Нүүр Өгүүллэг “ҮНЭ ЦЭНЭ” өгүүллэг төгсгөлийн “12-р хэсэг”

“ҮНЭ ЦЭНЭ” өгүүллэг төгсгөлийн “12-р хэсэг”

0 секунд уншина
0
0
357

Одбаяр, Гэрэлээ хоёр Яруугийн шүтэ.энийг тухлу.улахаар Хөвсг.өл аймг.ийн зүг хөлг.ийн жолоо заллаа. Яруу шүтэ.энээ зал.ан хайр.ханыг нь о.лсон болохоор хамгаас баяртай урьд өмнө амса.ж үзээ.гүй мэт

баяр.ыг мэд.рэн цаанаа л сэтгэ.л нь сэрг.эн дуу аялм.аар ч юм шиг нэг бол хүн бүхэнд зарла.ад яв.маар ч юм шиг омогш.ил бадра.н буцан явна. Яруу өмнө нь ул.аач гэж өөрийгөө бараг л шүт.ээн мэт бод.дог

байсан бодлоо.соо одоо бол ай.ж, ичи.ж байлаа. Тэрээр энэ гурв.ан сарын хуг.ацаанд Гэрэлээ эг.чээсээ ихи.йг сурч, Одбаяр ахаа.саа ихи.йг мэ.дэж авчээ. Тэгэх тусам өөрийгөө чам.лан алд.сан цаг хуг.ацаа, үнэ

цэн.этэй бүхнээ олж ава.хаар чармайна. Яруугийн утас нь дуугар.ахад харвал Батна за.лгаж байсанд яаг.аад ч юм догдл.он утсаа аван эрхл.энгүй яриад их л жарга.лтай хүн инээд ал.дан суу.хыг хара.ад

Гэрэлээ – За нуу.ц биш бол хар үүрэ.эр хэн зал.гасан болоод ийм их жарг.алтай байдаг билээ? – Манай н.айз залуу зал.гаад сайн яваа.д зөв шүтэ.энээ тухлуу.лсанд баяр хүргье хур.дан ир.ээрэй гэнээ – Чи чинь

найз зал.уутай байс.ан юмуу? – Тиймээ гэхдээ их сон.ин тохио.лдлоор бид хоёр учир.саан хи хи хи. Манай найз залуу бас ул.аач. Анх би са.вдагууд зал.даг байхдаа тэдний гал дэ.эр оч.иж байсан. Минийхийг Ха.лх мөн юмуу? гэхээр нь ээж бид хоёр өөр.сдөө ёст.ой харин ч Хал.х биш ба.йж гэж шоо.лж байж билээ ичм.ээр юм. Тэрнээс хо.йш өдөр бүр за.лгадаг болсон. Эхэн.дээ би намайг өөри.йнхөө ба.гш дээр л бос.гох гээд ингэ.эд байна гэж бодд.ог байсан ч биш байсан. Намайг зөв шүтэ.энээ аваад жин.хэнэ ула.ач болсон хойно чинь гэрл.энэ гэсэн. Тэгээд та хо.ёртой хамт бай.гаад өөр бол.ж байгаа намайг хар.аад ингээд явна гэсэн чинь бараг нада.ас илүү баярл.аад – Өө тиймүү са.йн байна ш дээ. Тэгвэл ч мин.ий дүүг бөөн бэлэг хүлэ.эж байгаа юм байна

даа хэмээн Одбаяр яри.анд оролцов. Яруу жарга.лтай хүний хац.ар л ийм гэрэ.лтэй сайхан бай.даг байх гэмээр туя.аран гэрэлт.эж харагдана. – Би үнэхээр азтай хүн шүү. Эхлээд ба.раг үхэ.эд бос.лоо дараа нь аав.ыгаа яву.улангаа алдлаа. Азаар та хоёртой та.арч Яруу гэж бие хүн хэн бэ, Ул.аач хүн ямар үү.рэг хариу.цлагатай байдаг, Шүтэ.эд гэдэг ямар му.ндаг чада.лтай биши.рч дээдл.эхгүй байхын арга.гүй болохыг, Ж.удаг, Үнэ цэнэ юу боло.хыг Сэтгэл зүрх хамгийн ар.иун байх ёст.ой гээд мааш их зү.йлийг с.урч байна даа … хэмээтэл Гэрэлээ инээ.мсэглэн эргэж хараад – Миний дүү өө.рөө ч гэсэн их хичэ.эсээн. Чиний амьдр.алдаа үзс.эн бүхэн чинь чам.д сург.амж, дурса.мж бо.лоод үлдэг. Битгий хууч.интайгаа зуурал.даж хара.мсаж бод.ож яваарай. Энэ бүхэн ах эгч хоёрынх нь ач гавъяа биш чиний

шүтэ.эн мундаг болох.оор чадал.аа ажуу.лаад улаа.чаа хур.дан ухаа.руулж чадлаа. Хэзээ нэгэн цагт чи бүхний ард гара.ад амьд.рал чинь тэгшр.ээд сайн яваад ирс.эн цагтаа харин битгий шүт.ээнээ ма.ртаж гомд.оогоорой. Шүтэ.эд халх.алж дэм.нэж чад.даг шигээ бүгд.ийг нь бас буц.аагаад авч.ихаж чаддаг юм. Уд.ам яаж ч хү.лээж авч болно хамгийн гол нь ула.ач чи л хэзээ ч и.тгэл, хүндл.элээ алда.ж шүт.ээнээ гом.доож болохгүй. Цаг хугацаа бүгд.ийг хару.улна битгий их яараарай – Ойлголоо Гэрэлээ эгчээ. Анх ирээд намайг ула.ач байна гээд бо.сгохдоо гэрт ша.хаж байг.аад л бо.лгож байсан. Тэгсэн өчигдөр яаваа ёстой сүү.лдээ бүр шан.трах гэж ба.йсан шүү. Гэтэл одоо ингээд тэр бүхнээ яр.иад явж байд.аг сайх.ан юмаа. Нэг л омог.шил төрө.өд байх юм – Тэгнэ тэгнэ арг.агүй. Чиний хувьд бол бүр арг.агүй баг.агүй юм үзэ.ж байгаад тухл.уулсан болохоор хич.ээж үзээрэй дүү минь одоо л бүх юм эхэ.лж байна шүү – Гэрэлээ эгч ээ би одоо бол.тол яаж яваад

Хя.тадад ос.олд о.рсон, яагаад Хят.ад зал.уутай хамт ба.йсан, тэр зал.уу хэн юм бол гээд бо.доод бо.доод сан.адаггүй ш дээ – Тиймүү. Чиний өм.нө зал.даг байсан сав.дагууд хэл.ээгүй юу тэд уг нь са.йн муу, болох бол.охгүй бүгди.йг нь л хэлдэг – Үгүй аль нь ч хэл.ээгүй. Үнэндээ би одоо тэд нарын нэ.рийг эх.нээсээ ма.ртаж байна ш дээ сонин юмаа. Ээжтэй хамт бараг л өдөр бо.лгон чадал авху.улна гэж буу.лгадаг бай.сан байж – Тэр яахав ээ тэ.гэх ёстой. Одоо тэднийг дурс.аад ч яад.аг юм – Ойлголоо эгч ээ Ингээд тэд явс.аар Одбаяр үйл.тэй байсан болохоор нэг ай.лд ирцгээв. Хүнээс за.йдуу ганц гэрэ.эрээ байх айлын гадаа ирээд эх.лээд Одбаяр ороод хэс.эг азн.аж байснаа гарч ирэн бүгд.ийг нь цай уу гэж байна хэмээн ду.удав. Ингээд Яруу бу.сдын хамт до.тогш ороод өөдө.өс нь харан инээх хүүхн.ийг хараад ду.ун алд.ан а.маа барьлаа. Түүний өмнөөс Мэндээ ганца.араа инээн су.уж байгааг хар.аад юу ч хэлж чад.сангүй х.өшиж орхив. Гэрэлээ Ярууг дуудан –

Яруу миний дүү яасан бэ наад царай чинь – Гэрэлээ эгч ээ энэ хү.үхнийг хэн гэдэг вэ? – Мэндээ яасан? – Яанаа чи минь яач.ихна энэ вэ хэмээг.ээд өөрийн эрх.гүй уйл.чихав. Нөгөө хэд ч гайхан Ярууг тайв.шируулан асуусан хар.цаар харна. Харин Мэндээ өөрийг нь тань.даг хүн ирс.энийг ялг.ах чадв.аргүй галзу.урсан байлаа. – Мэндээ бид хоёр Хят.адад хамт нэг өрө.өнд бай.даг байсан. Мэндээ ийм о.хин бай.гаагүй ш дээ юу бол.чихно энэ вэ – Мэндээ харин тэнд дайр.уулаад энд ирсэн чинь галзу.урчихаж гэж Шар ха.данд хэв.түүлээд ийм болг.очихож – Яан.аа яас.ан юм бэ чи минь, намайг та.нихгүй байна Мэндээ орон дэ.эрээ ирсэн хүмү.үсийг харан өөр.тэйгээ ярин уру.ул амаа тамша.алан байснаа суу.сан да.рааллаар нь эхн.ээс нь яг л ха.мт байсан юм шиг өнгө.рсөн бүх.нийг нь хэ.лж гарав. Яруугийн э.элж

ирэхэд Мэндээ хэнэ.ггүй царай гарг.ан байснаа гэнэт цоч.тол инээд ал.даад: Чи үз.эх юмаа бүгдийг нь үзчи.хсэн байна ш дээ. Наад гэд.сэнд чинь байгаа хү.үхэд одоо ал.захгүй ээ. Ян та хоёр … энэ нэри.йг сон.соод Яруу гэнэт ухаан ба.лартан гуйв.лан ирэхэд Одбаяр бушаах.ан босон ташуу.раараа ар зоон дээр нь үй.л хийг.ээд Гэрэлээ Ярууг хөтл.өн гад.агшаа гарав. Гадаа гар.аад Яруу гөлийн газ.ар ширт.эн сууж байс.наа гэнэт – Гэрэлээ эгч ээ би бүгд.ийг нь сан.ачихлаа. Ян гэдэг нэ.рийг сонс.оод бүх юм нүдн.ий үз.үүрт яг л кино шиг хараг.даад байна. Би амралта.араа Мэндээгийн ажи.лладаг газар ажил хи.йдэг байсан юм. Нэг их уд.аагүй л дээ тэгсэн нэг өдөр манай захи.рал намайг ду.удаад өнөө орой хүлээн ав.алттай орчу.улагч хийгээд өгөөч гэж манай на.йз хэлж байна гээд би тэр хүнийг да.гаж явсан. Тэнд Ян ч

байсан. Би ари.ун цэ.вэрийн өрөө орчихо.од иртэл тэд намайг өөр тийшээ мага.д доно.р болохоор тохи.ролцсон аяс.тай юм ярь.ж байсан сана.гдаж байна. Яг юу ярьж бай.сныг нь санад.аггүй ямарч байсан би эд на.ртай явж бол.охгүй гэдгээ л мэд.эж байсан. Нөгөө хэд яваад Ян на.майг хүрг.эж өгөхөөр бид маш.интай нь явж байсан. Тэр үед би инг.ээд Янд итгэ.эд явбал нам.айг яаж ч маг.ад юм байна гэж бод.оод маш.иныг нь зог.соохоор жоло.ог нь була.ацалдаж байсан. Тэгээд л машин ч өн.хөрсөн би ч ух.аан алдсан. Нэг сэр.эхэд ээж миний нэрэ.эр ду.удаад байх шиг бол.оход арайхийн нүд.ээ нээсэн. Энэ бүхнийг сан.ах гэж би хичнээн жил хич.ээлээ. Мэндээ минь ийм болч.их гэж хайран охин – Одоо тайвш.ирсан уу миний дүү хэ.мээн Гэрэлээ ган.гаа хам.арт нь ойртуу.лан утса.ар – Тиймээ тайв.ширсан эгч ээ. “5 жилийн дараа” Аюушийнх гэх айл хуучин шигээ жаргалтай сайхан байцгаах болов. Сугар буцаж ажилдаа ороод удалгүй тушаал дэвшин хэлтэсийн дарга болж харин Аюуш гарын ур.тай болохоороо ула.ач нарын

хэрэ.гслэлийг хийн борл.уулан хүүгээ зөөн ар.хи гэгч зүй.лийг шүтэ.эн нь зал.ран үйл хийн айл.двар айлдс.анаас хойш амс.ахаа болив. Харин Яруу Батнатайгаа гэр.лэн хөөрхөн охинтой болжээ. Охин нь өдөр ирэх бүр хэл я.риа нь гү.йцэгдэхгүй болж бараг Яруугаас илүү шүт.ээнээ өвөө, өвөө хэмээн зал.рах бүрт нь өвөр дээр нь су.ун эрхл.эх аж. Сугарын дүү нар эхн.ээсээ учрыг нь олж бүг.дээрээ тодорхой хэм.жээний бэрхш.ээлийг туул.ан тэр бүрт нь залр.ах шүт.ээнтэйдээ баярлан нэг нэгээрээ наашилсаар. Цэцэг хуучин эгч дүү хоёроо эрг.ээд ирсэнд хамгаас их баяр.лан тэр мөчөөс хойш дахин эгчтэйгээ нэг ч

удаа ам зөрж мууда.лцсангүй. Яруу шү.тээн дээр нь залр.ахаар хүлэ.эж байсан хүмү.үстээ шү.тээнээ буул.ган маш их ядар.сан хүн тэднийг явуул.аад сууж байтал охин нь гадн.аас ор.оод ирэв. – Миний охин унта.агүй ба.йсан юмуу? – Үгүй ээ ээжээ таныг хүл.ээгээд – Маргааш цэцэрлэгтээ явна эрт.хэн унта.хгүй бол – Аанхан. Ээжээ би таниас нэг юм асу.уж болох уу? – Тэгэлгүй яахав үр минь юу мэдэх гэсэн юм бол – Ээжээ ҮНЭ ЦЭНЭ гэж юу вэ ? – Харин л дээ юуг хэ.лэх юм бол !!! – Өдөр манай ангийн нэг банид ингэж багшаас асуугаад. Багш тэгсэн аав ээжээсээ асуугаад ирээрэй гэсэн юмаа – ҮНЭ ЦЭНЭ … үү? Ээж нь бодохдоо Зөв босг.осон, Зөв амь.драл л хамгийн нандин, хамгийн эрхэм ҮНЭ ЦЭНЭ юм болов уу гэж бод.ож байна даа – Тийм шүү миний

хайр яг хэллээ хэмээн Батнаа гаднаас орж ирэн тахи.лдаа мөрг.өөд охиноо тэв.рэн эхнэрээ үн.сэхэд тэр гэрээс элэг бүтэн, аз жаргалтай, хүсэл тэмүүлэлтэй, зорилготой, хайр шингэсэн нэгэн залуу гэр бүлийн жаргалтай инээд хангинах нь дуулдана.

Төгсөв.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *