар муухай хар.цатыг орж ир.мэгц л цон.хоор үсэр.чихэе” гэж нээлттэй сал.хивч харан до.троо бат бодов. – Алив жараа.хай минь хо.олоо зоогло. Норм чинь. Түүний өмнө

хэ.нэггүй сахи.ул нь таваг.тай хуу.рга хэрчим талх б.арьж зогсоно. – Яах юм бэ? Наадахиар чинь.. гэнгүүтэй тава.гтай хоо.лыг чулууда.ад мөн л газ.арт ойсон Золбоо – Зайл.аач мал минь гэж түүнийг омог.доход – За яахав. Миний у.ур хүр.эхгүй байна. Идэ.хгүй юм бол ах.даа өгчи.хгүй яа.сан юм бэ? Жара.ахай гэсээр гарав. – Түй муу м.ангар. Хар тэнэг гэж Золбоо түүнийг учи.ргүй зүх.эн түүндээ багт.ран мөн л уйл.ав. – Хө.өлхий хө.өлхий. У.йл уй.л бүж.ин минь гэж өнөөөх хэнэ.ггүй түүгээр даа.жигнана…

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *