Нүүр Өгүүллэг “ХООСОН” өгүүллэг төгсгөлийн “9-р хэсэг” /ЗӨВХӨН НАСАНД ХҮРЭГЧДЭД/

“ХООСОН” өгүүллэг төгсгөлийн “9-р хэсэг” /ЗӨВХӨН НАСАНД ХҮРЭГЧДЭД/

0 секунд уншина
0
2
1,716

Тэмүүлэн Сувдаа руу гайхан харсан ч юм хэлсэнгүй. Охин нь бөөн баяр хөөртэй амьтан тэрүүгээр дэгдэн харайж инээж хөхрөх тул аз жаргалтай мөчийг яахин таслах билээ. Сондор зайрмаг авахаар цааш

гүйж одоход Тэмүүлэн: – Ийм юм болсонд уучлаарай… Чиний зургийг утсан дээрээс харчихаж л дээ… Найз нь… тэгж байгаад охинд тайлбарлаад ойлгуулчихна аа… Зайрмагны мухлагын цонхонд

хүрэхээр өлмийгөө өргөн гар дахь мөнгөө сарвайж зогсоо өхөөрдөм бяцхан охиноос нүд салгахгүй ширтэн сууж байсан Сувдаа зөөлөн инээмсэглээд: – Санаа зоволтгүй ээ хө. Охинд янз бүрийн юм хэлж

тайлбарлах гээд хэрэггүй. Нялх амьтан шаналчихна шүү дээ гэж хэлэх зуур Сондор зайрмагаа барьчихсан дэгдсээр хүрч ирээд Сувдаагийн бөөрөнд наалдан их л элгэмсүү сууснаа: – Ээжээ таны зайрмаг дуусах

гэж байна ш дээ, минийхтэй солих уу? гээд зайрмагаа сарвайх нь хайр хүрмээр. – Миний охин өөрөө ид ээ. Ээж нь цадчихлаа. – Ээжээ та одоо ирчихсэн юм чинь аавтай унтана тэ? Би ганцаараа уйлахгүй унтаж

чадна өө. Өвөөгийнд би эртээд ганцаараа унтчихсан юм чинь хихи Тэмүүлэнгийн нүүр дахиад л час улайчихав. Хэл ам нь гүйцэгдэхгүй, адтай охиноо яалтай билээ. Сувдаа хөгжилтэй гэгч нь чанга инээд алдаад: – Тийм үү? Миний охин чинь ямар мундаг юм бэ? Гэхдээ ээж нь маамаалах гэж байгаа болохоор өөр газарт байхгүй бол болохгүй за юу. Харин охинтойгоо байнга уулзаж байна гэхэд Тэмүүлэн түүн рүү талархсан харцаар харлаа. Сайхнаа харин Сувдааг бодохоо ч бараг больсон байлаа. Хэдэн төгрөгөө арвижуулаад тансаг машин худалдаж авахаар төлөвлөсөн ч нэгэнт архины хамааралтай болсон тул тоглож байхдаа байнга уусан хэвээр. Намуун ч ажил хийхээс залхаж баян эрчүүдтэй уулзан амар хялбараар мөнгө олдог амьдралдаа шилжжээ. Сайхнаагийн халамжгүй байдал, шөнө дөлөөр мөнхийн согтуу ирдэг нь сүүлдээ төвөгтэй санагдаж түүнээс салах тухай боддог боллоо. Үнэндээ Намуун өөр эрд дурласан байв. Үйлсээ гэх өөрөөс нь арваад ах

боловч өөртөө тунчиг арчаатай, цэвэрхэн, мөнгөтэйн дээр ор дэрний ажилдаа үнэхээр галзуу болохоор Намуунд таалагдсан нь аргагүй. Одоо тэр Сайхнааг зайлуулчихаад Үйлсээг эхнэрээс нь салгаж авч суух бодолтой байлаа. Хамгийн сүүлд хоёр бүсгүйтэй буудалд жаргаад хамаг мөнгөө тавиад туучихсан болохоор Сайхнаа одоо хаширлаж хүүхэн шуухантай орооцолдохгүй зөвхөн тоглоомдоо улайрна. Гэртээ хариад Намууныг хүссэнээрээ эдэлчих болохоор сексээр нэг их дутагдах юмгүй. Харин сүүлийн үед Намуун түүнийг хүсэхээ байж, хурьцал үйлдэхээс татгалздаг болов. Нил архи тамхи үнэртүүлчихсэн согтуу эрийн доор хэвтээд байхыг хэн л хүсэх вэ дээ. Сондор охин бараг л өдөр бүр ээжтэйгээ очиж уулзая гэж аавыгаа шалдаг ажилтай боллоо. Аав нь санаа зовсондоо худлаа үнэн шалтаг хэлж аргалан ядаж өнжөөд нэг удаа Сувдаа дээр очно. Анх Сондор Сувдаагийнд очоод ээжээ гэж дуудан эрхлэхэд Сувдын ээж Жаргал нилээн гайхсан ч дуугүй өнгөрсөн билээ. Сондор, Тэмүүлэн хоёрыг явсны дараа Жаргал

охиндоо хандан: – Миний охин зөв зүйл хийж байгаадаа итгэлтэй байна уу? Нялх амьтныг сэтгэлийн шархтай болгочих вий, одоо тэгээд энэ хүүхэд чинь чамайг ээжийгээ гээд нэгэнт итгэчихсэн хөөрөөд гүйгээд байдаг. Намайг хүртэл эмээ, эмээ гээд гүйж ирэх нь ямар ч өрөвдмөөр юм. Өр эмтрэх шиг л боллоо. Юу л болоод байна даа, Сувдаа минь… Хүний нялх үрийн сэтгэлд сэв суулгах вий гэхээс айх юм гээд санаа алдав. Сувдаа ч мөн адил өөрийн эрхгүй санаа алдаад: – Харин ээ ээж минь. Яалт ч үгүй ийм юм болчихлоо… Одоо тэгээд энэ нялх амьтанд чинь би ээж чинь биш ээ гэж хэлэлтэй биш. Хэсэгтээ ямар ч байсан ингээд л явж байхаас. Яваандаа охин ч томроод учир нь олдох биз… – Хнн. Ийм сайхан үрээ хаяад явчихдаг тэр ээж нь гэх хүүхэн ямар цэвдэг сэтгэлтэй амьтан байдаг байна аа. Уг нь энэ Тэмүүлэн гэх хүү их л тохитой томоотой, мундаг мэдлэг боловсролтой хүү юм шүү дээ. Хэнд ч сайхан хань болоод явчих сайн хүү дээ. Жаргаана уу л гэхээс зовоохгүй л байх… гээд Сувдаа руу нэгийг хэлсэн янзтай

учиртай харав. Сувдаад хэлэх үг олдсонгүй хацар нь үлмэдэг ягааран доош харлаа. Тэр үнэндээ Тэмүүлэнд ийм богинохон хугацаанд дасчихсан, үгүйлээд байдаг болсондоо өөрийгөө зэмлэдэг юм. Өөр хүний хүүхэд тээчихээд өнөө маргаашгүй төрөх гэж байж Тэмүүлэнг бодоод сууж байгаа нь ичгэвтэр санагдана. Гэвч зүрх сэтгэл гэдэг ухаан бодолд захирагдах биш дээ, нэг л мэдэхэд түүнийг бодчихсон, утсаар ярихад нь баярлаж догдолчихсон суудаг билээ. Тэмүүлэн ч мөн адил охиноо хөтлөөд Сувдаагийнхаас гарч явахдаа хөнгөн гунигт автаж орхив. Сондор ээжтэйгээ уулзсан болохоор сэтгэл хангалуун байгаа бололтой амандаа дуу аялан дэвхцэн үсэрч явснаа: – Ээжтэйгээ уг нь хамт амьдардаг бол гоёоо тиймээ ааваа? – Харин тиймээ гэж Тэмүүлэн өөрийн мэдэлгүй хэлж орхиод санаа алдлаа. – Манай ангийн

Солонгоогийн ээж нь жирэмсэн ш дээ бас. Гэхдээ Солонгоотой цуг л амьдраад байдаг юм байна лээ. Манай ээж яагаад бид хоёртой цуг амьдарч болдоггүй юм бол? – Чи ийм хөдөлгөөнтэй юм чинь цуг амьдарвал ээжийгээ ядраачихна шүү дээ. Хоёулаа ээжийгээ бодоод тусдаа л байсан нь дээр за юу – Нээрээ тийм юм байна ааваа. Ээж минь ядарчихвал өвдөөд дүү минь бас ёоёо гэнэ ш дээ. Би ээждээ хайртай юм чинь ээжийгээ ядраахыг хүсэхгүй байна гэж охин шулганахад Тэмүүлэнгийн самсаа шархирч уйлах шахав. Болдогсон бол, ичиж эмээх нүүргүйсэн бол Сувдааг гэрлэе гэж гуйхсан. Даанч… …Нилээн согтсон Сайхнаа өнөө орой ёндоо муутай байсандаа уцаартайхан гэртээ ирэв. Намуун толиныхоо өмнө суугаад нүүр амаа цэвэрлэж байснаа Сайхнааг бас л согтуу орж ирэхийг хараад дургүй нь хүрч ярвайн үг дуугарсангүй. Сайхнаа хувцсаа тайлж шалаар нэг хөглөрүүлэн шидчихээд орон дээр тэрийн дуниартсан нүдээр Намууныг ширтэнэ. Намуун торгон халатаа тайлаад гэрлээ

унтраахаар цааш харахад бандгар өгзөг нь торон дотоожны цаана булцаганан харагдаж Сайхнаагийн сэрэл хөдлөн эрхтэн нь амь орлоо. Намуун оронд орж ирмэгцээ Сайхнаагаас зайтай цааш харан хэвтэв. Сайхнаа баруун гараа явуулан бэлхүүсээр нь тэврээд өөр лүүгээ таттал Намуун гарыг нь авч шидээд: – Согтуу толгой минь зүгээр унтаач. Чамтай заваарах хүсэл алга гэж хүйтнээр хэлэхэд Сайхнаа үгийг нь сонсоогүй аятай хойноос нь наалдан тэврээд дотоожыг нь шувтлахаар гараа шургууллаа. Намуун ухасхийн босч гэрэл асаагаад: – Чи одоо ямар ядаргаатай новш вэ? Балиар сэжгийн үнэр танар ханхлуулчихаад хүн рүү чичрэхээсээ ичээч. Чамтай нэг оронд унтахаас ч сэжиг хүрээд байна. Тэр буйдан дээр унт гээд үүдний буйдан руу заав. Сайхнаагийн уур дүрсхийн орноос босч ирээд: – Чи яасан их зантай болчихсон муу гичий вэ? Миний доор гиншээд хэвтдэг байснаа мартчихаа юу айн гэнгүүтээ гараа далайв. Намуун

түүнээс айсан шинжгүй өөдөөс нь хацраа өгөн: – Тэгээд цохиоч чи. Эхнэрээ балбаад шоронд орох шахсанаа мартчихсан юм бол одоо намайг зод л доо. Чам шиг архичнаас айж агшиж амьдарна гэж байхгүй шүү хэмээн ханхалзав. Сайхнаа согтуу ч гэсэн биеэ арайхийн барьж гараа буулгаад: – Чам шиг янхныг цохиж гараа бузарлахгүй за юу. Чи байтугай чамаас сайхан өчнөөн хүүхэн надад шаалгая гээд дугаарлаад зогсдог юм гэхэд Намуун тачигнатал хөхрөн: – Чи өөрийгөө нэг толинд харчихаач. Чамаас гудамны золбин жингэр ч айж зугтахаар байна хөөе. Тийм л олон хүүхэнтэй юм бол үхснээ хийгээд энд лай болоод байгаа юм, зайлаач! – Чи муу шулам миний амьдралыг ийм болгоо биз дээ? Одоо тэгээд намайг хөөж байна уу тэ? Миний сайхан амьдралыг буцаагаад өгөөтөх гичий минь! Тэгвэл би зайлаад өгье! – Хахаха өөрийнхөө арчаагүйгээс болж ийм хөсрий архичин

болчихоод битгий хуцаад байгаарай. Харин ч чамайг өчнөөн удаан тэжээж тэтгэлээ. Одоо зүгээр зайлж үз. Чамайг харахаар ой гутаад байна! – Яасан давилуун гичий вэ чи гэснээ Сайхнаа ухасхийн хүүхнийг үсдэж ор луу унагаад дотуур хувцасыг нь урж тасдан Намуун ч муухай хашхиран өөдөөс нь сарвалзаж ноцолдлоо. Сайхнаа аргагүй эр юм болохоор хүүхний хоёр гарыг хөхөвчөөр нь уяж орны толгойд тээглүүлээд хоёр хөлийг нь алцайлган дэлгэж хүчээр эрхтнээ чихэн оруулав. Намуун чих дөжирмөөр муухай чарлаад болохгүй байсан тул өөрийнхөө шивэртэй оймсыг аманд нь чихэж орхилоо. Хүүхэн бөөлжих шахан огьж нүднээс нь нулимс садарна. Сайхнаа таатай гэгч нь оцгонон хөдлөнгөө хоёр хөхийг нь хазаж энгэр, хүзүүг нь шимсээр улаан эрээн болгоод сэтгэл нь ханаагүй бололтой

өгзөгний нүх рүү нь эрхтнээ чихээд хамаг хүчээрээ хөдөлж харлаа. Намуун өвдсөндөө амь тэмцэн тэлчилсээр. Нус нулимс нь урсаж үс нь сэгсийн хүн аймаар харагдана. Сайхнаад харин бүсгүйн өвдөж зовж буй нь тун ч таалагдаж ойрд мэдрээгүй сайхан таашаалыг мэдрэн хөдөлсөөр яг дур тавих дөхөөд ирмэгц эрхтнээ сугалан Намууны цээжин дээр сандайлаад нүүр лүү нь цацруулан тавилаа. Намуун яаж ч чадахгүй толгойгоо хоёр тийш савлан нулимс нь урссаар. – Ингээд олон юм хуцаж бай муу гичий гэж Сайхнаа амандаа үглэн түүний дээрээс босч гал тогоо руу ороод хүйтэн ус залгилав. Намуун эхэр татан уйлсаар хэвтэнэ. Сайхнаа эргэж орж ирээд түүнийг дооглон баахан инээж зогссоноо: – Хашхирах юм бол алчихна шүү гэж сануулаад оймсоо амнаас нь авч гарынх нь хүлээсийг тайлав. Намуун гиншсэн хэвээр салгалан босч угаалгын өрөө рүү явахад Сайхнаа хойноос нь чангаар: – Сайхан байсан биз дээ хонгор минь гэснээ зэвүүнээр инээх нь сонстоно. Намуун шүршүүрээ нээгээд банн дотор

суумагцаа энэ новшоос яаж салахаа төлөвлөн байлаа… Маргааш орой нь Сайхнаа гэртээ иртэл хоосон байр угтах нь тэр. Өөрийнх нь хиртэй хэдэн хувцас л цүнхэндээ эзнийгээ хүлээн хэвтэж байлаа. Сайхнаа палхийн цочирдсон ч цүнхээ хараад тайвшрав. Түүний цуглуулсан овоо хэдэн төгрөг нь цүнхний ёроолд байгаа билээ “Аа муу гичий зугтчихаа шив. За яах вэ чам шиг янхнаар дутахгүй” гэж бодоод нуусан мөнгөө авахаар цүнхээ онгичтол мөнгө нь байсангүй. Тэр яг л эцэг шигээ мөнгөө бэлнээр хадгалж үе үе гаргаж ирэн харж баясдаг байсан нь ингэж гай болох юм гэж яаж мэдэх билээ. Намуун түүний хамаг мөнгийг аваад зугтсан байлаа. Сайхнаа үстэй толгойгоо үгтээн хараалаа урсгаж дэмий л Намуун руу залгаж үзсэн ч юу гэж холбогдох билээ дээ. Баахан хараал урсгасан мессеж бичиж орхиод гарч хармаанд байсан хэдэн төгрөгөөрөө архи аван хөндий байранд

ганцаараа уусаар тасарч уналаа. “Хүүе хүн гуай сэрээрэй” гэж хэн нэгэн дугтрахад Сайхнаа нэг нүдээ арайхийн нээж харав. Байрны шинэ эзэд нүүж иржээ. Сайхнаа цүнхээ үүрэн гадагш гарлаа. Түүнд одоо юу ч үлдсэнгүй. Бодож санах ч юмгүй гар утсаа хямдхан зараад буудлын өрөө аван хоёр өдөр архи ууж хамаг амьтныг харааж зүхэн согтуурхав. Хэдэн өдрийн дараа сохор зоос ч үгүй болсон Сайхнаа эцгийнх рүүгээ явахаар автобусанд суугаад хөөгдөж туугдан бууж хар хөлсөө цувуулан алхсаар очлоо. Аав нь залуухан амрагтайгаа гадаад руу явсныг мэдээгүй тул хаалганых нь хонхыг баахан дараад сүүлдээ галзуу юм шиг хашгичин балбасаар тэнхээ алдран доош суув. Түүний хувьд ёстой л доошоо газар хатуу, дээшээ тэнгэр хол болжээ. Сувдаа эсэн мэнд нярайлж хөөрхөн хүүтэй болон Амин-эрдэнэ гэдэг нэр хайрлажээ. Тэмүүлэн, Сондор хоёр орой бүр амттай шимттэй юм барьж ирэн оройжин тэднийд байж байгаад явна. Тэмүүлэн өөрийнх нь эхнэр төрсөн аятай л хүүхдийн даавуу угааж суухыг Жаргал хараад

“Иш зайлуул. Энэ муу аав охин хоёр охинд минь дасаад хэцүүдэж байнаа. Хүний амьдрал гэж ямар ч ээдрээтэй юм бэ дээ. Анхнаасаа л энэ хоёр маань учирсан бол…” гэж бодон сэтгэл нь сэмрэвч зөрүү тавиланг яалтай билээ. Өдөр хоногууд ээлжилсээр Сувдаа ч Тэмүүлэнгийн халамж, Сондорын хайранд ээнэгшин дасаж орой бүр тэр хоёрын ирэхийг цаг минут тоолон хүлээдэг болжээ. Шинэ жилийн баяр хаяанд ирж Сондор охин өөрийнхөө гацуурыг дүүдээ засаж өгнө гэж зөрүүдэлсээр нэг орой өнөө хоёр маань гацуураа авчирч заслаа. Сувдаа хүүгээ хөхүүлэн сууж байхдаа гацуур засч буй аав охин хоёрыг хараад тэр гэх аргагүй сайхан дулаахан мэдрэмж төрөв. Охин тонтгонон гүйж ирээд ээждээ үнсүүлснээ: – Би өнгөрсөн шинэ жилээр өвлийн өвөөгөөс “Ээжийг минь авчирч өгөөч” гэж гуйсан ш дээ. Тэгсэн чинь нээрэнгээсээ ээж хүрээд ирсэн хихи бас ийм хөөрхөн дүү гэснээ үнэгчлэн унтаж буй дүүгээ болгоомжтой гэгч нь үнсэв. Сувдаагийн

сэтгэл уярч өөрийн эрхгүй нулимс дуслуулан суулаа. Шинэ жилийн өмнөх үдэш Сондор дүүгээ энхрийлэн тэвэрч сууснаа гэнэт: – Ээжээ дүүтэйгээ дөрвүүлээ хамт амьдаръя тэгэх үү? Би ерөөсөө үймүүлж таныг ядраахгүй. Дүүгээ асраад танд тусалж гэрээ цэвэрлээд томоотой байя тэгэх үү? гээд Сувдаа руу царайчлангуй харлаа. Тэнд байсан хүмүүс бүгд л яахаа мэдэхгүй дуугаа хураацгаан дор бүрнээ охиныг өрөвдөнө. Тэмүүлэн охиныхоо урд сөхрөн суугаад: – Ээж нь нялх биетэй байгаа болохоор ийш тийшээ явж болохгүй ээ миний охион гэхэд Сувдаа хажууд нь ирж суугаад дуугүй толгойг нь илэв. – Тэгвэл хоёулаа нүүгээд ирье л дээ ааваа? гэхэд Тэмүүлэн хэлэх үггүй хэсэг гацаж орхисноо: – Энд эмээ нь, агаа нь гээд зөндөө хүн байгаа болохоор багтахгүй шүү дээ миний охион. За орой болчихож. Хоёулаа одоо харихгүй бол болохгүй. Ээж дүү хоёр нь амраг гэхэд охин хошуугаа унжуулан бослоо. Охин гадуур хувцсаа өмсөж байхдаа “Маргааш та амарна биз дээ? Хоёулаа өглөө эрт ирье тэгэх үү?” гэж ааваасаа гуйхад

Жаргал хажуунаас нь – Тэгээрэй миний хоёр хүү. Маргааш эмээ нь зөндөө гоё ширээ заснаа гээд охиныг үнсэв. Сондор ээж рүүгээ гүйж очин хүзүүгээр нь тэвэрч үнсээд “Ээжээ хайртай шүү. Хурдан маргааш болоосой” гээд эргэн эргэн харж далласаар гарлаа. Сувдаа тэр хоёрыг явуулмааргүй санагдан байвч яаж ч чадахгүй суусаар гараад явсан хойно нь сэтгэл нь хоосрон үймрэв. Охин нь гүн нойронд дарагджээ. Тэмүүлэнгийн нойр хүрэхгүй эргэж хөрвөөн байснаа утсаа шүүрч аван Сувдаа руу мессеж бичих гэснээ унтаж байгаа байх гэж бодоод болив. Бодлыг нь уншсан мэт Сувдаагаас мессеж ирлээ. “Та хоёр минь дажгүй харив уу? Охин унтчихсан уу?” Тэмүүлэнд энэ мессеж их л сайхан дотно санагдав. “Охин унтчихсаан. Та хоёрыг баахан ярьж байгаад л унтлаа. Хүү унтаж байна уу?” “Хүү сая л унтлаа. Миний нойр хүрдэггүй ээ. Та хоёрыг санаад байх юм…” Тэмүүлэнгийн зүрх догдлон булиглаж өндийн сууснаа зориг гарган “Би чамд хайртай” гээд явуулж орхилоо. Хариу ирэхгүй дэндүү удаад байх шиг санагдан арай л

түргэдчихэв үү хэмээн айж эхэлж байтал “Би ч бас чамд хайртай” гэсэн хариу ирэх нь тэр ээ… …Маргааш өглөө нь эрт сэрсэн Сондор охин ээж рүүгээ явья гэж аавыгаа шалж гарлаа. Аав нь гэтэл түүнийг өвөөгийнд нь аваачиж орхиод “Аав нь чухал ажилтай болчихлоо. Цагийн дараа охиныгоо ирж авна. Тэгээд ээжтэйгээ уулзана аа” гэчихээд өвөө, эмээ хоёртой нь нэг зүйлийг шивнэн ярьж байснаа эмээг нь дагуулаад гараад явчихав. Охин урамгүйхэн буйдан дээр очиж суугаад хүүхэлдэйн кино үзэж байхад өвөө нь их л баяртай дуу аялан холхино. Охин нэг мэдсэн унтаж орхижээ. Машинд өвөөгийнхөө өвөр дээр сэрээд гайхан цонхоор харвал байрныхаа гадаа ирж байлаа. Аав нь жолоо барьж явна. – Хүүе ааваа ээжийнх рүү яваачээ. Ээж дээрээ очьё л доо гэж охин уйлагнахад өвөө нь хөгжилтэй

инээд алдаад: – Ээж дээрээ л ирж байна шүү дээ охин минь. За алив ээжтэйгээ уулзах гэж байж уйлдаггүй юм гэж аргадсаар дотогш орлоо. Яах аргагүй өөрийнх нь байр байсан тул охин гайхан бүлтэгэнэж учрыг ойлгохгүй өвөөдөө тэврүүлсээр гэртээ ортол… Ээж нь, дүү нь, хоёр эмээ нь баярын ширээ засчихсан инээлдэн угтах нь тэр. Сондор бачрласандаа чангаар хашхиран ээждээ гүйж очин үнсүүлээд: – Ээжээ дүү та хоёр бүүр ирчихсэн юм уу? Та хоёр бүх хувцсаа аваад ирсэн биз дээ? – Тиймээ үр минь. Ээж дүү хоёр нь бүрмөсөн нүүгээд ирлээ. Одоо охинтойгоо хамт амьдарнаа гээд Сувдаа охиноо чанга тэврэн үнслээ. Бүгд баяр хөөртэй ширээ тойрон сууцгааж шинэ оноо угтав. Тэмүүлэн, Сувдаа хоёр хайрын харцаар нэгнээ ширтэн сууж байхад Сондор охины бяцхан зүрх аз жаргалаар бялхан байлаа… Даг дайр болсон хувцастай, үс сахландаа баригдсан Сайхнаа гудамжаар гуйвлан алхана. “Муу лалруудыг бүгдийг нь ална” гэж амандаа үглэх бөгөөд зөрж өнгөрөх хүмүүс рүү шүлсээ нулиман хашгичих нь аймаар. Гартаа барьсан хямдхан архиа амаар нь залгилан уусаар. Шөнө дүл болж хүн бүр гэр орондоо хайртай хүмүүстэйгээ баяраа тэмдэглээд гудамж талбай эл хуль болжээ. Сайхнаа салгалан хөлөө чирсээр хоног

төөрүүлэх дулаан орц руугаа дөхөж явтал булан тойрон гарч ирсэн том машин хар хурдаараа гулгаж ирээд түүнийг мөргөж орхив. Сайхнаа муухай хашгиран буудуулсан элээ шиг нэвсийн уналаа. Жолооч залуу сандран гүйж гарч ирснээ Сайхнааг хараад “Өө муу гудамны архичин байх шив. Хүн алчихлаа л гэж айлаа ш дээ” гэснээ буцаж суугаад түүнийг тойрон яваад өглөө. Сайхнаа сөөнгө хоолойгоор хараал урсган хойноос нь хашгичсаар хоцров. Хамаг бие нь янгинан өвдөж хөдлөх гээд ч барсангүй. Дэмий баахан хашхирсан боловч түүнийг сонсох хүн байтугай нохой ч ойр хавьд алга. Сүүлдээ хашхирах ч тэнхэлгүй болж тэнгэр лүү ширтэн хэвтэв. Өнгөрсөн бүх амьдрал нүднийх нь өмнүүр кино шиг зурайн өнгөрнө. Гадаа улам хүйтэрч жихүүн салхи нимгэн хувцасыг нэвт үлээн жиндүүлсээр. Хөл

гар нь бадайрч эхлэн нөгөө айхтар өвдөөд байсан өвчин ч бараг мэдрэгдэхээ больжээ. Үхлээ хүлээн хэвтэж буй түүний харцанд өшөө хорсол, зовлон шаналал, гуниг гутралын аль нь ч байсангүй. Чанх дээр нь цэлийх гүн харанхуй тэнгэр шиг түүний харц хов ХООСОН байлаа… Төгсөв.

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *