Нүүр Өгүүллэг “БИ Ч ГЭСЭН ЖАРГАМААР БАЙНА” өгүүллэг “8-р хэсэг” /ЗӨВХӨН НАСАНД ХҮРЭГЧДЭД/

“БИ Ч ГЭСЭН ЖАРГАМААР БАЙНА” өгүүллэг “8-р хэсэг” /ЗӨВХӨН НАСАНД ХҮРЭГЧДЭД/

0 секунд уншина
0
0
2,422

Одгэрэл сая л нэг олс.ноос тави.ад яахаа мэдэхгүй тээнэг.элзэн хэсэг зогсов. Зүр.х нь түг түг цохи.лон хамаг б.ие нь чи.чирч байлаа. Ээж нь ч тэр, Аранзал ч тэр аль аль нь таг чиг. Охин ээж.дээ гэнэт сан.аа нь

зо.внин хаа.лгыг хүчтэй та.ттал Аранзалын цо.гцос өөдөөс нь уна.ад ир.эхэд то.осон ч үгүй дээгүүр нь дав.ан хар.айж ороод уха.ангүй хэв.тэх иж.ий дээрээ очлоо. Тонг.ойн чагна.ваас ямар ч байсан сул.хан

амьсг.аатай байхыг үзвэл шок.онд ороод уха.ан ал.дсан бололтой. Одгэрэл утсаа шү.үрч аван тү.ргэн тус.ламж руу залг.ах гэснээ больж бодо.лд автан хэсэг су.уснаа тал б.ие нь гэрт тал бие нь гад.аа хэв.тэх

Аранзал руу оч.оод чи.хээ наан амь.сгаа дар.ан сон.свол юу ч сонс.огдсонгүй, нүүр лүү нь хар.ваас аль хэд.ийн тал.ийгч болсон нь илт, хоёр н.үд нь цэ.лийж гөлий.гөөд хэл нь бул.тайн хөш.жээ.

“Үхчи.хэж. Би хүн алчи.хлаа. Одоо яах вэ? Эмн.элэг дуу.двал тэгээд л өнгө.рөө. Би яа.х вэ? Яа.х вэ? Ээж.ийг яаж уха.ан ору.улах вэ? Хамгийн гол нь тайв.ан байх хэрэ.гтэй. Санд.арч л болохгүй” гэж ухаалгаар

тун.гааж ам.жаад гэнэт нэг.ийг сан.ав бололтой ши.йдмэг өнд.ийлөө. Аранзал уг нь тийм ч то.м би.етэй биш ч турьхан ох.ин ганц.аараа чир.эхэд нил.ээн хүч ша.ардав. Арайхийн чир.ч гулда.рсаар байшингийн ар талд аваа.чаад нү.үрс тү.лээ бүтэ.эдэг муу хул.даасаар ху.чиж дээр.ээс нь хэдэн ба.нз ш.идэж ор.хилоо. Гэртээ орв.ол ээж нь уха.ан оро.огүй хэвэ.эр тул орон дэ.эр хэвт.үүлэн утсаараа түр.гэн тус.ламж дуу.дчихаад тэр хав.ийн ну.рж хэ.мхэрсэн зүйл.сийг цэгц.элж, асгар.сан ус.аа арчив. Одоо чичр.эхээ ч бол.ьж цаашид яах тух.айгаа тай.ван бодож байтал түр.гэн тусл.амж ирж ээ.жид нь ан.хны тусл.амж үзүү.лэн сэр.гээж чадсан ч б.ие нь нил.ээн су.л байгаа тул эмн.элэг рүү авч я.влаа. Ох.ин ч хамт явж ээ.жийгээ

хэвтүүл.чихээд шөл хийж ирэхэ.эр болон гэр лүүгээ буцав. Эм.ч нарт ах нь сог.туу ирж аг.сам тав.иад ээж.ийг ух.аан алдм.агц гараа.д явч.ихсан гэж хэн.эгчгүй з.алжээ. Ийм айм.шигтай явд.лын дараа арв.ан тав.хан нас.тай охи.н ийм тай.ван байгаа нь үнэ.хээр гайхалтай… Орой нь ээж.дээ шөл аваач.иж өгөөд жаахан ярьж суу.хдаа өдри.йн болсон явдл.аас сана.ж буй эсэх.ийг нь тан.дахад огт юм мэд.эгдсэнгүй. Ээж нь Аранзалд бо.олгон ун.ахдаа л уха.ан ал.дсан аж. Тэгэхээр түү.нийг хүн ал.сан гэд.гийг одоогоор хэн ч мэд.ээгүй гэсэн үг. Ох.ин бага ч ату.гай са.наа ам.арч цогц.осыг яах.аа бод.ож эхлэв. Багаасаа л гэ.мт хэ.рэг, цув.рал алуурч.интай кино үзэ.х дур.тай байсан болохоор маш олон са.наа то.лгойд нь э.ргэлдэнэ. Ямар ч байсан цаг.даад лав мэдэ.гдэхгүй гэж шийд.ээд харьлаа. Гада.а аль хэдийн бү.рий болжээ. Одгэрэл хэн нэгнийг хүл.ээх мэт цонхны хажууд гад.агш хар.ан сууна. Тэр ахы.гаа хөнө.өж орхис.ондоо огтхон ч харам.сахгүй байв. Зүгээр л одоо я.аж үлд.сэнийг нь цэвэ.рхэн хи.йх вэ гэдэг бодо.л толго.йг нь га.шилгана. Хашааны хаалга с.архийн онг.ойход охин бондг.осхийн цо.чиж бодл.оосоо сал.лаа. Арвижих шал со.гтуу тэн.тэр ту.нтар алх.саар орж ирэ.хийг хараад нэг их том сан.аа алд.снаа “Овоо гэ.рээ оло.од ир.ээ шив” гэж ам.андаа хэлэ.эд босч хоол.ноос аяг.алав. Арвижих орж ирү.үтээ со.гтуу нү.дээр байшинг

той.руулан ха.раад Аранзал байхгүйд сан.аа амр.ав бололтой ор луу очоод сал.дархийн су.ух хэвт.эхийн завс.ар ун.алаа. Э.эж нь ба.йхгүйг анз.аарч тоо.ж байгаа ч ш.инж алгаа. Ох.ин ая.гатай хоолоо барьж очин мөр.нөөс нь тат.аад “Алив энэ жоох.он хоол идчи.хээд унт” гэж зах.ирангуй хэлэ.хэд өнөөх нь дуулга.вартай нь аргаг.үй өндийн хоо.лыг хоёр гар.дан тосч ав.аад халбага ч хэрэ.глэхгүй у.уж о.рхилоо. Арвижихыг х.урхирч эхэл.мэгц Одгэрэл сэмх.эн босо.од гада.гш гарав. Одод түг түмэ.эрээ гяла.лзан анив.алзаж, дулаахан салхи ха.цар илбэн охи.ныг тайтга.руулах шиг сана.гдана. Айл.ууд бүгд дуг нойр.ондоо дугж.ирч буй боло.лтой нам гүм, хаа нэг нох.ой хуц.ах л сонс.тоно. Одгэрэл бай.рнаасаа хөд.өлсөнгүй гө.лрөн зог.ссоор бараг цаг орчим боллоо. Та.рхи нь за.драх ша.хна. Ямар нэг байдлаар бариг.даад шо.ронд орч.ихвол…гэж бодо.хоор л гэнэт айд.ас нь хүрэх шиг. Ай.ж буйг нь ил.тгэх шиг шэ.эс нь гэнэт хү.рч давс.аг нь чинэр.эхийг мэдрэв. Бараг хал.их шах.сан жорл.онд шээ.ж суухдаа гэнэт нэг сан.аа

төрж бараг л дуу алд.чихсангүй. “Тийм Ээ! Яг ингэх л ёстой юм байна!” Охин ша.лавхан өмд.өө тата.ад байш.ингийн хойно ну.усан цогц.ос руу о.чвол яг л яаж орх.исон тэр хэвэ.ндээ хүлэ.эж байлаа. Дэ.эр нь хая.сан банзну.удыг холд.уулаад хулд.аасыг нь харин авсангүй, гар.аа шургу.улан хоёр хөл.ийг нь ол.оод чир.сээр жор.лон руу очив. Муу у.с асг.адаг хэсгийг таг.лаж тавьсан том төм.рийг холд.уулах зуураа “Энэ хоёр согт.уу тол.гой нэг л өдөр ийшээ ун.аж үх.эж гай бол.охвий, миний о.хин тэр том тө.мрөөр таглач.ихаж байгаарай” хэмээн э.эж нь хэ.лж байсан сана.анд ороход “Эхий.нхээ хай.рыг да.ахгүй арч.аагүй муу но.вш, ба.ас шээ.стэй холил.доод хэв.тэж байвал та.арна” гэж зэвүү.цэн бодлоо. Хэдий жо.рлон доторх ө.тгөн ч гэсэн цог.цос хөв.өөд гараа.д ирж мага.дгүй гэдгийг ох.ин мэд.эж буй тул хүзү.үнээс нь, хоёр хөлн.өөс нь хүнд чул.уу бэх.лэн уяхаа март.сангүй… …Хамаг хувцас, гар нүүр нь шо.роо болсон ох.ин гэртээ орж ирэн угаа.лга хийж авч.ихаад яд.арсандаа бө.х гэгч нь но.йрслоо… Үүр.ээр хар дар.ан цо.чиж сэр.ээд өчигд.рийн явд.лыг эргэн сан.аж баахан хэв.тээд бо.сч гарлаа. Гадаа аль хэдийн гэгээ орж шувууд жиргэлдэн тайван сайхан өглөө эхлэж байв. Одгэрэл жор.лон руу очоод жаахан түгшү.үртэй өнг.ийн харвал мэдэ.гдэх юм алга. Гэхдээ л орж б.ие зас.ах гэхээр э.вгүй сана.гдаад чад.сангүй, гадаа би.е зас.чихаад орлоо. “Ээ.ж угаасаа шинэ жо.рлон уху.улах юмсан гээд л яр.иад байсан. Яарал.тай жорл.он

ух.уулая” гэж бодов. Эргэж оро.ндоо ороод энэ тэрийг бодон хэвт.эж байт.ал нэг мэдэхэд ун.таж ор.хижээ. Өглөө нь Арвижих үхэ.х гэж байгаа амь.тан өнд.ийж ус уу.х са.наатай аяга, шан.ага тачигну.улан Одгэрэлийг с.эрээв. Охин цаг ха.рснаа ээж.дээ хоол өгөх.өө сан.аж уха.схийн бослоо. Арвижих ба.ахан ус.аар ходоо.доо дүүр.гэж аваад үг ду.угүй гар.ах хаа.лга руу зүгл.этэл Одгэрэл ~Агаа бай.жыдаа, яр.их юм байна гэхэд зог.тусан эрг.эж гайх.сан нүд.ээр ох.ин руу харав. Одгэрэл үргэлжлүүлэн ~Өнөөдөр яа.ралтай шинэ жорл.он ух.ах хэр.эгтэй байна. Энэ жор.лон чинь бүр ха.лиад ур.саж гарч ирэх нь. Та хэдэн хүн олоод өнө.өдөр ухаа.дахаач! ~Мөн.гөгүй надад ям.ар юмных нь хү.н ол.дох вэ дээ. ~За ям.ар ч байсан хүн ол.оод ир. Тэгээд гя.лс ух.чихвал хэдэн ши.л юм ава.ад өгч.ихөд бол.ох юм байгаа биздээ. Бас хо.ол унд хи.йгээд өгч.ихнө за юу ~Өө тэгье тэгье. Ах нь тэгв.эл гя.лс өнөө хэдийг дагу.улаад ирье. Харин одоо нөгөө юу… гэснээ түгд.рэн гө.лөлзөв. Юу гэхийг нь мэд.эж буй охин жуу.магнаснаа ~Заза тэгээд а.лга бол.чихов! Хоолгүй гэж мэдэ.эрэй хэмээн сүрд.үүлээд хоёр мян.ган тө.грөг сарв.айлаа. Арвижихын нүд нь гяла.лзан инэ.эд алдс.аар гарч одов. Одгэрэл сүүтэй цай, жаахан бант.ан хормын дотор хи.йгээд эм.нэлэг рүү явах замдаа багш руугаа утаст.ан шалтг.аанаа хэлж чөл.өө ч авчихлаа. Ээж.ийнх нь б.ие да.жгүй байгаа тул марга.аш гэр.тээ гарч

болно гэж эм.ч хэлжээ. Ээ.ж нь хоол цайгаа и.дэн х.өлс нь бур.зайж су.уснаа гэнэт ~Өнөө м.уу Ара.нзал и.рсэн үү? Миний ох.иныг ай.лгаж ичэ.эх вийдээ. Ирв.эл нь шуу.д зугт.аад нуугд.аарай за юу ~Ир.ээгүй ээ таг л байна. Таныг ийм болг.очихоод ах.иж ир.эх нүү.р ба.йхгүй байлгүй дээ. ~Хэ.эцс тэр чинь хү.нээ бай.сан мон.ьд шүү дээ. Нэг л өд.өр би тэрний га.рт үр.эгдэх бол.олтой. Миний муу ня.лх ох.инд л га.й бо.лох вий гэж а.йх юм ижий нь… Одгэрэлд хэлэх үг олдс.онгүй доош ха.ран са.наа ал.дснаа ~Тийм юм бо.лохгүй дээ ээж. Сан.аа бүү зов. Нээрээ Арвижих ах өнөөдөр шинэ жо.рлон ухч.ихья гэсэн. Би одоо очиж хоо.л хи.йж өгөхөөс. ~Өө тиймүү ашгүй ашгүй. Нөгөө хэдэн та.арсан ю.мнууд нь ир.эх биз. Хоол өгөөд л хурд.ан явуу.лаарай. Охи.ныг минь айл.гаж ичэ.эх вий дээ. ~Хэхэ за ойлголоо ээжээ. Охин нь одоо т.ом бо.лсон шүү дээ. Тиймэрхүү юмнууд.аас би.еэ хамг.аалж чаднаа. За охи.н нь явлаа, орой сайхан цуйван хийгээд аваад ирье гээд ээж.дээ үнсү.үлээд гарав. Гадаа цэлмэг тэнгэрт нар ээгээд, зөрөх хүмүүс инээмсэглэн өнгөрөх нь сэтгэлд нэн таатай. Өчигдөрийн айм.шигт яв.дал яг л хар да.рсан зү.үд байсан мэт бодо.гдоно. Одгэрэлд одоо са.наа зо.вох ганц зү.йл үлдсэн нь Аран.залыг э.эж нь хэд хо.ног ир.эхгүй бай.хаар асу.уж сурч эхлэх байх гэсэн айд.ас байв. Гээд одоо яал.тай билээ, боло.х юм бол.дгоороо бо.лог гэж бодон өөри.йгөө зор.игжуулж байлаа. Охин.ыг гэртээ очт.ол хэдэн пөө.нийсөн хар эр.чүүд жо.рлон ух.аад эхэл.чихсэн, мар мар инээл.дэн их л

хөгжө.өнтэй байцгаав. Одгэрэл замаараа дэ.лгүүр орж авсан хям.дхан архин.аасаа нэг шил.ийг гарган өгө.хөд нөгөө хэд баяр.лаж байна гэж жиг.тэйхэн. Тэрийгээ той.руулан ээлжи.лж нүх рүү орон ухс.аар дорх.ноо л гү.н гэгч нь ух.жээ. Энэ хооронд охин тогоо дүүрэн лав.шаа хи.йж ирэн аяг.алж өгөөд дах.ин нэг ш.ил а.рхи га.ргаж өгөв. Өнөө хэд ойрд ид.ээгүй х.алуун хоол идэн хө.лс нь цув.цгааж ам.ттай сайхныг нь ам ура.лдан магтац.гаахад Арвижих өөрөө хий.сэн аятай до.дигор сууна. Ингээд нү.хээ ух.аж дуу.саад хуучин жорл.онгийн банз.нуудыг са.лгаж авах үед л Одгэрэл сан.дарч эхлэлээ. “Хө.вөөд гар.аад ир.сэн бай.х вий дээ, хэн нэг нь ха.рчих вий дээ” гэхээс л нүд.ээ са.лгаж чадах.гүй ха.ран зогсс.оор. Аз болж юу ч бол.сонгүй, хэн ч мэдсэ.нгүй, жор.лонг буул.ган шоро.огоор бу.лж тэнд юу ч байг.аагүй мэт болов.

Охин сая л нэг бү.рэн сан.аа ам.арч, нэг их том ач.аа нур.уун дээ.рээс нь ав.аад хая.х шиг л боллоо. Ажлаа ду.уссан хал.амцуу нө.хдөд үлдсэн хо.ёр ш.ил ар.хиа, нэг хай.рцаг та.мхитай өгөөд хэн хэн нь сэ.тгэл ханга.луун са.лцгаав. Ингээд л Аран.зал гэх эр энэ хор.воогоос арч.игдаж ялгад.астай хамт шор.оон доор үү.рд мөнх булу.улваа хөө.рхий…

Load More Related Articles
Load More By admin
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ ТӨГСГӨЛИЙН 11-Р ХЭСЭГ

    Хоёр залуу яаран давхисаар Чинзоогийн гэрт хүрвэл хүн алга. Чинзоо ээжрүүгээ залгаж, яриад…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 9-Р ХЭСЭГ

    Хэд хоног хичээлээ тасласан Галт , Ганаа хоёр тэнхмийн эрхлэгчийн өрөөнд зэрэгцэн шилээ ма…
  • АНД /ӨГҮҮЛЛЭГ/ 8-Р ХЭСЭГ

    Хар дарж зүүдлээгүй бол Галт сэрхээргүй бөх унтжээ. Цагаа харвал оройн 18 дөхөж байв. Тэрэ…
Load More In Өгүүллэг

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *