Нүүр Өгүүллэг “НУГАРААГҮЙ НУРУУ” өгүүллэг “2-р хэсэг”

“НУГАРААГҮЙ НУРУУ” өгүүллэг “2-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
0
911

Аавыгаа ингэж хэлээд машиндаа суугаад явсаны дараа хүүхдүүд нь яг юу бол.оод байгааг ой.лгосонгүй. Том охин гэрт нэг л г.эм хий.сэн аятай хийх зүйлээ олж ядан хичээлээ гаргаад дүү нараа суу.лган

доло.овор хуруугаа амандаа ав.аачин чи.мээгүй хэмээн үз.үүлхэд хэн ч юм үл дуугарна. Гэрт нэг л нам гүм ноёл.он нис.эж байгаа ялаа хүр.тэл ду.улдам аж. Түвшин охин л хичээлээ хийн су.уж байгаа ах, эгч нараа

нэг харан, орон дээрээ гөл.ийн суугаа ээжи.йгээ нэг хар.ан учраа ол.охгүй өөрийгөө саат.уулан суу.тал том эгч нь дуудан – Төвшөөн эгчийн дүү нааш ир. Одоо сургуульд орох болч.ихлоо үсэг сур

хэмээгээд номнууд өрөөтэй байгаа тавиур.аас төвөггүй Цагаан толгойн ном аван дэргэдээ суу.лгаад дэвтэр үзэгний хамт өгөв. Түвшин ч өмнө нь эгшиг үсэгнүүдээ заа.лгасан байсан болохоор зааж

өгсөн гийгүү.лэгчтэй холбон БА … БЭ… БИ хэмээн амандаа шулг.анан давтан давтан уншсаар бичин нус.аа тат.ан сууна. Даваа энэ хооронд юу ч дуугар.алгүй ширээ тойрон хичээлээ хийн суугаа хүүхдүүдээ

хараад нэгэнтээ санаа алд.аад гадагшаа гарав. Ээжийгээ гараад явангуут том хүү – Би том боло.хоороо хэзээ ч аав шиг хүүхдү.үдээ ха.яж өөр хүүхдийн аа.в бо.лохгүй хэмээн шүд з.уун хэл.тэл удаах дүү нь – Аавыг үз.эн яд.аж байна, сургуулийн хүүхд.үүдийн хэл.ээд байсан үнэ.н юм байна л даа – Аав ингээд бид нар.аас бүр яв.чихаж ба.йгаа юмуу хэмээн Түвшин хөмсөгөө за.нгидан хэлээд хоолой нь чичи.рхийлтэл эгч нь – Харин тийм аав яа.лаа гэж бид нарыг орх.иж чад.аж байнаа. Дарга, дарг.ын хүүх.эд гээд байсан хүмүүс одоо бид нар.ыг яах бол муу.хай юм бэ. Би хэзээ ч хүн.тэй су.ухгүй хэмээн санаа алдт.ал гаднаас ээж нь оро.од ирэв. Ээжийгээ оро.од ирэ.хэд бүгд дахиад л чим.ээгүй болон хичээ.лээ хийн суухад Даваа

хүүхдүүд.ийнхээ дэргэд мөн сууг.аад – Ээжийн хүүхдү.үд аавы.гаа үзэ.н я.даж боло.хгүй ээ. Тэгээд ч аав нь ам.ьд байна яагаад бүгдээрээ үхчи.хсэн юм шиг дуугаа хураа.гаад чимээгүй болчихов. Удахгүй аав нь та нарыгаа, гэрээ сана.ад л хүрэ.эд ирнэ. Харин хэн ч юу ч гэж байсан битгий ни.йлж аав.ыгаа муу хэл.ээрэй, та нарын аав муу хү.н ба.йлаа ч хүнд.лэх ёстой – Ээжээ та зүг.ээр үү хэмээн Түвшин асуу.тал бага охиноо ингэж асу.уна чинээ сан.аагүй байсан Даваа хэсэг балм.агдсанаа – Ээж нь зүг.ээр ш дээ. За даалгавараа хийцгээ.сэн бол эртхэн унт.ацгаа – Та маргааш аж.илдаа я.вах юмуу? – Юу яриад байна

даа охин минь ээж нь ажи.лдаа явал.гүй яах юм – Таныг хүм.үүс юу гэх бол? – Ээж нь харин та нартаа хэ.лээд л байна. Хэн ч юу ч гэж ба.йсан битгий нийлж аав.ыгаа м.уу хэ.лээрэй. Хэдүүлээ болж л таа.рна гэтэл том охин – Тиймдээ угаасаа аав бай.сан ч гэрийн бараа ямар хар.даг бай.сан биш. Тийм ч хурал, тийм ч сур.галт, тийм ч ажил гээд л дандаа л ийш тийш.ээ явдаг. Заримдаа би сургууль дээр л дар.гын ох.ин гээд бай.хаар нээрээ аав.тай билүү гэж бод.дог хэмээн уурт.ай нь аргаг.үй хэлтэл саяхан л чимэ.эгүй ба.йсан хүүхдүүд бүгд дор бүрнээ нэгийг яр.ин буц.аад л гэр нь амь орох мэт хүүхдү.үдийнх нь дуугаа.р

хөг.лөгдлөө. **** Цаг хугацаа улиран одсоор Наваан яв.аад аль хэдийн тав.ан сар.ын хуга.цаа өнгөрчээ. Энэ хугац.аанд хүний урм.анд нэг удаа ч хүүх.дүүд дээрээ ирс.энгүй. Ямарч нүүрэ.эрээ ир.эх билээ. Хаяа нэг аймгийн төв дээр таара.лдвал ху.лмалзан байж уу.лзан хэд гурван төгрөг өгөх.өөс өөрөөр тэдэн.тэйгээ уу.лздаггүй байв. Том охин элсэл.тийн шалг.алтаа амжилт.тай өгч хотод дээд сург.уульд оро.хоор болж гүй.сээрээ ээж.ийнхээ дэл.гүүрт очив. Дулмаа дэлгүүртээ өрөөндөө с.ууж байтал охин нь амьсга.адсаар ороод ир.эхэд са.ндран – Ээжийн охин яа.сан бэ зүг.ээр үү? – Ээж ээ … ээжээ би тэнц.чихлээ. Би хүссэн сург.уульдаа орж ч.адсан шүү – Хүүе ээ ямар му.ндаг юм бэ?

Ээжийн охин ёстой му.ндаг хэмээн Даваа босон охиноо элгэ.ндээ энхри.йлэн тэвр.ээд зул.ай дээр нь үнэрл.эж байтал саяхан л баяр.лан байсан ох.иных нь мөр хөдл.өн у.йлж байх шиг болоход Даваа толгойг нь өрг.өвөл яах аргагүй охин нь дог.олон нули.мстай нүдээр түүний өө.дөөс ши.ртэх аж: Ээжийн о.хин яасан бэ? – Аав бай.сан бол сайханаа надад ганц.хан ям.арч байсан хот.од дээд сургуульд ор. Айлын том хүү.хэд ямар байна дүү нар нь тийм байдаг гээд л хэл.ээд байд.аг юмсан – Аав нь уда.хгүй мэд.эх байлгүй дээ – Гэхдээ л … би ерөөсөө Дархан явж аа.втай уул.здаг юм уу? – Хэрэггүй ээ миний охин одоо са.йхан амар. Оюутан б.олохоор маш их за.вгүй болно, хичээлээ

эхэ.лтэл ам.раад ав. Тэр хоёр ийнхүү яр.ьж байтал хаа.лгыг нь тогшин худа.лдагч хүүхэн зөвш.өөрөл аван шага.йснаа – Даргаа таныг яар.алтай холб.оон дээр утса.ар яръя гэж байна – Хаанаас юм бол, за гарлаа. Ээжийн охин хар.иад сайхан ам.арч бай ээж нь охиндоо үнэх.ээр их бая.рлаж байна – За ээжээ, таньтай хамт холб.оо орчи.хоод харьлаа Даваа охинтойгоо элд.эвийг ярин хөхрө.лдсөөр аймгийн төвийн холбоон дээр ирэв. Охин үнэндээ ээжийгээ зүгээр ч нэг даг.аж ир.сэнгүй аавт.айгаа утсаар ярь.чих боломж гарга.чих гээд л ийнхүү ээжийгээ да.ган явна. Ээжийгээ хүл.ээн холбо.оны байрны гадаа суун хаж.уугаар өнг.өрөх хүн бүрийг харж байхдаа хаа нэгтээ.гээс аав нь гар.аад ирэх юм шиг са.нагдахад нүдээ улам хол бил.чээн сууж бай.тал ээж нь гуйва.лсаар гар.аад ирэв. Цонхийсон цара.йтай ээжийгээ

урда.ас нь очин түш.иж аваад ас.уусан хар.цаар ха.рвал Даваа өөрийн эрх.гүй гуйв.лаад ирсэн хөл.өө зө.өж ядан сан.дал дээр очин суу.гаад хацрыг ил.бэх зөөлөн салхи.ны өөдөөс нүдээ анин хэсэг илбү.үлж байснаа тэн.гэрлүү ха.рсан чигтээ – Охиноо дээшээ хардаа. Тээр тэнд нисэж яваа шуву.уг ха.рж байна уу? Аав нь би.днийг бүр ор.хин нис.жээ – Ээжээ та юу яри.ад байнаа. Аав гад.аад явж байгаа юмуу хэмээн уч.рыг нь ойлг.оогүй охин ээжийнхээ өө.дөөс харвал Даваа нэгэнтээ санаа алда.ад чимээгүй нул.имс уна.ган – Үгүй дээ охин минь, аав нь биднийгээ орх.иод тэнг.эрлүү явчихлаа. Аав нь өнгөрч.ихлөө гэнээ – Юу … та юу яр.иад байгаа юм бэ? Яаг.аад тийм гэж. Миний аав

эр.үүл хүн та надаар тогл.оод байгаа юмуу … хэмээн ар араас нь цу.вуулан нули.мсандаа хах.аж ца.цан асуухад Даваа – Ийм юмаар тогл.оно гэж үү. Би ч гэсэн ит.гэж чада.хгүй байна. Сая Галаа ахтай нь ярьлаа. Одоо ингээд явна, намайг ха.мт яв.ах уу гэнээ – Үгүй … худ.лаа биз дээ ээжээ, би хамт явна – Ээж нь өнөөдөртөө яв.ахгүй жаахан тайв.ширч байгаад ар.аас нь очье гэчихлээ. Гэртээ харъя даа дүү нар нь өлс.өж байгаа … Даваад үнэндээ хорвоо цөмө.рчих шиг л болов. Хэдий хамт амьдр.ахгүй байгаа ч түүнийгээ хэзээ нэгэн цагт бүхнийг ойл.гоод хүүхд.үүдээ сан.аад хүр.ээд ирнэ хэмээн өдөр бүр итгэн хүл.ээн хоолныхоо дээж.ийг та.вьдаг байсан хүн одоо яаж ч хүс.ээд, яаж ч най.даад, яаж ч гомд.лоод дахин хэзээ ч ирэх.гүйгээр тэднийгээ бүр орх.ин оджээ. Маргааш нь Даваа хүүхдүүдээ аван өөрийнхөө

дүүтэй хамт нөхр.ийндөө оч.оод өмнө нь зу.л барьсан нөхр.ийнхөө зу.ргийг хара.ад л урд өмнө хэ.зээ ч гарч байгаа гомд.ол, харуу.слын ну.лимс сад тавин урса.хад хүүх.дүүд нь ч аавынхаа зур.гийг харан бүгдийг ойлг.он орь дуу тавин уйлц.гаана. Түвшин уй.лж байснаа – Ааваа та ха.ана ба.йгаа юм бэ? Ааваа та яа.гаад гарч ир.эхгүй бид нарыг айлг.аад байгаа юм. Ааваа би одоо сургу.ульд орлоо бүх үсэгээ цээ.жилчихсэн унш.иж байгаа худл.аа гэвэл та үзэх үү хэ.мээн орилно. Тэдний эл.эг эмт.лэм гом.дол цөхр.өлийн сэтгэ.л, нуур тат.уулан ур.сах нули.мсыг хор.иглон зогс.оох нэг ч хүн бай.сангүй. Шинэ эхнэр нь

хүр.тэл ня.лх хүү.хдээ тэвр.эн буш.уухан холд.оход Навааны зура.гний өмнө Даваа, түүний дүү, хүү.хдүүд нь л үлдэв. Харин энэ бүхнийг хараа.д зул.ын дө.л ууч.лал эрэх мэт хур.дан хурдан бад.амлах нь дэндүү хар.уусалтай.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *