Нүүр Өгүүллэг “АМЬДРАЛЫН ЭРГҮҮЛЭГ” роман төгсгөлийн “14-р хэсэг”

“АМЬДРАЛЫН ЭРГҮҮЛЭГ” роман төгсгөлийн “14-р хэсэг”

2 секунд уншина
0
0
866

Ахма.даа миний эхн.эр тэр айл.ыг мэд.эх ч үгүй тан.их ч үгүй. Таны сэж.иг бу.руу ява.ад байна даа. Нанзаа зэвүү.цлээ бар.ьж дийл.элгүй хэлэхэд ахм.ад хурх.ирсаар байлаа. Нанз.аа зөөлөн даав.уутай хон.жил

сэржи.гнүүлэн эргэ.ж буруу хар.ан хэ.втээд толгой дээг.үүрээ хөнж.ил нөмрөв. Дүрвэ.эн эмг.эн нөгөө өр.өөнд ун.тах гэж шуух.итнаж байтал ут.ас нь дуу.гарав. – Байна уу. Тийм байна. Би хоол хийчи.хээд хүл.ээж

байна. Утас та.сарч эм.гэн гал зуу.хны өрөө үрүү зүгл.эн амьсга.адна. Хү.чит хурхи.рсаар байх аж. Дэндүү чимэ.этэй хур.хирах тул Нанзаад унт.ахад төв.өгтэй учир тэр баах.ан бухи.мдан байлаа. Төд уда.лгүй

хаш.ааны гадаа машин ир.эх нь сонс.дож хашааны хаалга онг.ойх сон.сдон хөнг.өн хөл.тэй хүн байшин уруу ирж яваа нь онго.рхой цонхо.ор сон.сдоход Нанзаа сэм.хэн өн.дийн харав. Өрнө.хийн үси.йг

шар үс бүрх.эн буус.ан тэр түүнийг тө.вөггүй таньж ахм.адьн- хяла.мхийн ажиглав. “Одоо яах вэ? Нээрэн ороо.д ирлээ гээч”. Түүнийг бод.ож ам.жаагүй ша.хам байхад хаш.аанд Өрнөх ча.схийн орилов.

Нанзаа ухасх.ийн цонх.оор харвал Өрн.өхийг хар хувц.астай гу.рван хүн да.мжлан гүйс.ээр хаша.анаас га.рах нь харагдахад – Өрнөх хэмээн м.уухай хашги.ран Нанзаа тэр чи.гтээ г.үйн гарав. Хашааны гадаа хүм.үүс хашг.иралдах нь сон.сдоно. Нанзааг хол нү.цгэн гү.йн гарч ирэхэд Өрнөх түүний хөл.д уха.ангүй гул.дайн ун.аж, хэди.йдээ ч юм дүрэ.мт хувц.асаа өмсч.ихсөн ах.мад Хүч.ит тан.ихгүй гурван эри.йн гары.г гав.лаж байлаа. – Ахм.ад гэм.т халд.лага хийсэн гурв.ан этгэ.эдийг гэм.т үйл.дэл дээр нь саат.уулан бари.вчиллаа. Дорно.д аймг.ийн цагда.агийн газ.рын эр.эн сур.валжлах тасг.ийн ахла.х дэсл.эгч Рэнцэн. – Болно. Дэс.лэгчээ. Танай гавш.гай ажил.лагаанд баярлалаа. Баяр хүргэе залу.усаа. Та нар са.йн ажиллалаа. – Монг.ол улсын тө.лөө зү.тгэе! Сарны гэгээ, Одны туяанд ца.гдаа зал.уусын малг.айны тэмдэг ту.яарна. Нэг хар.ахад Өр.нөхийн дэргэд сэгс.ийсэн том үс өнх.өрч унах.ад Нанзаа цо.чин давхийв. – Зал.уусаа гэмт

этгэ.эдүүдийг ца.гдан х.орь. – Мэдлээ. Ах.мад Хүч.ит газарт хө.сөр хэвтээ Өрнөхийн чемодо.ныг онгой.лгож хэсэг түч.игнүүлэв. – Сайн байна Өрнөх. Чамайг ирнэ гэд.гийг мэ.дэж бай.сан юмаа. Чухам эн.энээс болж чи өөрөө алу.улах шах.лаа. За тэгээд Нанзаа бид хоёрт баярл.ахгүй юмуу Өрнөхөө. Бид гэ.мт халд.лагаас чиний ами.йг аварлаа. Ал.т ами.ны үнэ.тэй гэдгийг чи надад хару.улах шив. Хүчит ахм.адын гар дээр са.рны гэрэ.лд цай.ран хара.гдах тохой хи.рийн алт.ан бур.ханыг Нанзаа тод.хон олж хар.аад хи.рдхийн цоч.иж – Яаж бай.гаа юм бэ? чи. Өрнөхөө. Яаж бай.гаа чинь энэ вэ? Чи ийм өөд.гүй ам.ьтан ба.йсан юмуу хэмээн хооло.йгоо цахир.туулан ха.шгирав. Хариуд нь Өрнөх түүний нү.үр өөд хорсо.лтой гэгч нь ну.лимсан аж. Би од.оо яа.х ёстой вэ? миний хан.ь ийм юм хи.йдэг. Яах вэ? Энэ ам.ьдрал чинь энэ чигэ.эрээ ийм утг.агүй, ийм харг.ис юмуу хэмээн

хаш.гирмаар дотор нь давч.даад ирэхэд Нанзаа сууж чада.лгүй бо.сч цаашаа алхав. “Ямар ч байсан ми.ний аа.вын гол.омт. Би Өрнөх.өөс болж эцг.ийн голо.мтоо зэ.врүүлж боло.хгүй” гэж бодсон Нанзаа гэр.тээ очи.хоор хөл.сний ма.шинд суув. Нанзааг цах.илгаан шатн.аас гарч хаалга уруугаа чигл.эхэд нял.х хүүх.дийн ори.лох дуун дав.харыг чичр.ээн байлаа. Хав хар даа.хьтай, өхө.өрдөм цулц.айсан цар.айтай бя.цхан охи.н их даар.сан болол.той уруул.аа хөхрү.үлэн гом.долтой гэгч нь мэгш.их аж. Нанзад орч.ныг ху.рдхан гэгч нь эргэн хара.ад хэнийг ч олж хар.сангүй. Тэрээр зогс.оод байж ча.далгүй хүү.хдийг шү.үрэн тэврэв. – Хэн чамайг гомд.оогоо вэ? Одоохон ах нь ээж.ийг нь олноо. Тэрээр хүүх.дийг тэ.врэн бүүв.эйлэх аядан зө.өлөн сэг.счиж нэг гара.араа утс.аа авч залгав. – Байна уу. Хүчит ахм.адаа. Би ня.лх хүү.хэд оллоо. Манай үүд.энд хэн нэг нь ав.чраад тавь.чихаж. За хүү.хэд

уй.лаад байна шүү хурд.лаарай… … Чимгээ ам.аржжээ. Хэдий.гээр дутуу тө.рсөн бо.ловч Зкг жин.тэй 51 см-тэй цул.цайсан цагаан хү.ү байлаа. Өнд.рөөс ун.аж гэм.тсэн боло.хоор их цу.с ал.дсан Чимгээ ядру.ухан нүд.ээр х.үүгээ харан зөө.лөн инэ.эмсэглэв. “Би ээж болчи.хлоо ш дээ. Миний хүү яг аа.втайгаа ади.лхан монх.ойсон цагаан х.үү байна гээч! Ээж.ээ охин нь ээж болч.ихлоо. Бүр хүү.тэй бол.сон гээчГ. Чимгээгийн хоер ша.нааг даган бая.рын нул.имс бөмб.өрнө. Насан төр.өх газр.ын хүлээх өрөө.нөө хо.лхин байлаа. Эхнэр.тээ зов.ох зовн.ил хоол.ой өөд нь ц.алгина. Насан хан.анд ур.сан өнг.өрөх мэдээ.ллийн сам.барыг ха.рж мэлр.эн зогсов. Бурхан минь … Бурхан минь … Чимгээ минь баярлалаа чам.даа. Насан у.руул өмөл.зүүлэн шив.нэн зог.ссоор байлаа. “Д.Чимгээ Зкг 51см хүү төр.үүлэв” гэх зар урсс.аар байхыг х.аран зогс.соор байв. “Ааваа хүү нь

хүүт.эй болчихлоо. Таны ач хүү төрч.ихлөө”. Насан и.чиж зов.охыг ум.артан уй.лж гарав. – Яаваа хү.ү минь зүгээр үү. Насан то.лгой өр.гөн дуу гарс.ан зүг үрүү харав. Халу.ун сав барь.сан наст.айвтар эмэ.гтэй түүнийг ха.ран сэ.тгэл нь з.овсон боло.лтой зогсч байлаа. Насан инээм.сэглэх аядан – Зүгээр ээ эгчээ. Би … Би хүүтэй боллоо. Насан.гийн нү.үр үрүү ну.лимс гор.хилон сул.ьдаа асга.рав. – Ээж мөн аав болс.он хүн мөн дөө. Үгүй тэг.ээд хүү байдаг нь. За хүү минь ин.гэж зо.гсч боло.хгүй. Гэр үрүүгээ гуй. Эхнэ.ртээ шөл, цай хүүд.ээ өлгий.гий нь ав.чирч өг. Эхнэ.р чинь бүр сул.ьдаж яда.рчихсан байгаа ш дээ хэмээн тэр хөг.шин ииээ.мсэглэн хэлэв. – Баярлалаа эгчээ. Би одоохон .. одоохон гэсээр Насан үүд үрүү ха.райлгав. – Хүүе хүү минь. Авгайн ийн дууд.ахад Насан зогт.усан зог.сч эргэн харав. – Шөл, цай хи.йж чада.х уу хүү минь. – Чадн.аа эгч минь би заа.вал чадна. – Сайн байна. Хүүт.эй болс.онд баяр хүргэе хүү минь. Өн.өр өт.гөн сайхан амьдраарай. – Баярлалаа эгчээ. Насан эр.гэн ирж авга.йн гарыг халу.ун дотн.оор

атгав. – Баяртай эгчээ. Та их сай.хан хүн байна. Гэр үр.үүгээ явж бай.хдаа Насан тэр сай.хан эх хү.нийг инээ.мсэглэн бод.ож тэнг.эрийн орон бар.аадсан Очирдулам ээж.ийгээ эл.гээ өмө.ртөл санаж явлаа. Чимгээ аягахан шөл ууч.ихаад хамаг биеи.ийх нь хө.лс цугг.ачихав.Нөхр.ийн ирү.үлсэн сарнайн багла.а цонхон дээр ал.аглана. Чимгээ хөлс.өө ар.чин инээм.сэглэснээ турь муу.тай гар.аар утсаа авч чагн.ав. – Байна уу – Би байнаа. Эгч нь хүү.тэй болчихлоо. – Юу. Та төрчи.хсөн юмуу эг.чээ гэсээр Чимэдийн хо.олой занги.раад ирэв. – Тиймээ хүү төрсөн. – Би одоо.хон очлоо. Дүү нь бурх.анаа авч.раад шүтэ.энийхээ хой.морт зал.чихсан. Эгчээ дүүгээ уучлаарай. Уучлаарай гэсээр Чимэд хоо.лой нь зан.гиран түг.дчих аж. – Чимгээ эргэлтэнд. Салхи авуузай. Чимгээ халад.ныхаа энгэр.ийг битү.үлсэн эр.гэлтийн цонх уруу очив. Эргэл.тийн цон.хон дээр багл.аа сарнай

түүнийг уггав. “Насан дахиад ирж дээ янз нь”. – Баяр хүргэе найзаа. Оюумаагийн том алаг нүд сайхан царай цонхны цаанаас ур.гаад ир.эх нь тэр. Түүний том алаг нүд.ээр нул.имс аа.жмаар мэл.тэгнэн дүүрэв. – Баярлалаа. Ир.сэнд чинь баярлалаа. – Ирэх.гүй яах вэ дээ. Найз нь сай.хан цай. шол ба.риад ирлээ. – Цай, шөл яах вэ? Чиний ирс.эн надад хамгийн том шагнал бас бэлэг байлаа. Найз нь чама.йгаа ямар их үгү.йлж санаваа. Чимгэ.эгийн хоол.ой за.нгирч нүд.нээс нь халу.ун нулимс бомборөв. – Би ч гэсэн чамайг их санасан. Мииий найз найзыгаа уучлаарай! Оюумаа нү.дээ ар.чаад Чимгээгийн бугу.йнаас зөөл.өн атгав. – Хөхө.нд чинь сүү байгаа биз э.эж минь. Чимгээ толг.ой дох.ин инээмсэглэв. – За миний найз ядар.чихлаа орж амар. Найз нь марга.аш ирье! – Баярлалаа. Яръя даа. Гэр хоёр халу.ун дотно тэврэ.лдээд салц.гаав. Оюумаа явж Чимгээ өрөө үрү.үгээ эргэв. – Эгчээ.

Нэг их тан.ил дуу га.рахад Чимгээ эргэн харав. Дүү Чимэд нь түүнийг харан зогс.ч байлаа. – Эгчээ их өв.дсөн үү. Та их яд.арсан уу. Чимэ.дийн уруул өмөл.зөн дуу нь хуви.рав. – Эгч нь хүүтэй боллоо. – Та хүүтэй, би дүүтэй боллоо. Даав.ууг нь сайн уг.ааж өгнөө. За юу эгчээ. – Баярлалаа дүү минь. Чимгээ дү.үгээ тэв.рэн хуурай мэг.шихэд Чимэдийн хал.уун нул.имс түүний нүү.р үрүү урсч байв. – Эгчээ би бурх.анаа гэртээ ав.аад ирсэн. Шүт.ээнээ ол.чихсон. Их сайн байна. Бас таныг бурха.ндаа даа.тгасан. Энэ хар.даа дүүд.ээ ав.сан юм. Чимэд.ийн гарт ня.рай хүү.хдийн жиж.игхэн бой.тог байлаа… … Насан эмнэ.лэгт байгаа эхнэ.рээ э.ргэх гээд гарч явт.ал утас нь дуу.гарав. Зам чөл.өөлж зог.соод утс.аа авт.ал аав нь ярьж байлаа. “Өө а.шгүй аав ярь.ж байна” гэж баярлан бодов. – Байна уу ааваа би тань уруу ярих гэж байлаа. Ааваа Чимгээ төрч.ихсөн. Бид хүү.тэй боллоо. – Ашгүй дээ хүү минь. Тэгэ.эд зүг.ээр үү. Аав.ынх нь дуу цаанаа нэг зов.иуртай юм шиг байлаа. –

Ааваа таны бие зүгээр үү – Аав нь яах вэ. Охи.ноо алдч.ихлаа. – Юу .. ааваа .. Насан.гийн ам дэм.ий л ангалзав. – Сал.хинд гар.гах санаатай гадаа орхи.чихсон ба.йсан юм байна. Тэгсэн хэн нэгэн хулга.йлаад явчи.хаж. Жавзан алдч.ихаж. – Ааваа би тэгэ.эд яах юм бэ? Охин минь. Даан ч яаваа. – Охины эх ава.ад явчи.хсан юм болов уу. Чамд хаяг маяг байна уу. – Охин.ыг төр.үүлэх үеэр нэг хая.ган дээр байсан юм. Гэхдээ одоо тэнд бай.хгүй ш дээ. Сургуульдаа явчи.хсан юм чинь. – Би ер нь тэр айлд оч.иж үзс.эн нь дээр гэж бо.дож байна. Тэр охи.ны хэн нэг нь охи.ныг минь тэнд аваа.чаад орхи.чихсон ч юм билүү. – Би хамт очъё доо ааваа. Та хаана байна вэ? – Би хотод ирж байна. Чи нам.айг тос.оод ир. Санд.арч тэв.дсэн Насан асга цара.йлсан аавыгаа то.сон очив. “Охин минь хаана байнаа. Миний охи.ныг хэн аваа.д явчихав. Охиныг минь. Еэ бурхан минь тийм жаахан амьта.ныг хулг.ай хийд.эг хүн бас ба.йдгаа. Яах гэж… яах гэж хэн ох.иныг минь ямар зо.рилгоор авд.аг

юм болоо. Насан байж тэсэ.хийн ар.гагүй ша.налж байлаа. – Насан. Хүү минь хурд.лаарай. Аав нь дага.ад явъя хурд.алж үзээрэй. Охин минь уй.лж байгаа ш дээ. Хурд.анъя явъя хүү минь. Насан үг дуугүй маш.индаа орж аса.ан хөдлөв. …. Ерөөлт охин, хүргэн хоёртоо зүс ижил торгоор ижил.сүүлэн дээл эсгэж байлаа. Охин Насанжаргал нь Афган.истан явж ирсн.ээс хойш ихэд төл.өвшин юмыг эргэ.цүүлэн бод.ох болж ээжий.гээ аср.ах нь элбэ.гшээд байлаа. – Ээжээ та дээл хийж яах гэсэн юм бэ? би ямар дэ.эл өм.сөх биш. – Юу гэсэн үг вэ? Монг.ол хүмү.үс чинь дэ.эл өмсө.лгүй яадаг юм бэ. Хурим най.раа хийж ай.лын гал тү.лэх цаг бо.лж ох.ин минь. Ээж нь бай.рны ар.га бод.чихсон. – Яах юм бэ? ээжээ. Би тани.асаа хол ба.йж чада.хгүй ш дээ. – Худуу.даа ирэх.ээр н.айр хийнэ. Наана нь бэлтг.элээ баз.ааж л байя. Ээж охин хоёрын яриа хаал.ганы хонх тач.игнан дууга.рахад

тас.алдав. – Рах.ман ирж байг.аа юм байх даа. яасан айх.тар чанга… Яасан юм бол цаад.ахь чинь. Алив оч доо охин минь. Насанжаргал үүд үрүү гүйв. Хаалган дээр хүрл.ийн бара.йсан Товуу сан.дарч тэв.дсэн Насан нар авр.ал эрсэн хар.цаар хар.ан зог.сох аж. – Сайн байцгаана уу? ямар хэр.гээр… – Охин… охин хаа.на байна вэ? – Юу ямар охин асууга.ад байгаа юм бэ? Нараа юу? Нараа энд бай.хгүй байгаа ш дээ. Сургуульдаа явч.ихсан. – Үгүй ээ үгүй. Нарааг.аас гарс.ан миний охин… – Юу… ох.ин яасан гэж? – Хэн нэгэн хулга.йлчихсан байна. – Юу… Ямар айма.ар юм бэ? Би хам.т эрэл.цье. Нараа санд.арч хувц.саа өмсө.хөөр гүйв. – Юу бо.лоод байнаа гэс.ээр цаад өрө.өнөөс гарч ирсэн Ерө.өлт мэ.лрэн зогсов. – Үгүй энэ чинь Ерөө.лтүү дээ гэсэн Тов.уу түүнд ойр.тон очиход Насан цоч.их мэт толго.й өргө.н тэр хоё.рыг ажиглав. –

Товуу ба.йх шив дээ. Товуу юу даа. Үгүй тэгээ.д са.йн байна уу? Манайд ям.ар хэрг.ээр ирэв. Товуу малгай.гаа ава.н хэс.эг түгдчив. – Юу… Юу хүүх.эд алга бол.чихоод тэгээд хай.ж су.рж явна. Тэгээд байна уу? гэж… – Ямар хү.үхэд… Яагаад ма.найд ирнэ гэж? – Маг.адгүй л гэж яв.на даа. Миний ач охин. Энэ хүү.гийн минь … гээд Товуу ээ.рэв. – Энэ хүү хэн бэ? Ерөөлт үгээ зө.өж ядан хэ.лээд ус хурс.ан нү.дээр Насанг горь.донгуй хар.ахад Насан х.ойш ухрав. – Хү.ү шүү дээ. Хүү… Бидний х.үү… Насан хүү минь энэ хүн чи.ний э.эж… – Хүү минь… хүү минь олон жил зүр.хэнд минь ба.йж, зүүдэ.нд минь хара.гдсан үр минь. Ерөөлт Насан уру.у гар сарва.йлган ой.ртов. Насан хойш уха.рсаар хаал.ганд наа.лдан зогсов. – Миний хүү өө. Ерөөлт.ийн хоо.лой түгжр.эн Насанг хүз.үүдэн хуур.ай мэг.шээд нүдээ анив. – Би Нараатай ярьчихлаа. Тэднийхэнд охи.ныг мэд.эх хүн байх.гүй гэнээ.

Насанжаргал дуржигну.улан ярь.саар гүйж ирээд Насанг хүзүүд.сэн эхийгээ га.йхан харав. – Хүүш ээж та чинь… Ерөөлтийн хоёр хац.рыг дага.ад ну.лимс урсана. – Бурхан минь о.хин минь ах чинь хүр.ээд ирлээ. – Юун ах… охи.н алга бол.сон биз дээ. Нараагийн охин… Ерөөлт сэртэ.схийн эрг.эж харав. – Тэгэхээр… – Тэгэхээр тэр охин мин.ий ач охин. Миний хүү.гийн ох.ин байгаа юм. – Юу гэнээ. Би ач охин.оо гэртээ бай.лгаж ба.йсан хэр.эг үү? – Тийм бо.лж таа.рах нь дээ Ерөөлт минь. Алив хув.цсаа өмс. Хамт явж ач ох.иноо эрж олъё. – Товуу минь дээ чи мин.ий хүүг энэ олон жил над.тай ганц удаа уулзуу.лчихгүй яав даа. – Миний буруу Ерөөлт минь. Алив шал.авлая. Бүгд сэтг.элийн зовиу.ртайгаар гадаа гарц.гаав. Насанг.ийн утас нь дуу.гарав. Насан яриад царай нь гэр.элтээд ирэв. – Ааваа ээжээ охин минь сайн сана.атай хүнд олд.сон байна. Цагд.аагийн газ.раас ярьж байна.

Насанг.ийн үгийг сонсм.огц бүгд хөөр.өлдөөд явчихав. – Тэгэхээр би дүүт.эй юм байна ш дээ гэхэд Насанжаргалын дуу баяртай сонсдоно. Ерөөлтийг Товуу хөт.лөн машиныхаа урьд суул.гахад Насанжаргал Насангийн ар.аас гүйв. – Ах маань байдаг. Даанч миний сэтгэлд ни.йцээд байдаг юм. – Том болсон охин дүүтэй байх сайх.ан юм байна шүү. Алив суу. Насан инээмсэ.глэсээр машинаа асаав… … Хэр.эггүй ч юм хийвүү дээ. Тэр муу ня.лх амь.тны бу.руу гэж юу бай.х билээ дээ. Яг л гөл.өг шиг төөр.үүлээд хая.чихлаа даа. Гэсэн ч сэ.тгэл ньтогт.охгүй Тогооноо холхи.н байтал утас нь дууг.арав. Нэг их олон тоо хараг.дахад гайх.асхийн авав. – Байна уу? Тогооноо эгч үү? – Тийм байна хэн бэ? – Нараа байнаа эгчээ. Миний хүүх.дийг хэн нэгэн хулга.йлчихаж. – Юу… Хаана хэн.ийд юм бэ? чиний хүүхдээ. – Эгчээ миний хүүх.дийг оло.од өг л дөө. Гуйя эгчээ. – Хүүхэд чинь хаана хэн гэдэг ай.лд бай.сан юм бэ? – Миний хүүхэд… миний хүүхэд Булганд

Товуу гэдэг ай.лд бай.сан юм. Ийн…ийн… утсанд дүүг.ийнх нь цурх.иран уйл.ах сон.сдоход Тогооноо бушу.ухан утс.аа тасалч.ихав. “Даанч хөөрхөн хүү.хэд байсан юм. Дүүгийн минь хүүхэд байж…” Тогооноо хув.цсаа ш.үүрч гарч гүйв. “Ямар тэ.нэг хүн бэ? би. . Тэр хүү.хэд одоо ба.йгаа болов уу? Одоо би яанаа. Одоо би яанаа. Бүх юм энэ муу Товууг-аас бо.лж байгаа юм.” Тогооноо хөлс.ний ма.шин зогс.сон нөгөө хороо.лолд давх.ин ирж нөгөө байш.ингийн орцо.ор дээш өгсөн гүйв. Хүүхэд тав.ьсан айлын үүдэнд хү.үхэд бай.сангүй. Дотор нь хирт.хийгээд яв.чихсан Тогооноо санд.ран босов. Хүүхэд тэв.эрсэн Товүу эхлээд түүнийг харж түдгэ.лзэн зогтусав. – Хүүе Тогооноо юу даа. Чи энд юу хийж зогс.оо юм бэ? Тогоо.ноод хэлэх үг ол.дсонгүй доош харж хүү.хдийг сэм.хэн харав. – Ахаа энэ маа.мууг энэ эгч энд ав.чирч та.вьсан юм. Жаахан охин толго.йгоо өли.йлгөн байж

ийн хэлэв. – Хм. Үүний хий.ж чада.х юм ердөө энэ үү? Нас.ангийн ихэд эгдүүц.сэн дуун гарч цааш хол.дох нь мэд.эгдэв. – Ээ бурхан минь энэ о.хин охи.ныг минь хулг.айлж энд тавьс.ан хэрэ.г үү. Даанч дээ эх хүн байж Ерөөлт хала.глаад өнг.өрөн явав. – Хүүеэ энэ чинь та чинь Нараагийн эгч байна шүү дээ Насанжаргалын дуу хадав. – Явцгаая. Энэ орч.лон чинь тэр чигээрээ оньс.ого шүү дээ. Орчлон.гийн ал.иваа олон ну.уцыг тайл.ахын тулд хүн амь.дардаг юм явцгаая. Орхи наад хүнээ. Товуу ийн хэлээд итгэл.тэйеэ алх.ан одов. Бусад нь ар.аас нь даг.алдав.

Гэнэт Товуу Тогооноо уруу эргэн харж – Чи наад өөр.ийнхөө ертө.нцөөс салж үзэ.эч гээд цааш алхав. Бяцхан охин инээм.сэглэнэ. Тэр өдөр нар хүртэл хүүш.лэн саат.сан сайхан өдөр байлаа. Нарыг чимэ.глэж хүү.хэд инээнэ. Л.Сарантуяа. 2013 он Төгсөв

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *