Нүүр Өгүүллэг “АМЬДРАЛЫН ЭРГҮҮЛЭГ” роман “10-р хэсэг”

“АМЬДРАЛЫН ЭРГҮҮЛЭГ” роман “10-р хэсэг”

2 секунд уншина
0
0
442

Сайн уу ааваа? Чимгээ байна. – За миний ох.ины бие сайн уу? – Сайн байгаа ааваа. Та сайн биз дээ? – Сайн. Сайн. За миний охи.он аа.выгаа уучл.аарай. Наагуур чинь нэг охин баа.хан ас.уудал үүсгэ.эд орх.ив уу?

Ээ дээ охи.ныг минь аваа.д үл.ддэг юм шүү. – Санаа зово.лтгүй ээ ааваа. Ох.ин над.тай цуг байна. – За а.шгүй. Сая нэг сэтг.эл амарлаа. Насан байна уу? – Сая дүүг.ийн хэрэг.лээнд гарлаа. – Миний хоёр хүү дүү.гээ

а.сраад байж байгаарай. Аав нь охи.ноо о.чиж авнаа. – Би ас.раад өсг.өсөн ч бол.но ш дээ ааваа. – Миний ох.ин яда.рчихнаа. Аав нь өөри.йнхийгөө өөрөө асар.сан нь дээр биз. – Өөрөө мэд.дээ аа.ваа. Би.еэ

бод.оорой. Утас тас.арч Чимгээ ба.яртай ин.ээвхийлэв. – Хөө.рхөн ох.ин минь чи а.ав дээрээ оч.сон нь дээрээ. Азт.ай охин юм даа чи. Эгч нь одоо.хон чама.йг хо.оллоно. Өнөө ах чинь хаа.чив даа хэмээн охи.ныг

энхр.ийлэн үнс.эв. – За та хоёр минь яаж.шуу байна даа гэсээр ор.ж ир.сэн Насанг Чимгээ инээмс.эглэн харав. -Өө ашгүй ми.ний ха.нь ирэв үү? За дүү.гээ авч бай. Би одоохон. Гурвуулаа хоо.ллоно шүү.

Эхнэр нь най.рсгаар инээгээд охин.ыг өгө.хөд эх.нэрээ өр.өвдөх шиг болсон Насангийн зү.рхээр хү.чтэй л.угшин хатгав. Унтаж буй бяцхан охин өхөө.рдмөөр гэгч нь гар дээр нь үнэг.члэнэ. Насан уруу.лаа эвлүү.лж ядан ох.ины дух.ыг удтал энхр.ийлэн үн.сэв. Охи.ны ня.лх үн.эр хамар цо.ргиж уяр.лын ну.лимс нүдэ.нд цахи.лаад ирэх нь тэр. “Охин минь… Миний энхри.йхэн охин аав нь чамайгаа хайрланаа. Хайрлана. Хонг.ор үр минь. Арг.агүй шаар.длагаар миний ох.ин хэсэг эуур өвө.өтэйгөө хамт амьд.рах бо.лох нь дээ. Аавы.гаа ууч.лаарай.” Насан дахиад охи.ныг энхр.ийлэн үн.сэв. Эцэг хүний жарг.ал зовл.он ийнхүү Насанд нэгэн зэрэг ир.эх нь тэр… … Xэдэн өдрййн урт аялал дуусч Насанжаргал Рах.ман хоёр Афган.истанд хүрч ирэв. – Хайр.аа бид ирчихлээ. Энэ бол Ге.рат уул. Манайхан энэ уул.ын нэг суга.нд

амь.дардаг юм. Биднийг том болсон хойно манайх Каб.ул хот.од ирж бидн.ийг сургу.ульд оруу.лсан юм. Аав минь хөл.сний аж.ил хийж биднийг тэж.ээнэ. Гэтэл г.ай газар до.роос гэгчээр ши.йт шаши.нтнуудыг хав.чин гаду.урхаж хотын бар.уун дүү.рэгт амьд.ардаг ман.айхны Хазарач.уудыг тэд дай.рсан. – Тэд гэж х.эн юм бэ? Яри.ад яах юм бэ. Харв.аас чи гуни.гтай болчихлоо. – Тэд бол Тали.бчууд. 1993 онд Талиб.чууд зас.гийн эрх.ийг бар.ьж байх үед Тал.ибын гол удир.дагч нарын нэг Мул.ла Ман.оон Ниа.зи “Хаз.ара хүни.йг а.лах нь гэ.мт хэ.рэг биш” гэж үндэсний радио.гоор ил цага.ан уриал.санаар Афганис.таны ерен.хийлөгч Таж.ик гаралтай Раб.бин туша.ал өгч мана.йхан УРУУ дай.ралт хийж энгийн ном.хон мя.нга гаруй Ха.зара

иргэ.дийг бар.ивчилж ганц.хан шө.нийн дот.ор устг.асан юм. Энэ баривчил.гаанд аав минь өрт.өж ала.гдсан юм. Дараа нь 1998 онд а.х маань бас ала.гдсан. Одоо миний хоёр ах, эмэгтэй дүү нар маань ээж.ийн хамт Ге.рат уул.анд амь.дардаг юм. Мэдээж талибчу.удаас нуу.гдаж тэр шүү дээ. Миний сэтг.эл зо.вж байна. Манай.хны ам.ьдрал маш яду.у. Тан.айх шиг биш шүү дээ. Рах.ман ихэд зов.сон бол.олтой өгүү.лэхэд Насанжаргал түүний гараас хал.уу төөнү.үлэн атг.аж – Зүгээр бидэнд хайр байна. Хайран дээр тогтсон ам.ьдрал байхад бид жаргалтай амьд.рана гэв. Хө.лсний маш.инаас буугаад тэр хоёр хөт.лөлцөн элсэн уулыг өгсөн алхав. Элсэн уулыг нүх.лэн ба.рьсан байшингийн цонх.нууд наран сөр.өг гял.таганана. Байшинг.уудын

дээв.рийг элсээр бит.үү хучс.ан байх бөгөөд богино янда.нгаас ут.аа саа.гина. “Энэ халу.унд ингэж их гал түл.дэг ямар сони.н улс вэ? шат.аж үхм.ээр юм.” Насанжаргал өөртөө бо.доод ша.нааг нь даган ур.сах хөл.сөө шуд.ран арчив. Толгойгоо битүү ор.оож зөв.хөн нүү.рэн хэс.гээ ил гар.гасан хүр.эн цар.айт хөг.шин, залуу эмэгт.эйчүүд хөл ороо.лдож унам.аар урт хувц.ас навсаг.нуулж толгой дээрээ том түм.пэнтэй юм тавьж их за.вгүй бол.олтой хойш ур.агш хол.хицгооно. – Рахман энэ хувца.стай энэ ха.луунд яаж инг.эж явж чад.аж байнаа. Энэ хүмүүс. – Сурч.ихсан юмаа. Хэдэн зуун жилийн өмнө ху.рдан хү.лэг, сү.йх тэр.эгтэй хол.хиж энэ газрыг эзэм.шиж байсан Хаза.рачууд өнөөдөр ийм тав.иланг дагас.ан нь даанч хара.мсалтай. Бид их хавч.игдсан а.рд тү.мэн шүү дээ. – Харамсалтай сана.гдаж байна. Болд.огсон бол бүгдийг нь Мон.голдоо ава.ачих юмсан. – Энэ

манай нутгийн.ханы хэдэн зууны тур.ш хүс.эн мөр.өөдөж ирс.эн чин хүсэл. Харьцангу.йгаар Гера.т уул их та.йван. Тали.бчууд нааш ир.дэггүй юм. Наашаа ирэ.хээсээ ай.даг юм. Хазар.чуудын хамгийн ши.лдэг үнд.эсний баат.рууд манай Гер.ат уул.анд байдаг юм. Талби.чууд “Газ.ни” уруу гол.члон да.йрч ал.ан хя.ддаг юм. – Ямар айм.аар юм бэ? – Үнэнийг хэлэ.хэд манайхан амь насны.хаа төлөө бай.нгын тэмц.эгч дайч.ин ард түмэн хоёу.лаа Афга.нистанд пушта.нуудын дэргэд Мон.голоор яр.их юмуу, Мон.гол дуу дуул.бал талибу.удын хара.анд ор.лоо гэсэн үг. За ирлээ. Энэ манайх Рахман элсэ.нд ну.уж бар.ьсан байши.нгынхаа өмнө ирэ.эд ингэж хэлэ.эд хаа.лгыг нь тата.ж оров. Томоохон талба.йтай байшин байлаа. . Харьца.нгуйгаар цэвэр.хэн цэм.цгэр өрөө байх бөгөөд нүүрээ гарган битүү хувц.асласан хө.гшин , залуу гурв.ан эмэ.гтэй дор дороо өөр,

өөрийнхөө аж.лыг хийж сууг.аа нь үзэгдэнэ. Өрөөний хойм.орьт дэнс.сэн том хивсэн дээр гоёмсог цэн.хэр нимгэн хувц.саар бие.э бүрсэ.н залуу бүсгүй гоё.мсог тор.гон утсаар ямар нэгэн бүс ба.раа нэх.эж байгаа бололтой анхаарлаа төвлө.рүүлж сууна. Өрөөний үүд.ний хэсэгт тавь.сан том ширмэн зууханд мод өр.дөж хөөлг.өсөн хавт.гай боорцог хэл.бэрийн гурилан бүтээгдэхүүн тос.онд чанаж суу.сан настай эмэг.тэй хаалга онго.йх чимээн.ээр эрг.эн харав. Мөн биеэ да.лдлан хувца.сласан эмэгтэ.йн дух.анд хэдэн гүн үрчлээ харагдана. Хөгш.ин тэднийг харж ба.ясан инээмсэглэж – Ээ миний хүү гэж Мон.голоор нилэ.эд аялг.атай дуу алд.ахад ягаан торгон хувцас.аар би.еэ хул.даж цааш харан бас л нэг зүйлийг ур.лаж буй бол.олтой залуу эмэ.гтэй эргэн харснаа маш хур.данаар бос.ож ирэв. – Ах минь Рах.ман хонгор минь чи юу? – Тиймээ Ан.иса ах нь байна. Сайн су.уж байна уу? ээжээ. – Хүү нь ирлээ. – Ш.ийт бур.хан ивээлээ. Миний хүү

амар амга.лан мор.илж ирэв үү? Эх хү.үгээ удтал тэ.врэн хэсэг сууса.наа хацар дээр иь зөө.лөн үнсэ.эд нул.имсаа арчив. – Сайн явж ирэв үү ха.дам дүү? -Сайн ирлээ ээ.жээ. Аниса, бэр э.гчээ энэ хардаа Насанжаргал миний эх.нэр бо.лох ох.ин бид Монг.олоос ирлээ. – Пээ бур.хан минь ийм тав.илан бас байдгаа. Алив золгоё Насанжаргал очиж эхэ.д зо.лгов. Эхи.йн хөгш.ирч ча.лх нь хар.ьсан хон.ин бор нүд чичи.вхийн хоро.мхон зуур ус дүү.рэн мэл.тэгнэв. – Сайхан охин байна. Морь.тон баат.рын нут.гаар амг.алан уу? – Тайван амга.лан ээжээ. Рахман Насанжаргалын өмнөөс ха.риулав. Эх зовиур.тайгаар сүү.рс алд.аж амар мэ.нд ирсэ.нд тань баярлалаа. Гэхдээ холын гийч.дэд хоол хийж өгөх яма.аны мах дуус.чихсан. Аниса гарч хөрш.ийнхөөс ма.х зэ.элээч. – Хэрэ.ггүй ээжээ би ма.х авч.ирсан. Их

монго.лчууд энэ хата.асан мах.аа б.орц гэдэг юм. Хоол хий.хэд ч са.йхан шүү. Баярлалаа хүү минь. Мо.рьтон баат.рын нут.гаас ийм сай.хан бэ.р ирж байхад миний б.айж байдаг энэ. Энэ яд.уу зүд.үү амьд.ралаас хага.цаж эх нутаг Монго.лдоо очи.хсон гэж миний э.эж, эм.эг эх , бас түүний ээ.ж ярь.даг байсан юм гэдэг. Одоо би бас зарим үед хар.ж үзээгүй зөвхөн сонс.охоос хэтрээ.гүй тэр газар н.утгийг эрхэм.лэх болж гээд эх нули.мсаа арчив. Рахман эхийгээ тэв.эрч тайв.шруулж байтал бадр.иун биетэй хоёр эр хэдэн хүүхэд дагуулан шууг.илдсаар орж ир.сэн нь Рахманы хоёр ах байлаа. Ах нар мэндэ.лчихээд ихэв.члэн Афган хэ.лээр яр.их тул Насанжаргал юу ч ойлг.осонгүй. Насанжаргал авчи.рсан бэ.лгээ хад.ам эх болох хөг.шинд өгөхөд баярласан эхи.йн нүд.энд мөн нул.имс гял.тганана.. Маргааш өглөө нь Насанжаргалыг сэрэ.хэд гэрт ха.дам хө.гшин Аниса хоёроос өөр хүн бай.хгүй байлаа. Насанжаргал санаа зо.вон бушу.ухан бос.ч

хувцаслав. – Бэр амар, амар унт – Зүгээр би их сайхан амарлаа. Босъё Рах.ман ха.ачсан юм – Наста.нгийн мэндийг мэдэ.хээр явсан. Үүдэнд хүмүүсийн яри.лцах сон.сдон эрүү.гээ давс.ан урт цагаан са.халтай өвг.өний хамт Рахм.аныг орж ирэ.хэд Насанжаргал, эх Аниса хоёрыг дуури.ан мэх.ийн хүн.дэтгэв. Өв.гөн Афг.аниар ярин Насанжаргалд хандан хэдэн үг хэлс.нийг Рахман дамж.уулах аж. – Холо.ос их баат.руудын нутг.аас ирэв үү о.хин минь? – Тиймээ Насанжаргал инээмс.эглэн то.лгой дохив. – Өвг.өн ах нь Монг.олын Чага.тай айм.гийн удм.ын хүн Цагаа.дай хаа.ны мя.нгат энд үлд.эхэд дээд өвөг минь үлдсэн юм гэсэн. Өвгөнд хэлэх үг Насанжаргалд олдс.онгүй тул дэмий л то.лгой дохив. – Охин чи аль а.ймгийн хар.ьяат иргэн бэ? Энэ асуултанд Насанжаргал и.хэд са.ндрав. “Яан.аа юу гэж хариу.лах вэ?

Нээрэн тийм. Аав борж.игон ово.гтой ш дээ” гэж тайв.шран бод.оод инээмсэглэв. – Боржи.гон аймгийнх. – Өө их хаа.ны ха.рьяат аж. Өвгө.н Монгол охи.ныг харан Чинг.ис х.аан өөрөө мор.илон очсон мэт баяс.ан хүн.длэх нь өр.өвдмөөр – Охин.ыг Ш.ийт бурх.антай уулзу.улмаар байна. Даанч ха.раал и.дсэн Талб.ичууд шүтээ.нийг минь устг.ачих юм. Уг нь хазар.чууд бос.оо хийм.орьтой ард тү.мэн байгаа юм. Бүх юм га.йтай Пушта.нуудаас болсон. Гэсэн ч Б.абур ха.ан тэднийг бо.лгож өгдөг байсан гэх зэр.эг өв.гөн их зү.йлийг Рахманаар хэлм.эрчлүүлэн ху.учлав. Пуш.ган гэдэг нь Хойт энэтхэ.гээс гара.лтай нүүдэ.лчин ай.маг байжээ. – Энд Монгол.оор ярьж бо.лдоггүй юм. Тал.бичуудад хов хүрг.эдэг муу улс энд бас бай.даг юм. Иймд б.олгоомж х.эрэгтэй. Хоёр дахь хоногийн өглөө Насанжаргалыг бо.соход хад.ам эх нь үүл.эн цэнхэр өнги.йн ним.гэн өмсгөл ши.нээр хийж өмсг.өснөөр

Насанжаргал нүүр.нээс бусад биеэ дал.длан хазар.а эмэг.тэйн ади.лаар хувцаслав. – Энд уд.ах нь тийм ч сайнгүй. Та хоёр Монгол уруугаа явсан нь дээр. Хадам эх нэг орой түгшсэн мэт зөөлөн дуугаар хэлэхэд Рахман толгой дохин зөвшөөрчээ. – Би сургуу.лиа төг.ссөн. Хоёр жил Мон.голд ажи.ллаад ээж, Аниса хоёры.гоо авч я.вах болно. Ер нь та нарыгаа Мо.нгол уруу та.тах бо.долтой байна. – Бүт.эх болов уу даа Рах.ман бид тийм их за.рдал гарга.ж чад.ах болов уу даа. Үүрийн гэгэ.энээс шөн.ийн хара.нхуй болтол зүт.гээд хэдхэн а.фгани (афган.истаны мө.нгө) олж ба.йна шүү дээ – Аюул.гүй газар очи.х нь чух.ал шүү. Би бас тус.лах болно. – Монгол.ын Засги.ийн газа.р биднийг тэгээд хүлэ.эж авна гэж чи бодно уу – Гом.доохгүй гэдэгт

итгэ.лтэй байна. Та нарта.йгаа уу.лзах сай.хан байна шүү. – Ойрын хоёр жилд харьц.ангуйгаар их та.йван байна. Талб.ичууд засг.ийн эр.х барихаа бо.льсон гэхдээ бас зөрчи.лдөөн үүс.эж байгаа. Мана.йхны хоёр эр сарын өмнө алаг.дсан. Нас.таны бага хүрг.энийг бар.иад явсан.Талд явж байж ба.ригдсан байна лээ. Мон.гол дуу ду.улж явс.ан гэсэн. Ах дү.үс маш нам дууг.аар яри.лцаж байлаа. – Би та нар.таа тус.лах болно. Тайван газар нэг дор.оо эл.эг бүт.эн амьд.рахын төлөө зүт.гэцгээе! Рахман гэр бүлий.нхэндээ ихэд зов.ж ша.налж ба.йдгийг Насанжаргал сай.тар ойлгожээ. Нэг өдөр гадаа гар.ахын арга.гүй шуу.рах тул Насанжаргал гадагш гарс.ангүй. Рахман гэртээ ирс.нээс хойш нэг өдөр ч амарс.ангүй “Герат” уул.ын нөгөө талд байх чулу.уны үйл.двэрт ажи.ллаж гэр бүлий.нхэндээ туслав. Гера.тад очоод хорь хоно.ход Насанжаргал, ээжи.йгээ са.наж эхлэв. Адаг.лаж утса.ар яр.их боло.мжгүй тул Каб.ул хот орохоор Ани.сагийн хамт явав. Каб.ул хотод

ирж ээжтэ.йгээ ярьж сэт.гэл нь амар.сан Насанжаргалыг Аниса аав.ынхаа төрсөн дүүгий.нд дагу.улж очив. Кабул хот.ын баруун дүүрэгт их.эвчлэн хаз.ар ирг.эд амь.дардаг ажээ. Авга ахы.нх нь хоёр гий.чнээ мөр.өг эаг.асны шөлөө.р дай.лж, ямааны хал.уун сүү уулгав. Хоёр охин авгы.нхаас гараад хөл.сний уна.анд суух.аар явах замд нь бөөн хүн цугл.уулж нэг хүн өнд.өр дуу.гаар зан.дчина. Хүний ёол.ох сонс.доход Насанжаргалын дотор зарс.хийгээд яв.чихав. Хүмүүсийн голд байх жижиг талбайд хоёр гарыг нь алд.лан тэл.ж уя.сан хоёр эрэгтэй, нэг эм.эгтэй хүнийг ц.эрэг хувц.астай хэдэн хү.мүүс жа.нчиж байлаа. – Энэ яаж байгаа юм бэ? Аниса – Монг.ол хэл.ээр ярьс.ныхаа төлөө – Мон.голоор яр.ьж яаг.аад бол.охгүй гэж … – Бол.доггүй юмаа одоо явцгаая. Биднийг хэн нэг нь хорл.ож мэднэ. Хоёулаа Монгол.оор ярь.ж бай.на шүү дээ. Чимээгүй гэнэт ай.ж сандар.сандаа Насанжаргал дагж.ин чичрэв. Толг.ойгоо х.иртэй цагаан алчуу.раар хай.ш, яаш

боос.он гар мөр нь нил ши.вээс болсон хоёр хүдэр эр тэр хоё.рыг нүд салг.ахыг ажи.глан буйг гэнэт Аниса ажи.глан хара.ад царай нь зэвхи.йрээд ирэв. – Бэрээ нам.айг дага.ад хурд.ан гүйгэ.эрэй. Пушта.нууд биднийг ха.раад байна. Хэн нэгэн бар.иад авб.ал монго.лоор ярь.ж бол.охгүй шүү. Тэгвэл чамайг хаз.ар эмэг.тэй гээд яа.ж ч магадгүй. – Би тэгэ.эд яах юм бэ? Өөр хэ.лээр сайн ярь.ж ча.дахгүй шүү дээ. – Хамаагүй Орос, хятад, Англи гээд мэ.дэх ганц үг ч бай.сан хама.агүй яри.ад байгаарай. Гүйцг.ээе эд нааш ирлээ. Маш их ай.дас хамаг би.еийг нь баг.лаж хамаг бие нь салг.алан чичи.рсэн Насанжаргал хаза.рчуудын амьд.рах дүү.рэг үрүү гүйж ява.ад шу.рган ойчив. – Босоорой. Бэрээ Аниса түүнийг чий.рэг хатуу гар.аар гуд тат.ан босго.од цааш хөт.лөн гүйв. Хөл.ийн чи.мээ ард нь гарч “Афг.ан”

хэлээр за.ндчин ой.ртоход Насанжаргалын хоёр хөл туши.гдах мэт дороо зогс.оод чич.ирч гарав. – Ээжээ яанаа. Охин нь … охин нь…. муу хүмү.үсийн гарт орч.ихлоо. Ээж.ээ яах ийх.ийн зу.урдгүй этг.ээд хувца.сласан зэр.лэг цар.айт хүм.үүс түүнийг бүч.ин авав. … Өр.нөх өөрийгөө цагд.аа нар хай.ж байгааг са.йн мэ.дэж байлаа. Тэрээр түр хөлсл.өөд байгаа бай.рныхаа таг.тан дээр алт.ан бур.ханаа най.двартай нууса.ндаа сэтгэл хан.амжтай байлаа. Шиншл.ээд бай шин.шлээд бай. Та нарт нам.айг барив.члах ямар нот.олгоо бай.гаа юм бэ? Аз муутай.гаараа тэр муу Нанзаа суу.ж л байг. Даанч сүү.лийн үеэс надаас мө.нгөө н.уугаад байдаг бол.сон юм хо.хь нь шүү дээ. Харин би бая.жинаа. Өрнөх гэрт нь цагда.агийнхан орж Нанзааг барив.члаад явах.ыг хараа.д өөд.өөс хар.сан байрны гада.ах сандал дээр с.ууж байжээ. Бээж.инд байгаа эцг.ийн цус.ны ах дүүс нь түүнийг ямар нэг

аргаа.р а.лтан бурх.анаа аваа.д ир гэсэн нь тэр хи.л да.вж чад.ахгүй байлаа. Учир нь цагда.агийхан бүх боом.туудыг хян.алтанд авч, Өрнө.хийг оро.н да.яар эрэн сурва.лжилж байгаа тул Өрнөх хөлс.ний байр.анд толгой хорг.одож байгаа ажээ. Тэр өдөр Өр.нөх нөхри.йнхөө ангийн Чимгээ гэдэг хүүх.ний аж.ил дээр очиж марг.аан үүсг.ээд нөхрөө хард.ах сэтгэ.лээ ба.рьж дийл.элгүй мөн тэдний ангийн Оюумаа хэмээх э.мч хүүх.ний ажлын гадаа очо.од сууж бай.тал нөхөр нь урь.д өмнө хэзээ ч тийм байгаагүй жар.галтай инэ.эсээр өнө.өх эм.ч хүүх.энтэй хөтлө.лцөн гарч ирэх нь тэр. – Гадаа ямар сайх.ан байнаа хэмээн э.мч хүү.хнийг дуун алда.хад – Өнөө орой чи жи.нхэнэ аз жарга.лтайгаа учр.анаа тэгээд бүр ч сайх.ан болно. Тэс.ч яд.ан хүлээ ч гэх шиг тэр ер нь хүнд жар.гал өг.өх хүн мөн үү. Чимг.ээ нь биш энэ

алц.гар хүү.хэн байс.ан юм байна л даа. Ала.ад өг.нөө би та хоёрыг өөрсө.ддөө гом.доно биз гэсэн хүнд бод.ол өвө.рлөсөн Өрнөх мөн так.си ба.рьж тэр хоёрын ар.аас дага.саар хотын ба.руун Нанзаа хү.үхэн хоё.рын ор.сон о.рц уруу оров. Ашгүй тэд нэг дав.харт ороод хэсэг хугац.аанд гарч ир.сэнгүй. Бодвол өнөөх жарг.алаа Нанзаа хүү.хэнд эдл.үүлж байгаа бололтой. Нэг цаг гаруй хуг.ацаа өнгөр.өхөд өнө.өх хоёр юу ч боло.огүй юм аят.ай түүний дэрг.эдүүр шаха.м гар.аад их я.арч буй бол.олтой ява.ад өгөв. Өрнөх хой.ноос нь даг.ах гэснээ бо.льж хүүхний амьд.ардаг байр.ны хаал.гыг санаан.дгүй түл.хээд үзв.эл онго.рхой байх тул цааш яв.аад орчихов. Үүд.энд орм.огц тэр хэсэг чимээ чагн.ан зогсов. Нам гүм ноёр.хох аж. Чинээлэг амьдр.алтай ай.лын эмх цэг.цтэй цэмц.гэр байдал түүн.д хараг.даж байлаа. ” Үгүй энэ чи.нь хүн.гүй юм биш үү. Дэндүү жарга.лдаа ташуу.раад тэр

сэг.сгэр хүүх.эн хаа.лгаа түг.жихээ мар.таж дээ. Хо.хь чинь. Баярлалаа банз.ал х.үүхэн минь. Хүү.хний нөх.өр хулг.айлбал яад.гийг би чамд үзү.үлээд өгье л дөө. Ор.он гэрийг чинь цөлм.өөд ор.хиё л доо . Одоохон” Өрнө.х цааш гэтэн нэг өрө.өний хаа.лгыг тат.вал эрэг.тэй хүн амь.дардаг бол.олтой өрөө байв. Фитн.ессийн зарим бял.даржуулагч хэр.эгсэл нэг буланд нь хар.агдах бөгөөд залуу эр хүний хувц.аснууд ханын шүүгэ.энд өлг.өөтэй байлаа. “Ойлг.омжтой нө.хрөө эзгү.йчилсэн бал.иар за.вхай хүүхн.үүдийн нэг” таарсан таар шууд.айнууд ний.лж дээ. Тарх.ийг чинь хага цо.хиод өгьс л дөө би” ха.р, хор.сол нь ша.тах Өрнөх тава.н кг орч.мын жижиг га.нтель шүү.рэн барь.саар өрөө.нөөс гарч нөгөө өрөөнд оро.од зогтусав. Жар

орчим нас.ны цагаан толг.ойт хө.гшин зө.өлөн орон дээр ним.гэн хө.нжил нө.мрөн сэрэхэ.эргүй ун.таж байлаа. “Аан за за. Ээж нь байх нь эхийнх.ээ дэр.гэд яаж ч чад.ахгүй өөр газа.рт очс.он бололтой бал.иар хү.үхэн чинь бууд.алд л оч.оо биз. Гайгүй дээ чама.йг би хар.анхуй орцо.нд чинь зо.гсч байгаад” …. нү.гэлт бод.ол толг.ойд нь эргэ.лдэхэд Өрн.өх эргэн үүд үрүү хэд алх.аад дороо наал.дсан мэт зогсов. Х.анын тавиу.рын дээд та.лд хад.аг то.хсон тох.ой хи.рийн ал.тан бур.хан шууд нү.дэнд нь ун.аад ирэх нь тэр. Бу.рхан минь. Ал.т

шив дээ. А.лт ч нүд.энд арай өөр харагд.даг юм шүү. А.лт… а.лт… яалт ч үгүй алт.ан бу.рхан байна. Нүд.энд нь шу.налын х.өх гал мана.лзсан Өрнөх эмг.эний өмнүүр га.рч шү.тээний дэр.гэд очив.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *