Нүүр Өгүүллэг “МӨРӨӨДЛИЙН ЦАГААН ЦАХЛАЙ” өгүүллэг “3-р хэсэг”

“МӨРӨӨДЛИЙН ЦАГААН ЦАХЛАЙ” өгүүллэг “3-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
0
647

Би ёстой азгүй юмаа. Тэгэхэд л өвөө хамт ирсэн бол яалаа гэж энэ махчинг.уудад дором.жлогдох билээ гэж бодон тийч.игнэж хэв.тэх Золбоод ну.лимс л хань болж байлаа. Уг нь бол нули.мсыг тэр үз.эн

яд.даг байлаа. Харин одоо бол өнгөрчээ. Өнгөрч. Чухам өөрийг нь ой.лгож дэмждэг хайрт өвөөг.ийнхөө халу.ун нүү.рийг харах.аас өнгөрс.өн бололтой. Түүний зори.мог цоч.мог зан төрх нэгэнт үгүй

болж үзэ.н я.ддаг нули.мс нь л харин үлджээ. Ай хөө.рхий хор.воо гэж ийм тогло.омтой ажгуу. Заяа.. Заяа.. Хүний орчл.онд түүний ганц эгч чухам хэнсэн билээ. – Ай өвөө минь та юутай үнэ.нийг хэ.лж байваа.

Би тэнэг. Даанч тэнэг дахиад л асгаруу.лахад үүдэнд суугч хэн.эггүй эр – Шув.уухай минь дон.годохоо боль. Бүр чих дөжир.чихлөө гэв. Өчигдөр хичээл таран эгчи.йндээ очи.ход эгч нь их л сайм.шран

угт.аж урьд нь ер тэгдэгг.үйгээ яа.сан ч юм бэ? Жигтэйхэн сайхан ааштай инээмсэглэн – Миний дүү цайгаа уу гэж тун ч энхри.йгээр хэлж билээ. Урьд нь ер ингэ.дэггүй бараг л тани.хгүй хүн шиг

цэрвэ.дэг эгчийгээ ийн найрсахад Золбоо учи.ргүй г.айхаж билээ. Харин эгч нь дүүг.ийнхээ өсөн төл.жиж буй гоо.лиг бие цог.цос, том алаг нүд бүхий ашт.айхан царай зүс.ийг нэг бүрч.лэн нэвт шувт шир.тэж – Миний дүү ч сайхан хүүх.эн болох төлөв.тэй юмаа гэж түүний мя.ндас шиг намирсан хар.хан үсийг илэв. Нүүр нүдээ элдэ.влэж будсан энэ ганган ца.гаан хүү.хэн түүний га.зар дээрхи ганц эг.ч нь бөгөөд тэд хоорондоо усны дус.ал шиг адилхан байлаа. Харин эгчийнхээ өгсөн ху.рууны өн.дгөнд нь тос нэв.чсэн хууш.уур идэж су.усан Золбоо эгчийнхээ тухай ийн бо.дож байсангүй. Эгч нь аав ээж.ийнх нь хэлснэ.эр юун дүүдээ тус.алж хичээл номыг нь давту.улах

нь байтугай өдөр.жин унт.аад оройд нь жигт.эйхэн ганган юм гарч үүр.ээр шал со.гтуу юм гуйв.лаж ирнэ. Бас юуны ч юм мэргэж.лээр төгссөн инже.нерийн ажлаа хий.дэггүй бололтой. Дүүгээ анх ир.эхэд тэр цаанаа л нэг дура.мжхан байсан. Өвөө нь ирнэ гэхэд бүр уу.рлаж байсан нь ямар учи.ртай юм бол гэж Золбоо бодно. Харин Золбоо хичээлдээ ява.хын зэрэгцээ санаа ний.лсэн үе тэнгийн охи.дтой бүжгийн хамтлагт гүйж их л баяртай байв. Өвөө нь ирнэ гэж хэл.үүлсэн нь охин.ыг баяр.луулсаар. – Миний дүү сайхан ца.рай зү.стэй да.жгүй хүү.хэн болох нь дээ. Одоо ч сурсан мэдсэн.ээрээ биш чухам л мөн.гөөр амь.драх цаг болж дээ. Мөн.гө оло.ход ч сайхан

төрс.ний х.эрэг ч гарна даа гэж лек.цлэв. Хамаг л бодол санаа сургууль дээр зохио.гдож буй цэнг.ээнт бүжг.ийн тэмцэ.энд чиг.лээд байсан Золбоо энэ бүхнийг хайнга.дуу сонс.ож суухдаа “Сайхан төрөх яахаараа мө.нгө оло.ход хама.ардаг билээ. Харин ч сурч мэдс.энээрээ, авьяас билг.ээрээ амь.драх бишүү” хэмээн бодов. – За дүү минь. Өнөө орой манайд зо.чин ирнэ шүү. Сэргэлэн цов.оо байна шүү. Битгий хөд.өө зан гар.гаад маанагт.аад байгаарай. Сэргэ.лэн цо.воо байна шүү. Ичиж зов.ох юм ердөө.сөө ч байхгүй. Эгчийнх нь найзууд. Наад хув.цас хун.араа соль. Эгч нь гоё хув.цас ав.чихсан. Чамд ёстой догь зох.ино доо. Манай найзууд ч бүхэл бүтэн бүж.гийн ер.төнц дөө

хэмээн дүүгээ шавд.уулж хоёр талдаа оноотой би.еийн га.лбир тодот.госон торг.омсог платье, гялал.зсан гоё туфль өмсгөв. – Ёстой янзтай. Миний дүү үнэн тасар.хай хүү.хэн боллоо. Толинд хар даа гэж эгч нь баяс.ан инэ.эж алгаа ташин баярлав. Нами.рсан зөөлөн хар үс нь мөр.ийг нь даган суль.даа асгарч бие.ийг тас.ам барьсан даа.шинз өндөр өсг.ийтэй туфль нь түүнийг улам ч үзэсгэлэ.нтэй хараг.дуулна. Оройхон хирд эгчи.йнх нь хөл алд.ан байсан зо.чид ирсэн нь гял цал хувца.слаж нүүрээ халха.лсан том шил зүүс.эн эгчийнх нь үеийн гурван залуу байлаа. Тэд их л най.рсаг уулзац.гаан хоол унд, идээ удаа

болц.гоон харь орны гоё шил.тэй ар.хи задалцгаав. Золбоо тэднээс нэг л түгш.ин эвгү.йцэж их цэр.вүү хөн.дий байв. Харин эгчийнх нь жава.ртай х.арц түүнийг т.ас ороолгоно. Эрчүү.дийн өл.өн ха.рц түүн дээр шун.алтайяа тус.аж улам зовооно. – Алив найзаа наа.шаа суугаач. Танилцъя. Миний нэр Пүрэвдаш. Зүгээр л Пүүжээ гэхэд болно гэж эгчи.йнх нь өмнө нь сүж.ирч бараг л тэргүүн бөхи.йлгөн бөх.өлзөх эрхэм.сэг зан.тай, дээгүүр ха.рцтай, хууз саха.лтай, үнэтэй да.авуун костю.мтай ганган эр ийн на.йрсаж Золбоо өөд гар сун.гав. Золбоогийн ар нуруу руу ямар нэг.эн хүй.тэн юм урс.ах шиг болж бие

жихү.үцэвч сунгасан гарыг нь сул.хан атгаж – Золбоо гэж шивнэв. Өнөөх хоёр нь ч ух.асхийн – Дариа, Тамираа гэж гар сунг.ацгаав. – Золбоо, Золбоо. Яасан сай.хан нэртэй бүс.гүй вэ? Сайхан ч хү.үхэн юм даа. Би өнөөдрөөс эхлэн чиний нэгдүг.ээрх найз хэмээн өнө.өх Пүүжээ гэгч нь Золбоог цоо ши.ртэн хэлээд хажуудаа суу гэж дохив. Золбоо яахаа ч мэд.эхгүй и.чиж улай.ж дэмий л эгч өөдөө харв.ал цаадах нь огтхон ч тоо.сон шин.жгүй – Суугаач. Хүн ур.ьж байхад гэж намж.ирдав. Золбоо юунд ч юм бэ? Даг.жин чичрэв. Магадгүй анх удаагаа тү.гшин чич.ирсэн нь энэ ч ба.йж магад. Яагаад ч юм бэ?

Эгчийн нүд айм.шиг хилэ.нгээр дүү.рэн шир.вэж байлаа. Харин эгч нь тас тас инээж – Пүүжээ манай дүү чинь ирээ.дүйн Монг.олын поп од шүү дээ. Магадгүй чамд стри.птиз үзү.үлэх ч юм билүү хэн мэдлээ гээд эгдү.үтэй гэгч нь тас тас хө.хрөв. Золбоогийн толго.йтой үс нь босох шиг болж бие нь ар.зайн уурл.асандаа гар нь сал.галан “Арай ч дээ. та тэгээд эгч гээд байгаа юм шүү” уурс.ан бодов. Харин Пүүжээ гэгч нь бахим гара.араа Золбоогийн мөр.өөр тэвэрч – Болноо. Бололгүй яахав. Найз нь туса.лна гэж барда.мнав. Харин Дариа гэгч нь Золбоог хачин муухай хял.айн харахад тэр өөрийн эрхгү.й бие нь жихү.үцэн зарсхийв. Тасал.гаанд харь орны хурц ог.цом аятай хөгж.мийн эгшиг

ойрхон давт.амжтай тачиг.нан дуурсана. Тэрээр урьд нь энэ хөгжми.йн аянд чөлөө.тэйхэн бүж.дэгсэн. Энэ удаа харин ям.арч утг.агүй түг тагхий.сэн эмээгийн хэлд.гээр хаашаа ч юм бэ дээ гэж бодов. – Ирээдүйн Монго.лын поп од.ын төлөө. Сайхан бү.сгүй Золб.оогийн төлөө… Пүүжээ хэмээгч нь жүнз.тэй ар.хи сарвайв. Тэд нар инэ.эх юм болоогүй байхад хаха.ж цацан хөхр.өлдөж, архи.йг ус мэт залгил.цгаан хойноос нь хүйтэн но.йтон юм сэрээ.дэцгээнэ. Уруул чимчигнү.үлсэн ха.туу сар.хаднаас дөнгөж амса.ад тавьсан Золбоо арга эвийг нь ол.оод гар.ахын түүс болж өндө.лзөхөд өнөөх Пүүжээ хэмээгч гай.тай ам.ьтан шуун дээ.рээс нь атг.аад авах нь тэр. – Суу.на шүү. Миний хон.гор. Өнөөдөр зад нар.гинаа. Уучих гэж хош.уу

цорвой.лгон хундага.тайг ойрт.уулав. Харин Золбоо ихэд уур.сан эгчийгээ хял.амхийн харж гар дахь арх.ийг нь цалги.тал түлхэн – Та яасан ха.чин хүн бэ? Би ар.хи ууж сур.аагүй. Ар.хи байтугай ааг.тай цай ч у.уж чаддаггүй. Ингэж марзаг.анах та нарын л жарг.ал юм байх. Ёстой гуниг. Шал ичд.эггүй ам.ьтад гээд гараа угз та.тан авч хаалга хаяж гарав. Ард нь – Үгүй ерөө. Битгий гуй. Эгч нь одо.охон хан.дыг нь хага да.рна гэх Заяагийн хө.лчүү дуун – Тэгж байгаад л ахы.нхаа өв.өрт өөрөө ор.дог юм даа. Ха ха ха. Хи хи хи. Харь хөгж.мийн хахаж цац.ан ори.лох, ар.хи тамх.ины эхүүн му.ухай үнэ.ртэй хослон ца.ргина. Эрчээрээ гүйн өр.өөндөө ор.сон Золбоо хоёр алга.араа нүүрээ да.ран

орон дээр ой.чиж мэлм.эрүүлэн уйлж – Шал утга.гүй тэнэг амьт.ад. Чамайг ёстой аавд өвө.өд хэ.лнэ дээ гэж мэгш.сээр. Хөөрхий минь хү.үхэд занг.аараа хамгийн дотно ул.сдаа эгчи.йгээ хэлнэ гэж б.одож байв. Хойчийн яв.дал ямар гай хөө тар.ихыг энэ жаахан амьтан юунаа мэдэх билээ. Тэр учиргүй уу.рсан – Шал баливар зав.аан юмнууд. Ичих ч үгүй най.заа гээд б.айгаа юм. Заяа ангал.заад дага.ад явна биз. Өөрөө л хох.ирно доо. Чамайг өвө.өг ирэхээр… гэж үглэн өмссөн гоёмсог хувц.саа угз угз татан т.айлж өөрийнхийгөө өмсөн анги.йнхаа охи.ныд очи.хоор гарах гэтэл үү.дэнд Дариа, Тамираа хоёр нь

зогсчи.хоод гаргаса.нгүйгээр үл барам охин.ыг бар.иад авав. Тамираа гэгч жар.тгар ногоон нүд.тэй улцан шар ца.райт нь охи.ны ург.ан төлж.иж буй хоёр хө.хийг атга.лан шүлсээ үсч.үүлэн үнс.эх гэж зүтгэлнэ. – Түй ба.лиар ам.ьтан чинь яах гээд ба.йгаа юм бэ? Золбоо ийн уур.сан түүний нүүр өөд нули.мчихав. – Ха ха ха. Чи гайгүй ном.хорноо. Тэр цагт өөрөө гуй.гаад… Хи хи хи гэж өн.өөх зав.аан амьтан ор.сгой шүдээ сөд.ийлгөн инээж охи.ныг лавш.руулан бар.иад авав. – Болиоч. Тавиач. Заяа энийгээ хара.ач гэж охин.ыг чарл.ахад цаад өрөөнөөс Пүүжээ гэгчийн захи.рангуй дуун хад.аж – Наадахиа

элдэ.влээд байлгүй ая.тайхан ба.рьж бай гэж зандр.ахад орсгой шү.дэт шалч.исхийн но.мхорч Золбоогийн хоёр гарыг зөрү.үлэн атгав. – Ёол доо өв.дөж байна ш дээ. Та нарыг цагда.ад хэ.лнэ шүү. Тэд огт.хон ч тоос.онгүй. Эгч нь таг чиг. Хүний урм.анд – Та нар боли.оч гэж ч хэлс.энгүй. Охин байдал биш.дэж буйг ухаарч аягү.йрхэн нүдний нь аяга ус.аар дүүрч эхлэв. Эцсийн горь.длого эгчи.йгээ дуудах гэсэн боловч чад.сангүй. Зэрлэ.гүүд амыг нь таг.лан авч гарав. Хүчээ шав.хан ноц.олдож нул.имс дүү.рсэн нүдэндээ гүн гор.ьдлого цал.гиаж эгчийнхээ байгаа өрөө.ний хаалгыг ширт.сээр хүчинд ав.тан гарахад өмнөөс нь хүйтэн жа.вар хайр на.йргүй шавхчина. Тэд Золбоог чирч гудч.ин машины арын сууда.лд чихэн оруу.лав. Хал үзэ.эгүй охи.ны

бал.чирхан зүрх хяз.гааргүй хо.рсол цөхр.өлөөр цээжиндээ тогт.ож ядан цов.хчиж – Муухай амьтад. Дээр.эмчид. Эгчийг минь яач.их нь энэ вэ? Эд нар түүний найз нөхөд биш. Ёстой муу.хай луйв.арчид. Хар алуур.чид. Гэнэн хөнг.өнийг нь ашиг.лаж эгчийг минь хөнө.өчихөөд одоо намайг гэсэн ай.дас биеийг нь ба.глаж- Алуу.рчин… алуур.чид гэж зүрх.эндээ ча.рлан гар хөлийнхөө хүл.гэнд багт.ран тийчиг.нэхэд – Жижигхэн хонг.ор минь яав. Бие нь эвгү.йцэв үү. Одоохон одоохон. Жаахан ява.ад зогслоо. Тэгээд л ам.ны чинь бөглө.өг авна за юу хэмээн ууц н.уруу, гуяыг илэхч.ээн болж тэмт.чин наал.инхайтна. Машин

зугуухан ураг.шилж явсанаа ааж.маар хаз хасан зог.соход хоёр дагуул нь түүнийг чирч гу.дчин буулга.ж дотогш тэв.рэн оров. Хичнээн ч юм хивс дав.харлан дэв.сэж, гоёмсог тав.илгаар дүүргэсэн өрөөнөө Золбоог авч орон гар хөл.ийнх нь хүлээс ама.нд нь чихсэн юмыг авав. Пүрэвдашийн нэг дох.иход тэд гарч одов. Пүрэвдашийн төрх аандаа өөрчл.өгдөн хям.сгар хүйтэн төрх бий болов. Золбоо харин ай.ж эхлэв. “Яанаа энэ хүй.тэн хям.сгар хүн чухам юу гээ.чийг хийж тар.члаах бол” гэж зүрх.шинэ. Хэдийгээр ай.ж байсан ч эгчийгээ чухам хэрхс.энийг мэдэх хүсэ.лд автсан Золбоо – Та намайг яах гэж энд

а.вчраа вэ? Эгчийг минь ч хоро.очихсон биз дээ гэж хэ.лж орхив. Пүрэвдаш хөмсг.өө өргөн түүнийг том харав. Үнэнийг мэд.эх гэж мэри.йсэн Золбоо харц дальд.рах ч үгүй түүнийг ши.ртэнэ. Эцэст нь Пүрэвдаш түүний хар.цыг тэсвэр.лэсэнгүй доош харав. – Алив дууг.араач. Чи түүнийг алч.ихсан юмуу? Гэж Золбоогийн хашг.ирахад Пүрэвдаш агдас.хийн цоч.иж – За.. Заяаг уу? Түүнийг яав л гэж дээ. Гэртээ л ү.лдсэн. Харин чамайг на.дад за.рсан. – Тэгнэ байхаа чи. Бас худ.лаа ярих са.наатай. Золбоо ийн часх.ийн чар.лаж, Пүрэвдашийн ша.наанд ширээн дээр байсан үнсний болор сав түсхи.йн бу.уж, хивсэн дээгүүр бөмб.өрөв. Энэ чимэ.энээр ухас.хийн орж ирсэн

Тамираатай зэрэг – Үүнийг аваа.чиж тү.гж гэсэн Пүрэвдашийн дуу ха.дав. Дараа нь ширээн дээр байсан цэцги.йн бо.лор сав Тамираагийн тол.гойд үйчин бут.арч, уур.лаж хилэ.гнэсэн эрс Золбоог нэг өрө.өнд түлхэн ор.уулж гаднаас нь түг.жив. Цонхыг нь би.түүлж үүдийг нь түг.жсэн харанхуй өрө.өний хүйтэн шалан дээр дором.жлогдон дийлдс.эндээ баг.тран хэвтээ Золбоо – Эд намайг яах гэсэн юм болоо. Эгчийг яас.ан бол. Муухай амьт.антай үз.элцэж байгаад л дуусна даа гэж бодо.хуйяа аав, ээж, эмээ, өвөө нь нүдни.йх нь өмн.үүр жирэ.лзэж

халуун нул.имс хацрыг нь даг.аад урсана. Нули.мсыг хамгийн арч.аагүй хүний за.н гэж үздэг Золбоо ийнхүү нули.мстай эвл.эрэн хэвтэхдээ – Ямарч байсан хүлцэн.гүйгээр эдний бахыг ханг.аж дууса.хгүй үзэл.цэж байгаад л ду.усна гэж ха.туу шийдэв…

Load More Related Articles
Load More By admin
  • ЭГЧ ДҮҮС /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 5-Р ХЭСЭГ

    Хүрлээг гаргачихаад Оюунцэцэг хувцасаа өмсөж байтал эгч нь уснаас гарч ирээд – Хүрлэ…
  • ЭГЧ ДҮҮС /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 4-Р ХЭСЭГ

    Түмэнг аймгийн наадамд сайн оролцож сумынхаа нэрийг гаргаж ирсэнд сумын хүмүүс түүнийг ам …
  • ЭГЧ ДҮҮС /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 3-Р ХЭСЭГ

    Энэ бүхнийг арзгай Дамбий удирдаж хийлгэж байгааг эгч дүү хоёр яахин мэдэх билээ. Харин Хү…
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *