Нүүр Өгүүллэг “АМЬДРАЛЫН ЭРГҮҮЛЭГ” роман “7-р хэсэг”

“АМЬДРАЛЫН ЭРГҮҮЛЭГ” роман “7-р хэсэг”

1 секунд уншина
0
0
547

Мэдэхгүй. Би ямарч хэр.эг хийгээгүй. Би харин таныг дуудахаар гайхаад… – За тийм байж. Ингэж мэ.дэн буд.илж байхаар үнэ.нээ хэлч.ихвэл ер нь яасан юм бэ? – Би ойлгосонгүй. Ямар үн.энийг хэл.эх

гэж. Оюумаа санд.арч урт сормуустай алаг нүдээр нь нули.мс мэлт.эсхийн дүүрэв. – Та ир.гэн Сэвж.идмааг таних уу? -Танина. Миний най.зын ээ.ж байгаа юм. – Та өнөөдөр Сэвжид.маатай хэдэн цагт хаана

уу.лзсан бэ? – Ямар нэг юм бо.лоо юу? Оюумаа санд.арсан дуугаар асуугаад ахм.адыг харав. – Та миний асуул.танд ха.риулах ёстой. – Би өнөөдөр Сэвж.идмаа эгчтэй өд.рийн 14 цагийн ал.дад гэрт нь уул.зсан.

– Та тэнд ямар зорилг.отой очс.он юм бэ? – Өдрийн 13 цаг өнг.өрч байхад миний найз Чимгээ над уруу зал.гаж ээ.жийн би.е муу байна гэнэ. Очоод үзэ.эд өгөөч гэсэн би зөв.шөөрсөн. Гэтэл гуч орчим

ми.нутын дараа дахин над уруу зал.гаж би ажи.лтай болчихлоо. Дэд сай.дын өр.өөнд хур.алд дуудагдлаа. Миний найз ээж.ийг үзээд шаард.лагатай эмчил.гээ хийгээ.д өгөөч гэж гу.йсан тул би Сэвжидмаа эгч.ийнд очсон. – Иргэн Сэвжидма.агийн б.ие таныг очихо.д ямар

бай.сан 6э? – Дар.алт нь ихэ.сч, хоёр да.ралт нь ойрт.сон, зүрх.ний цох.илт тас.алданги байсан учир би даралт буур.уулах та.риа хийж, тайв.шруулах э.м өгөөд орон дээр хэвт.үүлж ху.чаад гарсан. Надад амжу.улахгүй бол боло.хгүй ху.вийн аж.ил байсан юм. – Таниас өөр хүн Сэвжидмаа.гийнд ба.йсан уу? – Надтай хамт Чимгээ бид хоёртой хамт арв.ан жил.ийн сургу.ульд байсан ангийн найз Нанзаа хамт явс.ан юм. Бид хоёр Сэвж.ид эгч.ийг хэвтүү.лээд тэд.нийхээс х.амт гарсан. .-Та тэр Нанзаатай хэдийд ха.ана уул.зсан юм бэ? – Нанзаа 12 цагт манай аж.ил дээр ирс.эн юм. Учир нь орой манай ан.гийн зарим нөхд.үүд уул.зах ёс.той байсан юм. Тэгээд над дээр ирсэн. – Та хоёр Сэвжидмаа гуай.нхаас гара.ад хаа.на очсон бэ? – “Хойш, урагшаа” рестор.анд очиж анг.ийнхаа Бол.дыг хүл.ээсэн. Болд ирж хамт

хооллоод Нанзаа харихаар явсан. Болд бид хоёр хани.лж суух гэж байгаа тул үлд.эж жаал сууг.аад гэр үрү.үгээ ява.х гэж байхад та дууд.сан тул бид хоёр шу.уд наашаа ирсэн. Ахма.даа уучлаарай Сэвжи.дмаа эгч зүг.ээр үү? Ямар нэг му.у юм бол.оогүй биз гэж асууг.аад гүн амь.сгаа авав. – Та иргэн Сэвжидма.агийн гэ.рт тох.ой хирийн цу.л алт.ан бур.хан ба.йхыг харсан уу? – Мэдэхгүй юмаа. Тийм юм ха.раагүй. Ер нь тэгээд би хүн.ээ үз.ээд гарсан. Өөр юм ажи.глаж хар.аагүй. – Ир.гэн Чимгээг 17 ца.гийн орчим ээж.ийндээ очи.ход ээж Сэвжидмаа нь үүднийхээ кор.идорт бусдад хор.логдон амь нас нь хө.нөөгдсөн байсан. Хохирог.чийн дэ.ргэд 5 кг хүнд ган.тель хэвтэ.ж

байсан бөгөөд тэр айл.ын шү.тээн тох.ой хири.йн цул ал.тан “Бур.хан б.агш” алд.агдсан тул бид хэр.гийн газ.арт үзлэ.г хийн мөр.длөг эхэл.сэн учир тан.иас мэ.дүүлэг авч байна. Цагда.агийн мөрд.өн байцаагч.ийн энэ үгийг со.нссон Оюумаа зол.той ухаа.н алда.ад уначих.сангүй. Нүд нь том.орч амьс.гаа нь дав.хцан өөрийн эрх.гүй уха.ан нь бал.артаад явчихав. – Яадаг билээ бурх.ан минь. Би юу сонсовоо. Арай ч дээ. Ямар ай.маар юм бэ? би яаж Чимгээгийнхээ нүүр.ийг хар.ах юм бэ? Чимгээ ирнэ хаа.лгаа онго.рхой түгж.ээгүй ор.хичих гэхээр нь би ха.алгыг нь цоожл.оогүй гараад явчи.хсан юм. Би яах гэж тэдни.йхээс гараваа. Чимгээг ирэ.хийг нь хүл.ээгээд гэрт нь су.уж бай.хгүй яаваа. О.рь дуу тав.ин ор.илж мэ.гшин у.йлах Оюумаагийн дуу.наар Болд гаднаас сан.дчин орж ирэв. – Тайв.шир

Оюумаа эм.чээ. Та надад найз Нанзааги.йнхаа утасны дугаар, гэр.ийн ха.ягийг өг.өх хэрэ.гтэй байна. Оюумаа утсаа гарган Нанзаагийн утсыг ха.йж бай.цаагчид би.чиж өгөөд – Нанзаагийн ута.сны дуг.аар энэ. Харин би гэр.ийг нь мэдэ.хгүй юм байна. – Тийм бай.даг юм байж. Тэгэхээр Оюумаа та гар цүн.х бас утас, цаг, ээ.мэг, зү.үлт зэрэг зүйл.ээ нөхөр болж байгаа хүн.дээ өгөөд нама.йг дагаад яв. Таныг иргэн Сэвжидма.агийн үх.элд сэж.иглэн цаг.дан хор.ьж байна. – Юу ахма.даа та чинь юу яр.ьж байнаа. Би яа.сан юм бэ? би Сэвжид эгчи.йг ала.агүй шүү дээ хэмээн Оюумаа гомд.олтой гэгч нь мэг.шин уй.лав. – Ямар муу.хай юм бэ? би Сэвжид эг.чийг үзэ.ж эмчи.лсэн. Би тусал.сан шүү дээ. Би тийм муу.хай юм хий.ж чада.х ч үгүй. Тэр ал.тан Бурх.ан энэ

тэр надад хэр.эггүй. Би хар.аа ч үгүй. Намайг яас.ан гэж ингэ.ж ба.йгаа юм бэ? гомдол.тойёо мэг.шин ну.лимс урс.гах Оюумааг хар.ж суусан мө.рдөн бай.цаагч – За бүсгүй минь тай.вшраач дээ. Энэ чинь ху.уль шүү дээ. Бид ш.алгах ёстой. Хү.ний ам.ь на.с сү.йрч, хэдэн үе дам.жин ш.үтэж ир.сэн ай.лын шү.тээн алдаг.даад байна. Гэтэл та хэр.гийн газ.ар очс.он байдаг. Таныг гар.сны дараа хүний а.мь хохирч.ихоод ба.йна шүү дээ гэв. – Үгүй. Үгүй. Би хүн ала.агүй. Надад тийм сан.аа байх.гүй гэж гинш.сээр Оюумаа муу.жран ойч.иход Болд түүнийг яа.ран түш.иж аваад – Оюумаа шок.онд ор.чихлоо ш дээ. Та яагаад дара.мтлаад ба.йгаа юм бэ? өвчни.йг нь эм.чилж өг.өх гэж сайхан сэтгэ.лээр оч.иж байхад… Арай ч ин.гэж бо.лохгүй биз дээ хэмээн уур.сав. – Хуу.ль ийм байна. Бид хуул.иа даг.адаг юм. Алив юуг.аа харс.ан юм бэ? Сэжигт.нийг тусга.арла гэхэд дуу.дагдаж ирээд байсан хоё.р ца.гдаа Оюумаа уруу ойр.тон очиход Болд ихээ.хэн а.дгаж – Энэ

хү.ний би.е му.у байна гэж ха.шгирав. – Зүгээр та зов.олтгүй. Наад хүн.ийг чинь тө.р эмчилнэ. Хамга.ална. Та харин би.тгий хашги.чаад бай. Гадаа гара.ад хүл.ээж бай. Эмэгтэ.йг тусга.арла гэхэд хоёр ца.гдаа ихээхэн цочр.олд орс.он Оюумааг хоёр тала.ас нь өргө.н авч гарав. – Хөөе та нар чинь я.аж байнаа. Эмэг.тэй хүн.тэй яаж хар.ьцаж байгаа чинь энэ вэ? болиоч. Болд ихэ.эхэн а.дгаж хашг.ирав. – Дууг.аа тат.аарай. Энд хуу.ль хэрэг.жүүлэх ажи.ллагаа ява.гдаж байна. Шаардл.агатай бол таныг бас саату.улж ном.хруулж болно шүү хэмээн ахм.ад шир.үүлэхэд Болд хаа.лга ш.идэн гарав. “Хм. Үхсэ.ний чинь ху.уль, хуул.ьч. Тэр хуул.ийн дээр чинь арай инг.эж хүн хил.сээр хор.ьж цагда.хыг заа.гаагүй байлгүй. Одоо яах вэ? ямар га.й нь хөтө.лж тэр минь тий.ш очивоо. Мэдээж өвч.нийг нь гэсэн с.айхан сэтг.эл. Хар.иуд нь үх.эл ш.орон. Үгүй мөн хүн.ээ олж сэж.иглэх юм даа. очи.ж очиж Оюу.маа шүү. Түүн.ийг минь аваа.чаад хор.ьчихлоо. Одоо би яах вэ? Энд хэр.үүл х.ийж хий байг.аад хэр.эггүй. Гэтэл хай.ртдаа тус.лах

ёс.той ш дээ. Яаж… Хурд.лахгүй бол болохгүй. Тэр минь харс.аар байтал шо.конд орчи.хлоо шүү дээ. Ингэж зог.сч бо.лохгүй. Адаг.лаж ху.уль мэдэх хүн хэр.эгтэй. Ерөөсөө өмгө.өлөгч ав.ах нь дээр байх. Ер нь тэр нь д.ээр байх. Бас Наса.нгийнд очиж тэд на.ртай уу.лзах нь зөв. Оюумаа тийм юм х.ийх хүн биш гэдг.ийг Чим.гээ эрх биш нэг юм мэд.мээр юм даа” Болдын толго.йд үй түм.эн бодол эргэ.лдсээр байлаа… Эхнэр нь ангийн.хантай нь хэрү.үл ма.ргаан үүс.гэснийг сонссон Нанзаа хаал.гаа болгоо.мжтой гэгч нь түлх.вэл түг.жчихсэн байлаа. “Өнөө орой ч халуу.хан юм бол.ох бол.олтой” гэж үгл.эсэн Нанзаа хал.аасаа ухан түл.хүүр гарг.аж хаа.лгаа онг.ойлгоод дот.огш оров. Өрнөх хаалга онг.ойх чимэ.энээр нө.хрөө эрг.эж хараад инээм.сэглэхэд Нанзаагийн сэтг.эл тайв.ширч “Уг нь ч за.йлуул цай.лган даа. Хөөрхий минь нам.айг хардаа.д амьта.нтай хэр.үүл

хийг.ээд байх нь даанч хэ.цүү шүү” хэмээн зөө.лрөн бодов. – Миний хань ха.агуур явав. Эм.ч хүүх.эн дага.ж жа.ал сэвэв үү? Та нар ер нь одоо ингэ.ж нуу.гдаж гүй.ж бай.хын оронд анх.наасаа суу.чихгүй яасан ура.гшгүй улс вэ? би гай.хах юм. За тэрч яах вэ? өөрсдөө мэд.эх хэрэг. Чиний хээ.рийн ажи.л дө.хөж байна. Хэдхэн хоног үлдчи.хэж. Ямартай ч хоо.лоо идч.их. Өдөржин ямарч утга.гүй хүү.хэн да.гаж гүйгээд шург.аж ун.ах нь хо.лгүй биз гэсээр гэрийн нимгэн хал.адны хор.мой дэр.вүүлэн хөл хөнгө.рсөн эхнэ.рээ Нанзаа гай.хан харав. “Энэ ч өнө.өдөр яасан их хүмү.үжилтэй байх юм. Өдийд миний нүүр.ийг маа.жиж урт хумс.ныхаа хэрг.ийг гарг.адаг биш билүү” ер эхнэ.рийнхээ муухай аа.шийг хөдө.лчихвий гэхээс а.йх шиг болон

хойноос нь хурд.хан оров. – Май хоолоо ид хө. Мөөг.тэй шөл хавр.ын ядар.гаанд эм гэсэн үг. Эхнэр нь сайхан үн.эр ханх.луулсан шөл уур савс.уулан өмнө нь та.вьж сэвси.йсэн цагаан ман.туу дө.хүүлж – Манай эхнэ.рийн гарын хоол ч мөн янзтай шүү. Баярлалаа. Тийм дээ одоо уда.хгүй хээр.ээр га.ндаж, хэц даваа.тайгаа нөхө.рлөх ч цаг ирлээ дээ. Тэр цагт чини.йхээ гарын хоол цайг мөн ч их са.нана даа. – Аа тийм намайг бол сан.ахгүй тиймээ. – Сана.лгүй яах вэ? чи яах гэж дан.даа ийм юм ярь.ж байдаг юм бэ? – Цалинг.аас өөр орлого.гүй хай.гуулын инже.нер нөхрөө хара.ад суух на.дад хэц.үү байна. – Юу. Миний ца.лин ч харин өн.дөр шүү. – Тийм л дээ. Би хэл.эх гээд байна гэвэл чи дэндүү арча.агүй байна. Тухайлбал чи хайг.уул хийж явах.даа алтн.ы нөө.ц ихт.эй ганц газ.рыг сэм.хэн нууг.аад өнгө.рөх хэрэгтэй ш

дээ. Дараа нь яд.ах юм байхгүй. Би хэдэн хят.ад олж хөрөнг.ө ору.улалт хийл.гээд чи алтн.ы уурха.йн эз.эн зах.ирал. Ой.лгож байна уу? энэ болом.жийг чи яагаад олж харда.ггүй юм бэ? би чамд энийг л сан.уулах гээд байна. – За больё. Тэгж аж.ил мэргэжл.ээсээ цааши.лбал эх орноо.соо ур.вах юм би лав.даг хий.хгүй шүү. Ер нь ч тэгээд тэр ал.т энэ тэрийг чинь аюул з.анал да.гадаг юм гэсэн. Би чада.хгүй ээ чадахгүй. Хэзээ нэг их алт.тай явж ги.йгүүллээ. Хөдөлм.өрөөрөө хөлсө.өрөө амь.драх шиг са.йхан юм алга. Хөөш харин чи ин.гэж а.лт малт ярь.ж бо.дож тэрү.үгээрээ өвч.илж бал.айрч байхын оронд хүү.хэд гарг.ачихаач. Одоо манайд тэр хүн дут.аад байна ш дээ. Ой.лгож байна уу? – За тэрийг харин чад.ахгүй шүү. Хүүх.эдтэй зуур.алдаж суудаг гэр.ийн ав.гай би биш. Чи цаашид ч сан.аж яваарай.

Миний толг.ойд шал өөр юм эргэл.дэж байна. Ер нь тэгээд уха.антай сүй.хээтэй хүн чинь алт.ыг адл.ах биш атг.аад бос.дог юм. Балай юм ярьд.агаа харин чи өө.рөө боль. Алтт.ай явж гийгүү.лээгүй ч гэх шиг. Чи болон чиний аа.в э.эжийн арчаа.гүй тэдэн зэрэ.гтэй. Харин би бол өөр хүн шүү. Ганц хад.аас олд.сон ч чан.га ат.гаж ашиг.ладаг арчаа.тай аа.вын ганц охин. Тиймээ би өсөх насн.аас өдийг хүртэл алт.тай нөхө.рлөж явна. Цаашдаа бүрч их ат.гах болно. Эхнэрийнх нь нүд гяла.лзан шү.дээ зу.ун ингэж хэ.лээд бодло.гошроход Нанзаагийн дур.гүй хү.рч – Болтугай. Болтугай чи өөрөө даа.ж эд.лэх юм бол тэр алтта.йгаа яв гээд шөл.өө халбагадав. – Да.аж эд.лэх нь байтугай ихий.г олно би. Харин чи тэгээд гуй.лгачин ца.райлаад но.хой шиг хаан.аас юу олд.ох бол гээд салхи шин.шлээд явж байхгүй юу. – Тэгнэ. Яадаг юм. Чи төр.ийн албан хааг.чийг нохо.йтой зүйр.лэх бол.оогүй шүү. Ер нь

чи юун.даа ингэж буруу сэх.ээд бай.гаа юм бэ? хята.дын эрли.йз эцг.ээрээ гайх.уулах юм. Танай эц.эг ч юм уу түүний эц.эг цагт.аа нутаг оро.ндоо гэдс.ээ тэж.ээх чада.лгүй яд.арч зүдр.эхдээ манай улс.ад ирээ биз. Тийм сайхан жарга.лтай байсан юм бол тэн.дээ бай.хгүй яас.ан юм. Яах гэж на.ашаа я.дуу Мо.нголд салга.лж ирсэн юм бэ? гайху.улах юмаа олж ядах юм. Бас тэгээд ал.т ат.гах буян.тай ч гэх шиг. Та нар… – За больё больё. Чам шиг тэ.нэг ёстой нөгөө үх.эр Монго.лтой юу ярь.даг юм бэ? зүгээр. Би явлаа. Дахиж чиний энэ ором.жинд ха.рагдахгүй биз. – Өө ямар сайн юм бэ? баярлалаа. Юу сайх.ан бэ? Дур сай.хан. Өөрөө мэд. – Би Бээжинд оч.иж нилээд хэдэн газр.ын эзэн зах.ирал болно. – Хай яа яа. Амжилт хүсье эхн.эр минь гээд Нанзаа тачиг.натал хөх.рөв. Өрн.өх босч өөр өрө.өнд орон хэсэг түчигн.эснээ урьд нь бэлтгэ.чихсэн байсан бололтой чем.оданаа чирс.ээр гарч ирэв.

– Юмаа март.аагүй биз. Аваарай. Тэгээд тэгээд би цоож.лоод л ари.лж өгнө ш дээ. – Баяртай. Миний хэлс.нээс ойлг.ож ухаа.рах цаг ирв.эл над уруу яриарай. Энэ Жан овогт.ынхны утас. Миний авга ах шүү дээ. Эхнэр нь эрг.элт буца.лтгүй ший.дсэн бололтой гар.аад явчихав. Бас ч гэж хэдэн жил хан.илсан юм чинь Нанзаагийн сэтгэ.л хоос.орч хачин их ганца.ардал нөмр.өх шиг бол.охуйяа босч цон.хон дээр очив. Өрнөх хөл.сний тэрэг зог.соон сууж машин цааш давх.ихыг тэр олж харлаа. – За яах вэ? болж л байна. Ийм ама.рхан явч.их байсныг ха.рин мэдс.энгүй гээч. Нанзаа чан.га гэгч нь хэ.лээд аяга тавг.аа тосг.уурын дор тэр чигт нь тавиад хөргөгч онго.йлгон хугас шил ар.хи байсныг аван унтл.агын өрө.өгөө чиглэв. Тэрээр хаал.гаа түгж.сэн ч үгүй, ороо за.ссан ч үгүй хагас шил ар.хиа уучиха.ад өргөн орон дээр дээш харан тэр.ийн хэвт.сэн чигтээ ун.таад өгөв. – Хөөе та хэн бэ? сэр.ээрэй гэх

чан.га дуун.аар цоч.ин сэр.сэн Нанзаа ухасх.ийн өнди.йж орон дээрээ суув. Цагдаа.гийн таван хошуут тэм.дэг хара.гдаж цагда.агийн дүр.эмт хувцас бүхий гурв.ан хүн өрө.өнд нь зогсч байлаа. Цонх.оор хара.нхуй хар.агдаж өрөөг гэрэлт.үүлж гэрэл ас.сан байх аж. Нанзаа хэсэг хугаца.анд бөх унтс.анаа мэдрэв. – Ам.рыг эрьс. Та Нанзаа мөн үү? Нанзаа цагда.агийн ах.мад өөд дүй.нгэ харц.аар харж – Тийм би Нанзаа байна гэв. – Та хувцсаа өмс.өөд бид.энтэй хамт явна даа. – Би хааш.аа явах гэж? – Цагд.аагийн га.зар уруу. – Аан тиймүү. Тэгэхээр тэр нөхөр та нарт бари.вчлагдсан хэ.рэг үү? Хүчи.тийн нүдний харц солб.ичоод явчихав. – Тиймээ та очо.од уулз.сан ч болно. – Үгүй тэгээд ахм.адаа. Тэр тэгээд яаж орх.их нь тэр вэ? Даанч нэг тогт.ож суух.гүй гэгэл.зээд байсан юмаа зол.иг чинь. Бээжин явлаа гээд гар.аад ари.лсан. – Нанзаа та хэнийг хэ.лээд байнаа. Нанзаа ахм.адыг цоч.мог харж – Хэн ба.йдаг юм бэ? манай эхнэр Өрнөх л байхгүй юу. Заавал

өнөө.дөр явна гэж зүтг.ээд… Авга ахын.даа оч.их юм байхаа. – Та эхнэ.рээ яри.ад байгаа юм уу? Та хувцасла. Явцгаая. – Үгүй тэгээд мин.ий эхнэр хэл ам тат.лаагүй юм бол над.аар яа.х гэсэн юм бэ? – Очоод мэд.эх болноо. Хурд.алж үз залуу минь. Ямар нэгэн түгш.үүр сэтг.элийг нь цочр.оож муу сов.ин тат.аад яв.чих шиг болоход Нанзаа гутлаа өмсөн цаг.даа нар.ыг даган гарав. .. … – Эгч минь дээ эгч минь. Таны тэр найз.аас гарца.агүй боллоо ш дээ. Тийм хүн.ийг итгээд ээ.ж үрү.үгээ яв.уулж байдаг. Та мөн тэн.эг хүнээ. Чимэд хара.мсал цөх.рөлөө барьж үл дий.лэн Чимгээд у.урлав. Чимгээгийн нүдэ.эр нул.имс мэл.тэсхийн дүү.рч хийж байсан зу.лын гол.оо цааш нь тав.иад – Чимэдээ миний дүү тэгж бодо.ж ёст.ой боло.хгүй шүү. Манай Оюумаа ёс.той тийм юм хи.йх хүн биш. Би найз.даа ит.гэж байна. Миний найз миний өмн.өөс тус.лах гэж л ирсэн. Өөр … гээд нули.мсаа арчив. – Та хүний дот.ор орс.он биш яаж мэ.ддэг юм бэ? та ч гэсэн та. Ер нь яах гэж тэр нэг юмаа ман.айх уруу явуу.лсан юм бэ? тэгэ.эгүй бол

өдийд ээ.ж маань ам.ьд байх байс.ан юм мэдэв үү? – Чи их бур.уу бод.ож байна. Оюумаа өмнө нь ээж.ийг эм.члээд хон.ож хүртэл байс.ан биз дээ. Тэгээд ч тэр эм.ч хүн. Би түүн.ийг с.айн мэднэ. Хар бага.асаа өдийг хүртэл найз.алсан най.з минь шүү дээ. – Шун.ал л бай.хгүй юу. А.лт ха.рсан хүн хорв.оог ма.ртдаг гэж учи.ртай хэл.сэн үг биз. Алт.ан бур.хан харч.ихаад тэр найз чинь ээ.жийг минь хөнө.өчихөөд байна. Ой.лгож байна уу ма.л минь. – Чимэдээ чи эгчтэ.йгээ инг.эж харь.цаж болохгүй. Эгч чинь ч гэсэн ээж.ээсээ саллаа. Үнэнийг хэлэ.хэд надад ч бас хэц.үү байна. Миний бодо.ход Оюумааг тийм юм хи.йх биш гэж хэл.эх байна. Нөгөө чо.но бороо.ноор гэдэг шиг гэм.т хэр.эгтэн Оюумааг гар.аад яв.ангуут зөрөөд орс.он юм шиг… – Тэгээд тэр гэм.т хэрэ.гтэн чинь хэн юм бэ? гэж би та нар.аас асу.угаад байна шүү дээ.

Бүр мана.йхыг их сай.н мэ.ддэг хүн байгаа нь мэдэг.дээд байгаа ба.йхгүй юу. Бүр миний өрөө.нөөс тэр гант.елийг гарг.аад ирс.эн гээд боддоо. Би тэр Оюумааг чинь үнэ.хээр сэ.жиглэж байна. За юу. Хэрэв түүни.йх байдаг юм бол энэ ула.ан гар.аараа… Чимэд ба.гтран ор.илж Чимгээ түүний өмнө мөл.хөн очиж – Гуйя. Чим.эдээ битгий ингээч. Надад ч бас хэ.цүү байна. Энэ бүгд.ийн ший.дийг гарга.хаар хуу.лийн бай.гууллага ажи.ллаж байна. Мэдээж миний ээж.ийг… гээд нулимс.андаа таг.жирч хөнө.өсөн тэр өө.дгүй ам.ьтныг би өр.шөөхгүй. Гэхдээ одоо ийм юм яр.их цаг биш. Харин ээжийнхээ ары.н буя.ны а.жлыг сайхан гүйц.ээх үүрэг чи бид хоёрт ирэ.эд байна. Дүү минь… дүү минь дээ битгий … битгий ингээч дээ гээд мэ.гшин уй.лав. – Тэгээд… тэгээд бид яах юм бэ? ээжи.йгээ би өрө.вдөөд байна ш дээ эгчээ. Тийм сайхан сэтгэл.тэй сайхан ээ.жийг минь… яагаад… яагаад

заавал ин.гэх гэж. Зүгээр зүгээр л тэр ал.тан бу.рханыг аваад явчи.хаж бол.оогүй юмуу? Заавал ам.ийг нь … Чимэдийн хо.олой зан.гирч юм хэлж чада.хаа бол.иход Чимгээ тэв.эрч аван хоёулаа толгой нийл.үүлэн тун ч их гомдо.лтой уйлцг.ааж байтал царай бар.айлган гут.арч гуни.сан Болд орж ирэн Насанг толг.ой дохин дуу.дахад Насан эгч дүү хоёрыг харс.наа түүнийг да.ган сэм.хэн гарав. – Юу боло.од байг.ааг надад хэлээд өгөөч. Оюумаа хад.ам ээж.ийг чинь үзэ.ж эм уулг.аж, тари.а хийгээд оро.нд нь хэвтү.үлээд гарс.ан байна. Худл.аа гэвэл түүнтэй Нанзаа цуг яв.ж байс.ан байна. Та нар Нанзааг дууд.аад асуу л даа. Угаасаа Оюумаа тийм му.ухай юм хий.х хүн биши.йг та нар эрх б.иш мэд.эж байгаа биз дээ. Ин.гэж бол.охгүй ш дээ. Оюумааг хорь.чихлоо. Одоо яах юм бэ? та нар бодооч! Тэр найз чинь биздээ. Оюумаа ям.ар х.үн билээ дээ. Ихэд цөх.өрсөн Болдыг мөн цөхө.рч

шан.алсан Насан зөө.лөн харан мө.рөн дээр га.раа тавиад – Яг наад асуу.длаар чинь Чимгээ сая дүү.тэйгээ маргаад. Гэхдээ найзаа Оюумаа тийм юм хи.йх хүн биш гэдгийг бид мэд.ээж итг.элгүй яах вэ? харин цагд.аа шал.гаж байгаа байх. Оюумаагаас гомд.ол нэ.хсэн хүн байхгүй. Хорь.дог нь хэц.үү юм болж гэхдээ марг.аашнаас учир нь ол.доно биз. Гаргана биз. Хүн.ий а.мь хохирч.ихоод байхад цаг.даа үнэ.нийг тогт.оохын тулд тийм арга хэ.мжээ авч бай.ж болно ш дээ. Миний найз тайв.ан бай л даа. Наса.нг учирл.ах тусам Болд бухи.мдаад байлаа. – Уг нь Чимгээ түрг.эн дуудч.их хэрэ.гтэй ба.йсан байхгүй юу. – Тэгвэл юу гэж ийм эмгэ.нэлт яв.дал болох билээ. Оюумааг хүн ам.ины хэр.эгт сэжи.глээд байна ш дээ. Уг нь өчигд.өр бид хоё.рын хувьд

дэндүү жарг.алтай өд.өр байсан юм. Ой.лгож байна уу чи. Бид хоёр эхнэр, нөхөр болох ший.двэрээ га.ргасан юм. Гэтэл ингээд харлуул.чихлаа. Би одоо яах ёс.тойг хэлэ.эд өгөөч найз минь. Болд энэ л бүгдийг зохицу.улна гэсэн хар.цаар Насанг нули.мс мэлт.эгнэсэн нүд.ээр харав. Насанд хэ.лэх үг олд.охгүй тул ангийн андынхаа мөрө.өр дэмий л тэврэ.х аядав. – Би Чимгээтэй уулз.маар байна. – Бол.охгүй дээ анд минь. Тэр тайв.ширч ча.дахгүй байна. Май энэ ми.ний нэр.ийн хуудас. Би хуул.ийн зөв.лөхөө тэр мөр.дөгч үрүү яву.улъя! Ямар ши.йд гар.ахыг хоёулаа хүлэ.эж байха.ас өөр арга алга даа. – Тэгэхээс биш. Ямар бэлэг дэмб.эрэлгүй юм бэ? Чи Нанзааг.ийнхыг мэд.эхгүй биз. Би бас Нанз.аатай уул.змаар байна. Тэр бас тэг.ээгүй гэдгийг нь но.тлоод өгөх биз. – Уг нь ч тийм л дээ. Би

гэр.ийг мь мэд.эхгүй ш дээ. Арав төгссө.нөөс хойш Нанзаа бид хоёр бараг уул.заагүй гэж хэлэ.хэд болно шүү. Ингэхэд Нанзаа бас цуг ирс.эн юмуу. – Нанзааг олж уу.лзах хэр.эгтэй байна. Тиймээ Нанзаа, Оюумаагийн ажил дээр ирээд над уруу тэр хоё.рыг оч.их гэж байхад нь Чимгээ ярьс.ан байгаа юм. Тэгээд га.й нь дууд.сан юм шиг танай хадм.ынд ирээд энэ. Шо.рон шүү. Шор.он гэж бодо.хоор дотор харанхуй.лаад байх юм. – Тэгвэл Нанзааг цаг.даа дуу.дах юм байна даа. Оюумаа мэдэ.эж хэл.сэн байлгүй дээ. – Харин буца.ад очд.ог юм билүү. Ямар ч байсан энэ хэдэн төгрө.гийг Чимгээд өг.чих. Буянд нэмэр.лээрэй гээд. – Яах гэсэн юм бэ? – Өгч.их гэс.эн шүү гэх мөртлөө Болд эрг.ээд явчихав. “Болд тэг.ш чий.рэг са.йхан эр хүн болжээ” гэх бодол төр.өхөд Насан түүний өг.сөн мө.нгийг барьса.ар бу.цаж оров.

Болд тэдний.хээс цагда.агийн газа.рт ирэх замын турш ганцх.ан Оюумааг бод.соор байлаа. “Оюумааг гарг.ах ёстой. Харин яаж”. Тэр Оюумааг.үйгээр ганц хор.мыг ч өнгөрөө.хөд маш хэцүү сан.агдан өөртөө ихэд та.рчилж байлаа. Оюумаагаас Нанзаагийн утс.ыг ав.чих минь яав даа. Нанзаатай ярьж бай.гаагүй боло.хоор утас нь адаг.лаж байда.ггүй ямар хясл.антай юм бэ? Утсыг нь мэдэхгүй болохоор яаж гэри.йг нь яаж олох билээ дээ. Гэхдээ Нанзааг оло.х ёстой. Ер нь биднийг Оюумаа маань хо.лбож байсан юм байна л дээ. Гэтэл хүнд тусалс.аныхаа төлөө а.йхтар хэр.эг дээр унаж гүт.гэгдэх гэж. Ямар хэц.үү юм бэ? дээ.” Тэрээр өөртөө ийн уурлас.аар цагд.аагийн газ.арт очив. Жижү.үрт нь мөрд.өн байц.аагч ахм.ад Хүч.иттэй уулзах хүсэлтэ.йгээ хэлж зөвш.өөрөл аваад хоёр давхар өөд өгсөв. Гэтэл ша.тан дээр га.рыг нь гавалч.ихсан Нанзааг хоёр цаг.даа ур.даа

туус.аар гарч ирэх нь тэр. – Хүүе Нанзаа чи бас яач.ихаа вэ? Чамайг бас бари.вчилж байг.аа юмуу? – Харин тийм. Болдоо чи нэг ар.га оло.хгүй бол намайг… Оюумаад хэлээчээ. Намайг яа.гаач үгүй тэр айл.аас цуг га.рсан. Намайг яага.ач үгүй гээд ц.агдаа нар.т хэлэ.эд өгөөч гэж цаад.ахдаа дамжу.улаад өгөөч. – Дууг.үй бай! Хур.дан яв. Нэг цаг.даа түүний ар.аас хү.чтэй нудра.хад Нанзаа түгш.сэн харц.аар Болдыг хараа.д шат уру.удан явав. “За бүр бал.арлаа гээч! Нанзааг бас хор.ьлоо. Одоо яах вэ? Өмгөөл.өгч авсан нь дээр болж таа.рах нь дээ. За юу ч гэсэн мөр.дөн байц.аагчтай уулз.аад үзье! Мөрд.өн байц.аагч ах.мад Хүч.ит аж.ил ихтэй байгаа боло.лтой дүнгэр дүн.гэр ярилцана. Болд хаал.гыг зөөлөн тогш.ин харахад Хүчит түүнийг толг.ой өрг.өн харав. – Орж болох уу? – Өө хэн ороод ир. Ахма.дын дуу эе.лдэг сонс.дох

шиг болох.од ихэд баярласан Болд дот.огш оров. – Өө хэн за суу. Аш.гүй хүрэ.эд ирдэг. Би таниас нэг зүйл.ийг лав.лах хэ.рэгтэй байна. Би ажи.лтай болчихлоо. За манай за.луус ажил.даа орцгоо. – Ойлголоо. Гурван за.луу гарч Болд, Хүчит.ийн өөдө.өс харан суус.аар хоцров. – Тэгэхлээр хэн билээ. – Болд – За Болд мөр.дөн ша.лгах ажил.лагаа яв.агдаж байна. Танай хүний хувь.д бие нь сай.н байгаа. – Юу. Уг нь манай хүн энэ хэ.рэгт бур.уугүй ш дээ. – Би ойлго.ж байн.аа залуу минь. Хэргий.н үнэ.нийг тогто.отол Оюумаад цагд.ан хор.их арга хэмжээ авах.аас өөр аргагүй. – Ахм.адаа бид хоёр өч.игдөр нэг гэртээ орж амьдр.алаа холб.ох гэж байсан юм. Ээж минь бэ.рээ хүлэ.эж авна гээд шир.ээ засч.ихаад хүл.ээгээд байдаг. Надад хэлэх үг олд.доггүй.

Арга.а бара.хдаа таньтай уу.лзаж байна. Та манай хүн.ийг гарга.чих л даа тэгэх үү ахм.адаа. – Би мэдэ.хгүй шүү дээ. Проку.рор цагд.ан хор.их туш.аалыг бата.лчихсан. Тэгэхээр боло.мжгүй шүү дээ. Хүчити.йг учирл.ахад Болд хариу хэлэ.лгүй толгой.той үсээ баз.лан тонгойв.

Load More Related Articles
Load More By admin
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ ТӨГСГӨЛИЙН 11-Р ХЭСЭГ

    Хоёр залуу яаран давхисаар Чинзоогийн гэрт хүрвэл хүн алга. Чинзоо ээжрүүгээ залгаж, яриад…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 9-Р ХЭСЭГ

    Хэд хоног хичээлээ тасласан Галт , Ганаа хоёр тэнхмийн эрхлэгчийн өрөөнд зэрэгцэн шилээ ма…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 8-Р ХЭСЭГ

    Хар дарж зүүдлээгүй бол Галт сэрхээргүй бөх унтжээ. Цагаа харвал оройн 18 дөхөж байв. Тэрэ…
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *